การทดสอบของอาจารย์

กลิ่นอายของธูปหอมพันปีและผงถ่านไม้จันทน์ที่อัดแน่นอยู่ในห้องใต้ดินของเรือนไทยโบราณ ไม่ได้ทำให้รวินรู้สึกสงบลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมและจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท กำลังบอกเขาอย่างชัดเจนว่า นี่ไม่ใช่การฝึกซ้อมแบบขอไปทีเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา "ถ้าการเคลื่อนไหวของอาคมยังเปราะบางเหมือนกระดาษสาโดนน้ำฝนแบบนี้ ต่อให้เจ้าใช้ระบบวิเคราะห์วิญญาณระดับเทพแค่ไหน ก็มีค่าเท่ากับศูนย์" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราकारीมิตของรินรดา ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอสวมชุดผ้าซิ่นไหมสีเข้ม นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โบราณ สายตาคู่นั้นมองตรงมายังรวินด้วยความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา ซึ่งสำหรับรวินแล้ว มันคือความกดดันระดับสูงสุด รวินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก มือทั้งสองข้างที่สั่นเทาเล็กน้อยกำลังประคองแผ่นยันต์กระดาษสาที่ลงอักขระด้วยหมึกผสมเลือดไก่ฟ้า เขาไม่ใช่ผู้มีสายเลือดหมอผีโดยกำเนิด เป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่ดันมีระบบประหลาดติดตัวมา แต่ในสถานการณ์เบื้องหน้านี้ ระบบช่วยโกงไม่ได้มีความหมายอะไรเลย หากจิตใจของผู้ใช้ยังขาดความนิ่งสงบ "ผมไม่ได้ช้าลงนะคุณหนู... แค่กำลังคำนวณทิศทางการไหลเวียนของพลังงานหยินต่างหาก" รวินสวนกลับด้วยน้ำเสียงกลกลบเกลื่อนความประหม่าตามนิสัยปากไว แต่ดวงตาคู่คมกลับกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว สมองทำงานประมวลผลผ่านหน้าต่างโปร่งใสของระบบที่ปรากฏขึ้นในคลื่นความคิด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความหนาแน่นของพลังงานวิญญาณระดับ 3 กำลังรวมตัว ณ พิกัด 12 นาฬิกา] [คำเตือน: หากล้มเหลวในการผสานอักขระภายใน 180 วินาที แรงสะท้อนย้อนกลับจะทำลายระบบประสาทชั่วคราว] รวินกัดฟันกรอด ความตลกขบขันที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น การทดสอบของอาจารย์ในวันนี้ไม่ใช่แค่การร่ายอาคมไล่ผีทั่วไป แต่เป็นการดึงเอาปมวิญญาณอาฆาตสามตนที่ถูกผนึกไว้ในไหโบราณออกมาทดสอบความนิ่งของจิต หากเขาคุมสมาธิไม่ได้ วิญญาณเหล่านั้นจะฉีกกระชากจิตวิญญาณของเขาเป็นชิ้นๆ "ถ้ามัวแต่พึ่งพาตัวเลขคำนวณ เจ้าก็จะมองเห็นแต่รูปแบบ แต่ไม่มีวันเข้าใจ 'เจตจำนง' ของวิญญาณ" รินรดาลุกขึ้นยืน ชายผ้าไหมสะบัดเบาๆ ตามการเคลื่อนไหว "วิชาไสยเวทไม่ได้มีไว้แค่แก้สมการ แต่มันคือการเจรจากับความตาย รวิน... เจ้ากล้าพอที่จะเปิดใจรับความโกรธเกรี้ยวของพวกมันโดยไม่ใช้ระบบป้องกันไหมล่ะ?" คำพูดนั้นทำให้รวินชะงัก มือที่ถือยันต์หยุดนิ่งทันที ดวงตาสบเข้ากับนัยน์ตาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความท้าทาย เธอไม่ได้ต้องการแค่ให้เขาทำตามตำรา แต่เธอต้องการผลักดันให้เขาข้ามผ่านขีดจำกัดของมนุษย์เงินเดือนธรรมดาคนหนึ่ง ให้กลายเป็นหมอผีที่แท้จริง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของลมหายใจเข้าออก รวินสูดอากาศเข้าปอดลึกที่สุด ปิดการทำงานของระบบวิเคราะห์วิญญาณในโหมดช่วยเหลืออัตโนมัติด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา ความมืดมิดรอบตัวราวกับขยายใหญ่ขึ้น เสียงโหยหวนแผ่วเบาเริ่มดังลอดออกมาจากไหโบราณเบื้องหน้า นี่คือการตัดสินใจที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิตของเขา "ก็ได้ครับคุณหนู..." รวินพึมพำด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง ทั้งที่เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง "ถ้าอยากเห็นผีร้องไห้คาอกผมนักล่ะก็... เดี๋ยวจัดให้ดูเป็นขวัญตา" สิ้นเสียงคำประกาศนั้น รวินก็สะบัดมือซัดยันต์ทั้งสามแผ่นพุ่งตรงไปยังไหโบราณทั้งสามใบพร้อมกันอย่างแม่นยำ อาคมระเบิดแสงสีทองสว่างวาบขับไล่ความมืดในห้องให้ถอยร่น ทว่า ทันทีที่ยันต์สัมผัสกับผนึก ฝาไหทั้งสามก็กระเด็นหลุดออกพร้อมกันอย่างรุนแรง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของรวินจนเซถอยหลัง เงาสสีดำทึบสามร่างพุ่งทะยานออกมาจากปากไห ก่อตัวเป็นรูปร่างของอดีตปรมาจารย์ไสยเวทผู้เคยผิดพลาดและกลายเป็นวิญญาณร้าย ดวงตาสนิมเหล็กของพวกมันจ้องมองมาที่รวินด้วยความแค้นเคืองที่สะสมมานับร้อยปี รวินยืนหยัดนิ่งอยู่กับที่ ปิดตาลงชั่วพริบตาเพื่อรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนของความกลัวในอก ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยประกายตาที่เปลี่ยนไป ไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะรวบรวมสมาธิเพื่อท่องคาถาบทสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ไม่ได้มาจากรินรดา ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันจากบันไดไม้ด้านบนห้องใต้ดิน... เสียงฝีเท้าที่ไม่มีใครควรจะล่วงรู้ตำแหน่งนี้ได้ รินรดาขมวดคิ้วมุ่น หันขวับไปมองทางบันไดด้วยแว่นตาสีหน้าตื่นตระหนกที่หาได้ยากยิ่ง เช่นเดียวกับรวินที่ต้องเบิกตากว้างเมื่อเงาร่างที่สามสิบสี่ ซึ่งไม่ควรมีตัวตนอยู่ในคัมภีร์บทนี้ ก้าวพ้นขอบประตูลึกลงมา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้กระดูกสันหลังของเขาสั่นสะท้าน "เก่งมาก... เจ้าหนู รวิน" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยทักทาย "แต่ดูเหมือนว่าบททดสอบที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครทุกตัวในทุกๆ บทตอนนะครับ