เตรียมตัวรับมือพายุ

"อย่าขยับ!" เสียงคำรามของผมดังลั่นแข่งกับเสียงคำรามของความมืดมิดเบื้องหน้า เศษปูนและฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องใต้ดินโบราณ กลิ่นอายความตายและไอเย็นจัดพุ่งทะลักเข้าปะทะจมูกจนแสบขื่น ทว่าสิ่งเดียวที่ก้องอยู่ในโสตประสาทของผมเวลานี้ คือภาพเงาดำทมิฬขนาดมหึมาที่เพิ่งกระชากตัวคุณหนูรินรดาหายลับเข้าไปในรอยแยกของกำแพงหิน หัวใจของผมเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความกลัว... ใช่ครับ ผมกำลังกลัวจนขาสั่น แต่มันไม่ใช่ความกลัวที่จะถอยหลัง มันคือความเดือดดาลที่ถูกจุดประกายขึ้นมาจากความห่วง and ความโกรธที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "ระบบวิเคราะห์วิญญาณ... ทำงาน!" ผมกัดฟันกรอด สั่งการระบบในหัวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด [ติ๊ง! ตรวจพบร่องรอยพลังงานไสยเวทระดับ SSS : [เงาโลหิตทมิฬพันปี]] [คำเตือน: เป้าหมายมีความหนาแน่นของจิตอาฆาตสูงมาก การปะทะตรงๆ มีโอกาสเสียชีวิต 98.4%] [แนะนำ: ใช้กลยุทธ์ 'ล่อเสือเข้าถ้ำ' และผสานค่ายกลกระบี่เจ็ดดาวเพื่อปิดผนึกจุดอ่อนบริเวณข้อต่อทิศบูรพา] ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความตายไม่ได้ทำให้ผมลังเลเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันคือกรอบเวลาและแผนที่นำทางที่สมบูรณ์แบบที่สุด รวินคนเดิมที่เอาแต่หลบหลังตู้เอกสารในออฟฟิศได้ตายไปตั้งแต่วินาทีที่คุณหนูรินรดาเอ่ยปากรับผมเป็นลูกศิษย์แล้วครับ ผมสูดลมหายใจเข้าลึก, ตั้งสติ, แล้วก้าวเท้าฉับๆ ไปยังจุดเกิดเหตุ มือขวากำยันต์อัคคีสุริยันต์แน่นจนยับยู่ยี่ ในขณะที่มือซ้ายเตรียมดึงด้ายสิญจน์อาคมที่ร้อยเรียงด้วยกระดูกอาถรรพ์ออกมารอท่า บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงชั่วขณะ ราวกับพายุกำลังตั้งเค้าก่อนจะโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง "คิดจะเล่นซ่อนหากับผมเหรอครับ... บอกไว้ก่อนนะว่าผมเป็นคนช่างสังเกตกว่าที่คุณคิดเสียอีก" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสจิตอันแข็งกร้าว สายตากวาดมองรอยแตกของพื้นหินที่ยังมีควันสีดำพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย ที่นี่คือชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้าง การออกแบบโครงสร้างสถาปัตยกรรมใช้หลักฮวงจุ้ยแบบ 'ปิดตาย' เพื่อกักขังวิญญาณบาป การที่เงาดำตนนั้นสามารถลักพาตัวคุณหนูรินรดาไปได้ แสดงว่ามันต้องอาศัย 'ช่องโหว่' ของค่ายกล ซึ่งมีเพียงคนวงในหรือผู้ที่รู้กลไกสաբพของตระกูลเท่านั้นถึงจะทำได้... และนั่นแหละครับ คือเบาะแสสำคัญที่ผมใช้เชื่อมโยงกับตัวการใหญ่ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด เปรี๊ยะ! เสียงกระดูกลั่นดังขึ้นมาจากความมืด พร้อมกับร่างเงาดำที่ค่อยๆ ก้าวถอยหลังปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง มันไม่ได้รีบร้อนที่จะหนี เพราะมันมั่นใจว่าเหยื่อในกำมือไม่มีทางรอด... แต่พวกมันประเมินความดื้อรั้นของผมต่ำเกินไปครับ ในเงื้อมมือของเงาดำทมิฬนั้น ร่างของคุณหนูรินรดานอนแน่นิ่งอยู่ ดวงตาสีรัตติกาลของเธอปิดสนิท ใบซีดเซียวไร้สีเลือด แต่ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ แสดงว่าเธอยังคงใช้พลังจิตตานุภาพเฮือกสุดท้ายปกป้องตัวเองจากแรงกดทับวิญญาณ และนั่นคือจังหวะที่ผมรอคอย "ตอนนี้แหละ!" ผมสะบัดข้อมือ ขว้างยันต์อัคคีสุริยันต์ออกไปเจ็ดทิศทางล้อมรอบเงาดำตัวนั้นไว้ทันที แสงสีทองสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงสวดคาถาขับไลภูตผีที่ผมท่องออกมาด้วยความเร็วและแม่นยำ ทุกตัวอักษรที่หลุดจากริมฝีปากสั่นสะเทือนไปทั่วชั้นใต้ดิน แรงกดดันมหาศาลกดทับจนเงาดำตนนั้นต้องคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด "แก... เป็นใครกันแน่!" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงกบotลากผ่านกระดาษทรายดังขึ้นมาจากความมืด มันไม่ใช่เสียงของวิญญาณเร่ร่อน แต่มันคือเสียงของ 'มนุษย์' ที่ใช้พลังไสยเวทครอบงำปีศาจอีกทีหนึ่ง ผมยกยิ้มมุมปาก ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว แววตาของผมฉายประกายความเยือกเย็นที่แม้แต่คู่ต่อsสยยังต้องผงะ "ผมเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ คนหนึ่งครับ... แต่บังเอิญว่าหัวหน้าของผมสอนมาดี และผมก็เกลียดที่สุดเวลาที่มีคนมาทำลายข้าวของในความดูแลของเธอ" ผมหยุดยืนห่างจากมันแค่เพียงสามก้าว ก่อนจะสะบัดมือซ้ายส่งด้ายสิญจน์พุ่งรัดพันธนาการร่างของเงาดำและเจ้านายที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านอาคมทันที รวินวางแผนรวบตัวการใหญ่ครั้งนี้มานานกว่าสามวัน และทุกอย่างก็ดำเนินไปตามหมากที่ผมวางไว้... เกือบจะสมบูรณ์แบบอยู่แล้วเชียว ทว่า... ในวินาทีที่ด้ายสิญจน์กำลังจะรัดตรึงร่างของเงาดำและกระชากหน้ากากผู้บงการตัวจริงออกมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ผมไม่คาดคิดก็ดังแทรกขึ้นมาในหัว [แจ้งเตือนด่วนระดับวิกฤต: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาจากมิติเบื้องล่าง!] [รหัสตอบกลับ: 'ผู้เฝ้ามองรัตติกาล' ได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว...] พื้นหินใต้เท้าของผมทรุดฮวบลงในพริบตา พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สาม... บุคคลที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน ก้าวเท้าเหยียบลอยขึ้นมาจากรอยแยกมิติด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ