หนี้แค้นที่ต้องชดใช้

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นจากห้องใต้ดินของกิลด์ "ราชันย์โลหิต" ช่างน่ารังเกียจไม่เปลี่ยน... หรือบางที อาจเป็นเพราะผู้คนที่อยู่ในห้องนี้ต่างหาก ที่เน่าเฟะยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด "แกคิดจริง ๆ หรือเรย์ ว่าเศษสวะที่ถูกถอดชื่อออกจากกิลด์อย่างแก จะมีปัญญามาเหยียบย่นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ได้?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังลั่นห้องโถงมืดทึบ บารอน หัวหน้ากิลด์คนปัจจุบัน ผู้สวมชุดเกราะประดับอัญมณีราคาแพงระยับ ยืนกอดอกมองลงมาด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูแมลงวันตัวหนึ่ง เรย์ในชุดคลุมสีดำสนิทไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างกายของเขาเงียบสงบราวกับรูปปั้นหินผา แต่ดวงตาสีครามภายใต้ฮู้ดกลับสะท้อนประกายความเย็นเยียบที่สามารถแช่แข็งวิญญาณของคนตรงหน้าได้ทันที ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งปีก่อน ในวันที่เรย์ถูกหักหลังและโยนลงมาจากดันเจี้ยนชั้นที่ 50 บารอนคือคนที่หัวเราะเสียงดังที่สุดในห้องประชุมวันนั้น เป็นคนที่เซ็นคำสั่งขับไล่เขาอย่างไร้เยื่อใย เพื่อฮุบสมบัติและสิทธิ์การครอบครองดันเจี้ยนส่วนตัวที่เรย์ใช้เวลาสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ "ฉันไม่ได้มาเพื่อขอร้องนาย บารอน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเรย์ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศโอိုอ่าในห้องนั้นจนสิ้นซาก "แก... แกยังมีหน้ามาพูดจาสั่งสอนฉันอีกเรึย? ยอมรับความจริงเถอะน่าเรย์ โลกนี้มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเงินตรา แกมันก็แค่เซียนเกมถังแตกที่ไม่มีแม้แต่ปัญญาจะซื้อยาฟื้นพลังระดับสูง วันนั้นแกกราบตีนฉัน วันนี้แกก็ยังเป็นได้แค่หมาตัวหนึ่งที่คลานกลับมาหาเศษเนื้ออยู่ดี!" บารอนเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนที่เคยเป็นสหายร่วมรบ ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือสกปรกนั้นจะกระทบผิวแก้ว ร่างของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาขวางกลางอย่างรวดเร็ว "มือสกปรกของคุณ... ควรเก็บไว้ใช้หยิบจับเศษเหรียญจะดีกว่านะครับ เพราะถ้ามันเปื้อนเลือดของคนของผม เกรงว่าต่อให้เอาเงินทั้งอาณาจักรมาล้าง ก็คงไม่สะอาดพอ" ลีโอ นายทุนหนุ่มผู้สวมสูทสั่งตัดเข้ารูปอย่างประณีต ก้าวเท้าออกมาจากความมืด ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกน ในมือเรียวยาวของลีโอคีบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟสลัว—บัตรสีดำของธนาคารกลางต่างมิติที่ออกให้เฉพาะมหาเศรษฐีระดับท็อปเท็นของโลกเท่านั้น บารอนชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความฉงนปนดูแคลน "แกเป็นใคร? เด็กส่งของที่ไหนถึงกล้ามา..." "ผมคือนายทุนที่จะมาซื้อกิลด์ 'ราชันย์โลหิต' แห่งนี้... ในราคาศูนย์เหรียญ" ลีโอเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยพลังกดดันมหาศาลที่ทำให้เหล่าองครักษ์ด้านหลังบารอนถึงกับผวาถอยหลัง "อ้อ ไม่สิ... พูดให้ถูกคือ ผมกว้านซื้อหนี้สินทั้งหมดที่พวกแกเอาไปกู้ยืมมาแปรรูปเป็น 'กรรมสิทธิ์ขาด' เรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อสามนาทีที่แล้ว" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น บารอนหน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะหยันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เขารีบหันไปคว้ากระดาษรายงานบนโต๊ะทำงาน แต่ทว่า... หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งห้องก็พลันสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน ภาพบัญชีการเงินของกิลด์ราชันย์โลหิตถูกเปิดเผยแบบเรียลไทม์ ตัวเลขสีแดงฉานบ่งบอกถึงการล้มละลายอย่างสมנטบูรณ์แบบ เส้นทางการยักยอกเงิน การติดสินบนเจ้าหน้าที่ และการขายความลับกิลด์ ทุกอย่างถูกแฉต่อหน้าสมาชิกกิลด์ระดับสูงนับสิบคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง "เป็นไปไม่ได้! ระบบบัญชีถูกเข้ารหัสไว้อย่างแน่นหนา แก... แกทำได้อย่างไร!" บารอนแผดเสียงออกมาด้วยความตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า เรย์ค่อย ๆ ดึงฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยและดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกเก็บงำมานาน "เพราะแกมันโง่ไง บารอน... แกคิดว่าระบบป้องกันความปลอดภัยของกิลด์ที่แกภูมิใจนักหนา ใครเป็นคนเขียนมันขึ้นมาตั้งแต่แรกกันล่ะ?" เรย์ก้าวเข้าไปหาช้า ๆ ทุกย่างก้าวที่เขยิบเข้าไป ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย บารอนล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือสั่นเทาพยายามควานหาดาบเวทมนตร์ข้างกาย แต่ทว่า... ดาบเล่มนั้นกลับถูกยึดไปตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาเดินเข้ามาในอาณาเขตนี้แล้ว "เรย์... เพื่อนรัก... เราเคยร่วมเป็นร่วมตายกันมานะ นายจะใจร้ายกับฉันลงคอเชียวหรือ? ยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันยอมแล้ว ฉันยอมเป็นเบ๊ให้นาย..." บารอนคลานเข่าเข้าไปหา พร้อมกับเอื้อมมือจะกอดขาของเรย์ เรย์ก้มลงมองอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ที่บัดนี้ไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก เขาก้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก "ในวันที่ฉันร่วงหล่นลงไปในเหวลึก นายเหยียบซ้ำฉันอย่างไม่ใยดี... จำไม่ได้หรือ?" เรย์ปัดมือของบารอนออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้ลีโอ ลีโอยิ้มรับอย่างรู้ใจ นิ้วเรียวกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้ายบนหน้าจอสมาร์ตโฟนหรูหรา ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์เจ็ตอันทรงพลังก็คำรามก้องขึ้นบนดาดฟ้าตึก แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาจากเพดาน เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหุ้มเกราะรุ่นท็อปสุดของกลุ่มทุนพันล้าน ค่อย ๆ ลดระดับลงมาจอดนิ่งสนิทบนลานกว้างหน้าห้องใต้ดิน ประตูห้องถูกพังทลายลงด้วยหน่วยรักษาความปลอดภัยส่วนตัวนับสิบชีวิตในชุดสูทดำ พร้อมอาวุธครบมือที่เล็งตรงมายังสมาชิกกิลด์ราชันย์โลหิตทั้งหมด "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วล่ะครับบารอน" ลีโอเก็บสมาร์ตโฟนลงกระเป๋าเสื้อ พร้อมกับยื่นเอกสารยึดทรัพย์ฉบับจริงให้เรย์ถือไว้ เรย์รับเอกสารนั้นมา ก่อนจะโยนมันลงบนใบหน้าของบารอนที่กำลังนั่งตัวสั่นงกด้วยความหวาดกลัว "ต้อนรับสู่จุดจบของพวกปลิง... และยินดีต้อนรับสู่การล้างบางอย่างแท้จริง" ทว่า... ในวินาทีที่เรย์กำลังจะหันหลังก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์เพื่อเริ่มต้นการยึดครองอาณาจักรเกมอย่างเบ็ดเสร็จ เสียงแจ้งเตือนปริศนากลับดังขึ้นจากระบบภายในของเรย์เอง— *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงไอเทมต้องห้ามระดับพระเจ้า จากผู้เล่นปริศนาที่อยู่นอกเหนือการควบคุม... และเป้าหมายที่แท้จริงกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่คุณยืนอยู่ ณ วินาทีนี้]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสะใจนี้ไปด้วยกันนะครับ