ก้าวย่างสู่ความมั่งคั่ง

"เซ็นชื่อตรงนี้... แล้วส่งกุญแจอาคารมาซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองชั้นบนสุด สถาปัตยกรรมกอธิคหรูหราของตึกสมาคมการค้าเก่าแก่แห่งนี้ กำลังจะเปลี่ยนมือในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เบื้องหน้าของเรย์คือ 'บารอนมาร์ค' ผู้บริหารสาขาเขตตะวันตกผู้เคยลอยหน้าลอยตาเยาะเย้ยเขาในวันที่ถังแตก ใบหน้าของขุนนางเฒ่าในยามนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ มือที่ถือปากกาขนนกสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก ขณะที่ดวงตาคู่พองโตจ้องมองสมุดบัญชีเงินฝากมหานครที่เพิ่งแสดงตัวเลขยอดเงินสดในบัญชีของเรย์ สี่ร้อยล้านเหรียญทอง... ตัวเลขที่แม้แต่ขุนนางระดับสูงบางคนยังต้องใช้เวลาสะสมถึงสามชั่วอายุคน แต่กลับปรากฏหราอยู่บนหน้าจอเวทมนตร์ด้วยสถานะ 'พร้อมเบิกจ่าย' "ทะ... ท่านเรย์... เรื่องนี้..." บารอนมาร์คกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงของเขาแหบแห้งจนแทบไม่เป็นภาษา "อาคารหลังนี้... และสิทธิ์การครอบครองพื้นที่การค้าทั้งหมดในโซนเจ็ด... มันเป็นของท่านอย่างสมบูรณ์แบบแล้วครับ" เรย์ไม่แม้แต่จะชายตามองความน่าสมเพชของชายชรา เขาเพียงแค่ขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา โลกใบนี้มีความจริงอยู่ข้อหนึ่งที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง นั่นคืออำนาจและศักดิ์ศรีมักจะวิ่งตามหลัง 'เงินสด' เสมอ ในวันที่เขาเป็นแค่นักผจญภัยตกอับ ไร้ซึ่งแม้แต่เหรียญทองแดงซื้อขนมปังประทังชีวิต คนพวกนี้เหยียบย่ำเขาอย่างไร้ความปรานี แต่ในวันนี้... วันที่เขามีกองทุนสำรองนับพันล้านหนุนหลัง คนพวกนั้นกลับต้องคุกเข่าก้มหัวรอรับคำสั่ง "ดีมาก" เรย์เอ่ยสั้นๆ ก่อนจะส่งสัญญาณมือ ด้านหลังของเขา ลีโอก้าวออกมาก้าวหนึ่ง สวมสูทผ้าไหมเนื้อดีตัดเย็บอย่างประณีต รอยยิ้มทางการค้าถูกประดับไว้บนใบหน้าคมคาย แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีด มือเรียวยาวหยิบเอกสารสัญญาฉบับสุดท้ายขึ้นมาสะบัดเบาๆ "ยินดีด้วยครับท่านบาร์อน หวังว่าเอกสารโอนกรรมสิทธิ์นี้จะเรียบร้อยภายในสิบนาทีนี้ ไม่อย่างนั้น... ทีมกฎหมายของธนาคารกลางอาจจะต้องเข้ามาตรวจสอบบัญชีลับของท่านในเขตนี้เป็นกรณีพิเศษ" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม แต่เนื้อหาภายในกลับเต็มไปด้วยการข่มขู่ที่เฉียบคมจนบารอนมาร์คสะดุ้งสุดตัว รีบจรดปากกาลงชื่อลงในกระดาษอย่างลนลานทันที เสียงกระดาษแผ่นสุดท้ายถูกฉีกออกจากแฟ้มดัง *แคว่ก* เป็นสัญญาณเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่ เรย์รับกุญแจเงินบริสุทธิ์แกะสลักตราสัญลักษณ์กิลด์มาถือไว้ในมือ น้ำหนักของมันช่างเบาหวิว แต่กลับมีอำนาจมากพอที่จะสั่นคลอนโครงสร้างอำนาจเดิมของเมืองหลวงแห่งนี้ได้ทั้งเมือง อาคารสมาคมการค้าเก่าแก่แห่งนี้ บัดนี้ได้ถูกรีโนเวทและเปลี่ยนชื่อใหม่อย่างเป็นทางการภายใต้ร่มธงของกิลด์อิสระที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์—กิลด์ 'ดิ เอ็กودัส' (The Exodus) "คุณเรย์ครับ ทีมช่างเวทมนตร์และระบบป้องกันระดับตำนานที่เราจ้างมาจากอาณาจักรเหนือเดินทางมาถึงหน้าประตูตึกแล้วนะครับ" ลีโอหันมาเอ่ยรายงานพร้อมกับกวาดสายตามองผ่านกระจกบานใหญ่ลงไปยังเบื้องล่าง เรย์เดินไปที่ริมหน้าต่าง กอดอกมองลงไปเบื้องล่าง ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือขบวนรถม้าหุ้มเกราะเวทมนตร์ไม่ต่ำกว่าสิบคันกำลังจอดเทียบท่า พร้อมด้วยกองกำลังทหารรับจ้างระดับท็อปที่สวมชุดเกราะลายตราสัญลักษณ์กิลด์ใหม่เอี่ยม พวกเขายืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยรอรับคำสั่ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยคู่สะท้อนก้องไปทั่วจัตุรัสกลางเมือง ดึงดูดสายตาของเหล่านักผจญภัยและพ่อค้าแม่ขายให้หันมามองด้วยความตื่นตะลึง ข่าวลือเรื่องการล่มสลายของกลุ่มการค้าเก่าแก่และการผุดขึ้นมาของกิลด์ลึกลับด้วยงบประมาณมหาศาล แพร่กระจายราวกับไฟลามทุ่ง ณ ร้านเหล้าประจำเมืองที่อยู่ตรงข้ามตึกสมาคม 'เกร็ก' อดีตหัวหน้าปาร์ตี้ผู้เคยขับไล่เรย์ออกอย่างไร้เยื่อใย กำลังถือแก้วเบียร์ค้างเติ่ง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองป้ายชื่อกิลด์ใหม่ที่เพิ่งถูกยกขึ้นแขวนเด่นเป็นสง่า ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจของมันทีละน้อย เมื่อตระหนักได้ว่า... ชายหนุ่มที่มันเคยเหยียบย่ำ บัดนี้ได้กลายเป็นเจ้าของอาณาจักรการเงินที่มันไม่มีวันเอื้อมถึงเสียแล้ว "ท่านเรย์ครับ..." ลีโอยื่นกระดาษรายงานงบประมาณการก่อสร้างและการอัปเกรดฐานทัพฉบับล่าสุดให้ "งบประมาณในส่วนของการปรับปรุงระบบป้องกันภัย การซื้อสิทธิ์เขตล่าสัตว์ระดับสูง และการจ้างงานสมาชิกก่อตั้ง... เบ็ดเสร็จตอนนี้ เราใช้เงินสดไปทั้งหมดแปดร้อยล้านเหรียญทองแล้วครับ" เรย์รับเอกสารมาพลิוףดูผ่านๆ สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย "แค่แปดร้อยล้านเองหรือครับ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ดูเหมือนว่าเราจะยังประหยัดเกินไปหน่อยนะลีโอ สำหรับการสร้างบ้านหลังใหม่ให้พวกสุนัขรับใช้ที่รอจะแว้งกัดเราในอนาคต..." ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสعาดลึกฉายประกายความสนุกสนาน "ถ้าเช่นนั้น... ผมควรจะเพิ่มวงเงินสำรองฉุกเฉินให้อีกสักสองพันล้านดีไหมครับ?" "ตามนั้น" เรย์ตอบรับสั้นๆ ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งชัยชนะและความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งเรย์และลีโอชะงักฝีเท้า หันไปมองที่บานประตูไม้สักทองแกะสลักอย่างพร้อมเพรียงกัน ในยามนี้ ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกถูกเปิดใช้งานเต็มรูปแบบแล้ว ไม่มีทางที่คนภายนอกจะสามารถเข้ามาถึงชั้นนี้ได้ด้วยวิธีปกติ เว้นเสียแต่ว่า... จะได้รับอนุญาต หรือมีอำนาจบางอย่างที่เหนือกว่าระบบเวทมนตร์ป้องกัน "เชิญ" เรย์เอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท บานประตูค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของเธอนั้นงดงามราวกับภาพวาด ทว่าแววตากลับสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น และเมื่อเธอเอ่ยปากพูดออกมา... เรย์ก็ต้องหรี่ตาลงทันที เพราะเสียงนั้นคือเสียงของคนทรยศที่เขาไม่คาดคิดว่าจะกล้าโผล่มาเหยียบที่นี่ในวันนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสะใจนี้ไปด้วยกันนะครับ