นัดพบที่คาดไม่ถึง

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดชั้นดีผสมผสานกับความเงียบงันในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงบนิ่ง สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารแบบแปลนโครงการรีสอร์ตหรูบนโต๊ะไม้สักทอง ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นิ้วเรียวยาวของเธอบรรจงหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเล่นอย่างเชื่องช้า เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตสามีเต้นระรัวราวกับกลองศึก "คุณริน... ผมไม่คิดว่าบริษัทออกแบบระดับท็อปของประเทศที่ผมเพิ่งเทียบเชิญ จะเป็น... คุณ" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจในอดีต บัดนี้เจือความสั่นพร่าและร่องรอยความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน ธันวาในวัยสามสิบปลายๆ ที่เคยเนี๊ยบกริบทุกกระเบียดนิ้ว ปรากฏรอยย่นจางๆ ที่หางตาและขอบตาดำคล้ำ บ่งบอกถึงภาวะความกดดันจากปัญหาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลายพันล้านที่กำลังดิ่งลงเหว รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่น้ำตาลเข้มคู่นั้นว่างเปล่า เยือกเย็น และทรงพลังกว่าวันที่เขาเคยผลักไสเธอออกจากบ้านหลังใหญ่หลังนั้นอย่างไม่ไยดี "โลกมันกลมกว่าที่คุณคิดนะครับ คุณธันวา... หรือว่าทีมเลขาของคุณไม่ได้ตรวจสอบประวัติของมัณฑนากรที่บริษัทกำลังจะจ้างให้ดีเสียก่อน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ธันวากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ เขากวาดสายตามองอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเงาตามตัวเขา เป็นแม่บ้านที่คอยรองรับอารมณ์และใช้เวลาหมดไปกับการจัดดอกไม้ในบ้าน แต่วันนี้... ผู้หญิงตรงหน้าสง่างาม ทรงอำนาจ และมีรัศมีของความสำเร็จที่คอยแผดเผาความมั่นใจของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี "ผม... ผมยอมรับว่าผมไม่ได้ตรวจสอบ เพราะชื่อในนามบัตรและผลงานระดับมาสเตอร์พีซพวกนั้น มันทำให้ผมคิดไม่ถึงว่าจะเป็นคุณ... ริน ผมจำเป็นต้องใช้ฝีมือของคุณมาช่วยกอบกู้โครงการเดอะ แกรนด์ วิลล่า ไม่เช่นนั้น บริษัทของครอบครัวเรา... ไม่สิ บริษัทของผมอาจจะล้มละลายภายในไตรมาสนี้" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดทอนความถือดีลงจนหมดสิ้น เขายอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีมานั่งอยู่ตรงนี้ เพื่อขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเสียยิ่งกว่าฝุ่นใต้รองเท้า รินรดานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ปล่อยให้ความอึดอัดทำหน้าที่ลงทัณฑ์ชายหนุ่ม เธอยังจำความรู้สึกในวันที่เธอถือใบหย่าเดินออกจากบ้านหลังนั้นได้ดี วันที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และถูกเขาตราหน้าว่าเป็นภาระที่ถ่วงความเจริญ วันที่ความรักและความภักดีตลอดห้าปีไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของนักธุรกิจผู้ทะนงตน "คุณกำลังขอร้องผม... เอ๊ย ขอร้องดิฉันอยู่หรือครับ คุณธันวา" รินรดาจงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อตอกย้ำช่องว่างที่ไม่มีวันถมเต็ม ธันวาสูดหายใจเข้าลึก 2 มือประสานกันแน่นบนตัก ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาแรมปีพรั่งพรูขึ้นมาจุกที่ลำคอ "ใช่... ผมกำลังขอร้องคุณ ริน ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำกับคุณมันเลวร้ายแค่ไหน ผมสำนึกแล้ว... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ มันอาจจะเป็นกรรมตามสนองที่ผมสมَควรได้รับ แต่ได้โปรด... เห็นแก่เวลาที่เราเคยใช้ร่วมกัน ช่วยบริษัทของผมด้วย" รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้สองมือเท้าโต๊ะทำงาน สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริกของอดีตสามี "เวลาที่เราเคยใช้ร่วมกันอย่างนั้นหรือครับ? คุณจำได้ด้วยหรือว่ามันเคยมีเวลาแบบนั้นอยู่จริง? สำหรับผม... มันถูกลบชื่อทิ้งไปตั้งแต่คุณเซ็นใบหย่าให้ผมแล้วครับ" เธอเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารโครงการทั้งหมดใส่กระเป๋าหนังราคาแพง ก่อนจะหยิบนามบัตรของเธอขึ้นมาวางไว้กลางโต๊ะ "ส่วนเรื่องงาน... ทางบริษัทของดิฉันจะส่งทีมงานคนอื่นมารับช่วงต่อก็แล้วกัน เพราะดิฉันไม่มีวันเอาเวลาอันมีค่าของตัวเอง มาคลุกคลีกับซากปรักหักพังของคนที่เคยเหยียบย่ำชีวิตดิฉันหรอกครับ ลากור" รินรดากำลังจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างผู้ชนะ แต่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มส่วนตัวของเธอที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน "คุณรินครับ... คือมีเรื่องด่วนครับ น้องันต์... เอ่อ ลูกชายของคุณรินที่มากับคุณยาย ตอนนี้วิ่งซนไปทางล็อบบี้ชั้นล่าง แล้วเกิดไปชนเข้ากับ... เอ่อ แขกวีไอพีคนสำคัญของโรงแรมเข้าครับ ตอนนี้กำลังวุ่นวายใหญ่เลยครับ" รินรดาหน้าถอดสี ทิ้งมาดความเยือกเย็นทั้งหมดในพริบตา ความเป็นแม่พุ่งพล่านเหนือสิ่งอื่นใด เธอก้าวเท้ายาวๆ จะเดินออกจากห้องทันที แต่ธันวาที่ได้ยินคำว่า "ลูกชาย" และคำว่า "น้องันต์" ถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหิน ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟช็อต สมองตื้อชาไปหมด เพราะตัวเลขในหัวคำนวณย้อนกลับไปถึงวันที่เธอเดินออกจากบ้านไป... วันที่เธอมันมีอายุครรภ์ได้สองเดือนพอดิบพอดี ธันวาก้าวพรวดตามรินรดาออกไปที่ประตู มือหนาคว้าข้อแขนเรียวไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบนั้นสั่นเทาและเต็มไปด้วยคำถามนับล้านที่กำลังระเบิดออกมาจากอก "ริน... เมื่อกี้... เลขาของคุณบอกว่าอะไรนะ? ลูกชายใคร? เด็กคนนั้น... อายุเท่าไหร่?" รินรดาสบัดแขนออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยตวัดมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับอันดำมืดและคมกริบดั่งใบมีดโกน "อยากรู้ใช่ไหมครับ... ว่าเด็กคนนั้นคือใคร?" รินรดาแย้มยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ธันวาแทบหยุดหายใจ "งั้นก็ตามผมลงไปดูด้วยตาตัวเองสิครับ... คุณพ่อมือใหม่" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะครับ