กับดักมนตรา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของดินโคลนใต้ถุนเรือนโบราณ ตีเข้าจมูกจนรวินต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดกั้นสัญชาตญาณการหายใจ ทว่าในสถานการณ์ที่ความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย การสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับมีค่ามากกว่าความรังเกียจ "อย่าขยับครับคุณหนู" รวินกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาติดขัดเล็กน้อยขณะใช้ปลายนิ้วสัมผัสกับเส้นด้ายสีแดงชาดที่ขึงตึงอยู่เหนือศีรษะเพียงคืบเดียว เส้นด้ายอาคมเส้นนี้ไม่ใช่เครื่องรางธรรมดา แต่มันคือ "ข่ายเพชรอาถรรพ์" ที่ถูกถักทอขึ้นด้วยวิญญาณอาฆาตของบริวารโบราณ หากใครแตะต้องแม้แต่น้อย โครงสร้างเวทมนตร์จะบีอัดอากาศรอบตัวให้กลายเป็นใบมีดล่องหนสะบั้นร่างให้ขาดเป็นวิ่น รินรดาในชุดอาคมสีเข้มที่บัดนี้เปื้อนคราบฝุ่นผง ขยับตัวพิงเสาไม้สักทองอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวอย่างที่สตรีทั่วไปพึงมี หากแต่ฉายประกายความเยือกเย็นและดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "นายกำลังบอกฉันว่า... เราเดินเข้าสู่วงล้อมของพวกมันตั้งแต่ก้าวแรกที่ลงบันไดมาสินะ" เสียงของเธอราบเรียบราวกับกำลังวิเคราะห์ปัญหาคณิตศาสตร์ ไม่ใช่การติดอยู่ในกับดักมรณะ "ไม่ใช่แค่เราเดินเข้ามาครับ แต่มีใครบางคน... หรือบางสิ่ง กำลังจงใจต้อนเราให้มาจนมุมตรงนี้ต่างหาก" รวินกวาดสายตาผ่านระบบวิเคราะห์วิญญาณที่ปรากฏเป็นตัวอักษรสีฟ้าจางๆ ในครรลองสายตา ค่าพลังงานอาคมรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนแตะระดับอันตราย สีแดงฉานกระพือเตือนถี่ระรัวในเรตินา "ระบบฟ้องว่าอาคมตรงหน้าเป็นประเภท 'กับดักสะท้อนเงา' ยิ่งเราใช้ไสยเวททำลาย มันก็จะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว" รินรดาแค่นเสียงในลำคอเบาๆ "โบราณจริง... ใช้กลไกมนตรากระด้างกระเดื่องแบบนี้คิดว่าจะขังทายาทตระกูลหมอผีได้หรือไง" "รบกวนคุณหนูช่วยเก็บความเย่อหยิ่งไว้ก่อนนะครับ ตอนนี้สมองอันชาญฉลาดของคุณมีความสำคัญต่อการรอดชีวิตของผมมากที่สุด" รวินแย้งด้วยรอยยิ้มฝืนๆ ขณะที่สมองส่วนหน้ากำลังคำนวณความน่าจะเป็นของการหักเหพลังงาน "ถ้าเราทำลายเส้นด้ายตรงหน้าด้วยกำลังไม่ได้ เราก็ต้องหา 'จุดศูนย์กลางมวล' ของอาคมนี้... เหมือนกับการแก้สมการเชิงอนุพันธ์ ถ้าแก้ถูกจุด ระบบทั้งหมดจะพับเก็บตัวเองโดยไม่ต้องเสียพลังงานสักหยด" หญิงสาวชำเลืองมองชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา ความซื่อตรงและความรอบคอบภายใต้ท่าทีขี้ระแวงของรวิน มักทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจเสมอ รินรดายกมือขึ้นระดับอก นิ้วเรียวยาววาดอักขระกลางอากาศอย่างเงียบเชียบ ทว่าไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ศัตรู แต่เป็นการส่งกระแสจิตสื่อสารกับเขาโดยตรง *(นายมีเวลาสามวินาทีในการเบี่ยงเบนความสนใจของไอ้ตัวที่อยู่ใต้พื้นไม้...)* เสียงของรินรดาดังก้องขึ้นในหัวของรวินโดยไม่ต้องขยับริมฝีปาก *(ฉันจะใช้กระบี่อาคมเจาะทะลวงจุดบอดของค่ายกลนี้จากมุมอับด้านซ้าย)* *(สามวินาที? คุณหนูครับ นั่นมันฆ่ากันชัดๆ!)* รวินสวนกลับในใจแทบไม่ทัน *(หนึ่ง...)* รินรดานับถอยหลัง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงจดจ้องไปยังรอยต่อของไม้กระดานที่สั่นระริก รวินกัดฟันกรอด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกระตุ้นให้เขาตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาควักยันต์คุ้ม ภัยออกจากกระเป๋าเสื้อ สองนิ้วคีบแผ่นกระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าแล้วสะบัดออกไปสุดแรง อาคมเบื้องต้นถูกปลดปล่อยออกไปพร้อมกับเสียงท่องคาถาเบาๆ ที่ดึงดูดความสนใจของดวงวิญญาณเร่ร่อนใต้พื้นเรือนให้พุ่งความสนใจมายังจุดที่เขาโยนยันต์ออกไป *เปรี้ยง!* เสียงพลังงานปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมจากการระเบิดตีเข้าใส่ร่างทั้งสองจนเซถอยหลัง ฝุ่นละอองตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความมืดมิดรอบตัวราวกับถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบสีครามที่รินรดาปลดปล่อยออกมาจากกระบี่อาคมในมือ จังหวะนั้นเอง รินรดากระโจนเข้าหาจุดอ่อนของค่ายกลตามที่คำนวณไว้ ปลายกระบี่แทงทะลุจุดศูนย์กลางของเส้นด้ายอาคมอย่างแม่นยำราวนับองศาไว้ล่วงหน้า ทว่า... สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่การสลายตัวของค่ายกลอย่างที่ควรจะเป็น เส้นด้ายสีแดงชาดไม่ได้ขาดสะบั้น แต่มันกลับแปรสภาพเป็นกลุ่มก้อนควันสีดำสนิท พุ่งรัดพันธนาการข้อเท้าของรินรดาไว้อย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต! "คุณหนู!" รวินตะโกนลั่นด้วยความตกใจ ร่างของรินรดากระตุกวูบเมื่อแรงดึงมหาศาลลากเธอลงไปสู่รอยแยกของพื้นไม้ที่เปิดออกอย่างไร้ที่มา รวินพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทันท่วงที แรงกระชากฉุดให้ร่างของเขาร่วงลงไปกระแทกกับพื้นเรือนอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปตามกระดูกสันหลัง แต่มือข้างที่คว้าข้อมือเธอกลับกำแน่นไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างคว้าเสาเรือนไว้เป็นหลักยึด รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาเย็นชาในคราแรกสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนใบหน้าของชายหนุ่ม เธอกำลังจะเอ่ยปากไล่ให้เขารอดไปคนเดียว ทว่าก่อนที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปาก บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด เสียงกระซิบแหบพร่าหลายร้อยเสียงดังระงมขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง รอยแยกของพื้นไม้ขยายวงกว้างขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสีดำทึบที่ไร้ใบหน้า ดวงตานับสิบคู่จ้องมองตรงมาที่พวกเขาจากความมืด และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างสถานะสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นตรงหน้าของรวิน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างชัดเจน **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบ "บอสลับ" ระดับ SSS: นายทวารแห่งห้วงนรกตื่นจากการหลับใหล]** **[เงื่อนไขพิเศษ: คุณได้กระตุ้นเขตอาคมต้องห้ามขั้นสูงสุด ภารกิจบังคับเริ่มต้นขึ้น... จงเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของมันภายใน 60 วินาที]** รวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเงาดำมหึมาร่างหนึ่งก้าวพ้นความมืดขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ฉีกกว้างถึงใบหูบนใบหน้าไร้ดวงตาคู่นั้น... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับตัวละครทุกท่านนะครับ