ประกาศศักดาบนสังเวียน

"ถ้าคิดว่าเงินสิบล้านเหรียญทองจะซื้อเกียรติยศของตระกูลขุนนางตกอับอย่างพวกเราได้... พวกท่านก็ตาถ่านเต็มทีแล้วล่ะครับ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเคานต์บารอน 'เดวิด' ดังก้องไปทั่วสนามประลองอารีน่าหลวง ฝูงชนนับหมื่นชีวิตต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังร่างของเรย์ที่ยืนถือดาบสนิมเขรอะอยู่กลางลานประลอง สภาพของเขาดูเหมือนเหยื่อผู้รอเวลาถูกเชือด ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเยียบเย็นและรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม บนระเบียง VIP ชั้นบนสุด ลีโอ นายทุนหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งสหพันธ์การค้า เอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังมังกรอย่างสบายอารมณ์ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะชาญฉลาด รอบตัวเขามีบอดี้สเกิร์ตระดับเซียนยืนคุ้มกันอย่างแน่นหนา ลีโอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะปรายตามองคู่แข่งทางธุรกิจที่กำลังหน้าซีดเผือดด้วยความสะใจ "เกียรติยศงั้นเหรอครับท่านเดวิด?" ลีโอส่งเสียงผ่านเวทมนตร์ขยายเสียง ทุจนุ่มลึกแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "น่าเสียดายนะฃรับที่เกียรติยศของพวกท่าน มันถูกตีราคาไว้ต่ำกว่าค่าบำรุงรักษาม้าศึกในคอกของผมเสียอีก" เสียงฮือฮาระเบิดขึ้นอีกระลอก บารอนเดวิดหน้าดำคร่ำเคร่งด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ไอ้สามัญชนอวดดี! แกกับไอ้เด็กเส้นสวะนั่นคิดว่ามีเงินแล้วจะซื้อกฎของสนามประลองนี้ได้งั้นรึ? วันนี้ข้าจะให้มันรู้ซึ้งถึงความต่างชั้นของชนชั้นสูง!" เรย์ขยับตัวเล็กน้อย เสียงโลหะกระทบกันดังแกรกลาย เขาไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขรับใช้เหล่านั้น อดีตผู้กล้าอย่างเขารู้ดีว่า ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์และระบบเกมอันบิดเบี้ยวนี้ มีเพียง 'พลัง' และ 'เงินสด' เท่านั้นที่พูดความจริงได้ ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์: *[ตรวจพบสกิลต้องห้าม: 'เนตรมังกรทลายศิลา' และ 'ดาบพิฆาตวิญญาณโลกันตร์' - สกิลระดับตำนานที่ถูกผนึกไว้]* *[เงื่อนไขการปลดล็อก: ใช้แต้มทุนสำรองจากลีโอครบ 50,000,000 เหรียญทอง - สำเร็จ]* เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตา บรรยากาศกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านจนผู้ชมแถวหน้าถึงกับหายใจไม่ออก ดาบสนิมเขรอะในมือเริ่มสั่นระริก ก่อนที่สนิมเหล่านั้นจะกะเทาะร่วงหล่น เผยให้เห็นเนื้อดาบสีดำสนิทที่สะท้อนแสงประกายสีเลือด ลวดลายอักษรโบราณเรืองแสงวาบขึ้นตามคมดาบ "นั่น... มันดาบอะไรกัน?" เสียงอุทานด้วยความหวาดกลัวดังมาจากกลุ่มขุนนาง เดวิดเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สัญชาตญาณดิบเตือนภัยเขาสุดขีด "ฆ่ามัน! รออะไรอยู่! จัดการมันซะ!" นักดาบรับจ้างระดับเซียนสามคนที่ซ่อนตัวอยู่บนอัฒจันทร์พุ่งทะยานลงมาพร้อมกัน ประกายเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ปิดตายทุกเส้นทางหนีของเรย์ หมายปลิดชีพให้จบภายในพริบตาเดียว ทว่า เรย์กลับไม่แม้แต่จะขยับเท้าถอยหลัง เขายกดาบขึ้นตั้งรับด้วยท่าทางเรียบง่ายราวกับกำลังรำดาบในสวนหลังบ้าน *ตูมมม!* แรงปะทะระเบิดออกจนพื้นหินแกรนิตของสนามประลองแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันตลบอบอวลบังทัศนียภาพของผู้คนทั้งสนาม หลายคนหลับตาปี๋ด้วยคิดว่าเรย์คงไม่รอดชีวิต แต่เมื่อฝุ่นควันจางลง ภาพที่ปรากฏกลับทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง ดาบของนักดาบระดับเซียนทั้งสามหักสะบั้นเป็นสองท่อน เรย์ยืนอยู่ ณ จุดเดิมอย่างไร้รอยขีดข่วน แววตาของเขาเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก ปลายดาบสีดำสนิทจ่ออยู่ที่ลำคอของหัวหน้านักดาบรับจ้างโดยที่อีกฝ่ายมองไม่ทันแม้แต่เงาของการโจมตี "พวกคุณ... ช้าไปสามร้อยปีครับ" เรย์กระซิบเสียงเรียบ *ฉับ!* ประกายแสงสีเลือดวาดผ่านอากาศเพียงเสี้ยววินาที ร่างของนักดาบระดับเซียนทั้งสามทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากบาดแผลเรียบกริบ พวกเขาทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ ร้องขอชีวิตอย่างไร้ศักดิ์ศรี ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วทั้งอารีน่า ลีโอยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทประดับเพชรแท้ร้อยกะรัตออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท นิ้วเรียวกดทำรายการบางอย่างบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนระบบการเงินระดับจักรวาลดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วสนามประลอง: *[ทำการชำระเงินค่าลิขสิทธิ์ชีวิตของตระกูลเดวิดเรียบร้อยแล้ว... วงเงินคงเหลือ: ไม่จำกัด]* เดวิดเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือดเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองไม่ได้กำลังสู้กับคนธรรมดา แต่กำลังท้าทายอำนาจเงินที่สามารถซื้อทั้งอาณาจักรนี้ได้ในพริบตาเดียว ก่อนที่เสียงระฆังประกาศผู้ชนะจะดังขึ้น ประตูเหล็กบานยักษ์ด้านหลังสนามประลองก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่าม ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกองกำลังทหารองครักษ์หลวงนับร้อยนาย และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั้น... คือคนที่ทุกคนคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วในสงครามเมื่อห้าปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสะใจนี้ไปด้วยกันนะครับ