พบเจอนายทุนผู้ไร้เหตุผล

"ถ้าแกยังก้าวเท้าเข้ามาอีกก้าวเดียว หนี้สิบห้าล้านเหรียญทองของพวกแกในกิลด์การค้าเฟรย์ จะถูกเปลี่ยนสถานะเป็น 'ประกาศิตสังหาร' ภายในสามวินาทีนี้ทันทีครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบเย็นเยือกดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของคูหาใต้ดินชั้นสามของดันเจี้ยนเขาวงกตอสูรโลกันตร์ กลิ่นอับชื้นของซากมอนสเตอร์คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลีโอนาร์ด หรือ "ลีโอ" นายทุนหนุ่มแห่งตระกูลวาเลนไทน์ กำลังยืนพิงกำแพงศิลาที่สลักอักขระเวทมนตร์เสื่อมสภาพ แขนเสื้อด้านขวาฉีกขาดเผยให้เห็นรอยแผลลึกที่เกิดจากพิษของแมงมุมเงาโลหิต เลือดสีดำคล้ำไหลซึมผ่านรอยแยกของเกราะเวทราคาแพง ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ร่างกายสั่นเทาด้วยพิษร้ายที่กำลังกัดกินเส้นประสาททีละน้อย แต่สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหิตยังคงจ้องมองกลุ่มนักผจญภัยระดับสูงสี่คนที่ปิดล้อมเขาไว้ด้วยความเย้ยหยัน ตรงหน้าเขาคือ 'บารอน' หัวหน้ากิลด์ย่อยผู้โลภมาก อดีตสหายร่วมอุดมการณ์ที่ฉีกสัญญาร่วมลงทุนทิ้งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อยามที่ลีโอเพลี่ยงพล้ำ บารอนหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความโลภ ดาบยาวเคลือบยาพิษในมือสั่นระริก "ฮ่าๆๆ! ฝันกลางวันอะไรของแกวะไอ้นายทุนกระเป๋าแบน! สัญญาเงินกู้บ้าบอนั่นมันอยู่ในมือฉันแล้ว และไอ้แหวนเวทมนตร์เก็บสมบัติของแก ก็กำลังจะตกเป็นของฉันเช่นกัน ลีโอเอ๋ย... แกมันก็แค่ไอ้หมูตอนที่อัดแน่นไปด้วยเงินทองแต่ไร้ปัญญาจะป้องกันตัวในดินแดนแห่งนี้ ตายซะเถอะ!" บารอนยกดาบขึ้นสูง หมายจะฟันปลิดชีพชายผู้กุมเส้นเลือดใหญ่แห่งระบบการเงินของอาณาจักรลงในดาบเดียว ลีโอหลับตาลงชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นความผิดหวังในความโลภของมนุษย์ที่เขาพบเจอมานับครั้งไม่ถ้วน... เงินซื้อได้ทุกอย่าง ยกเว้นสันดานดิบของคนจริงๆ *ฉับ!* ไม่ใช่เสียงเลือดเนื้อของลีโอที่สาดกระเซ็น แต่เป็นเสียงโลหะปะทะกันอย่างรุนแรงจนประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืด! บารอนสะดุ้งสุดตัว แรงกระแทกมหาศาลทำให้ดาบในมือเกือบหลุดร่วง เขาผถอยหลังไปสามก้าวด้วยความตกตะลึง เมื่อเบื้องหน้าของลีโอ ปรากฏเงาร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด ดาบยาวในมือข้างขวายังคงมีละอองเวทสีครามลอยวนรอบคมดาบ "เรย์...?" ลีโอพึมพำผ่านริมฝีปากที่ซีดเผือดด้วยความประหลาดใจ เรย์ หรืออดีตผู้กล้าที่ถูกหักหลังและตกอับจนกลายมาเป็นเซียนเกมถังแตกในสายตาคนอื่น เขายืนนิ่งสงบเป็นรูปปั้นหิน แว่นตาและดวงตาคมปลาตายคู่นั้นกวาดมองกลุ่มศัตรูทั้งสี่ด้วยความรู้สึกเวทนา ราวกับกำลังมองฝูงสุนัขบ้าที่วิ่งเข้าหาความตาย "แกเป็นใครวะไอ้สวะ! กล้าดียังไงมาขวางทางกิลด์หมาป่าทมิฬ!" ลูกน้องคนหนึ่งของบารอนตะโกนก้อง พุ่งเข้าใส่เรย์ด้วยขวานยักษ์สองมือ เรย์ไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบ เขาเพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ *ฟึบ!* พริบตาเดียว ร่างของเรย์ก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี ความเร็วระดับที่ตาเปล่ามองไม่ทันทำให้กลุ่มนักผจญภัยถึงกับหน้าถอดสี เสียงเหล็กกระทบเนื้อดังขึ้นเพียงครั้งเดียว *ฉับก!* ขวานยักษ์ในมือถูกฟันขาดสะบั้นเป็นสองท่อน พร้อมกับร่างของลูกน้องคนดังกล่าวที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลมหายใจดับสิ้นก่อนที่ร่างจะกระทบพื้นเสียอีก ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที บารอนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือที่ถือดาบสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "แก... แกเป็นใครกันแน่ เวทมนตร์เคลื่อนย้ายพริบตาแบบนั้นมันอะไรกัน!" บารอนแผดเสียงด้วยความหวาดกลัว เรย์ก้าวเดินช้าๆ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นศิลาเป็นจังหวะหนักหน่วง ชวนให้หัวใจของศัตรูเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัว เขายกดาบขึ้นพาดบ่า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของบารอน "ฉันคือนักลงทุนผู้ตรวจทานบัญชี... และพวกแกกำลังทำลาย 'ทรัพย์สิน' ที่ฉันต้องใช้หาเงินในอนาคตครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่มันกลับแฝงไปด้วยจิตสังหารที่กดดันจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก "จัดการมัน! รุมมันพร้อมกันซะ!" บารอนสติแตก สั่งลูกน้องที่เหลือพุ่งเข้ามาพร้อมกันเพื่อความอยู่รอด แต่เรย์ไวกว่า เขายกมือซ้ายขึ้นดีดนิ้วหนึ่งครั้ง *เป๊าะ!* อักขระเวทมนตร์สีทองคำขาวที่เรย์แอบวางไว้ตามจุดอับสายตาก่อนหน้านี้สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน มันคือกลไกกับดักเวทมนตร์ระดับตำนาน 'เขตแดนสูญญากาศเวท' แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับร่างของพวกมันทั้งสามจนทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น กระดูกสันหลังส่งเสียงลั่นกรอบด้วยความเจ็บปวด เลือดทะลักออกจากปากของพวกมันทันที "อ๊ากกกก!" เสียงร้องโหยหวนดังลั่นดันเจี้ยน เรย์เดินผ่านร่างที่กำลังดิ้นรนเหล่านั้นไปอย่างไม่สนใจแม้แต่น้อย เขาย่อตัวลงตรงหน้าลีโอที่กำลังพิงกำแพงอยู่ เรย์หยิบขวดน้ำยาถอนพิษระดับเทพเจ้าออกจากช่องเก็บของในระบบ แล้วยื่นมันให้อีกฝ่ายอย่างใจเย็น "ดื่มซะครับคุณลีโอ ถ้าคุณตายตอนนี้ แผนการล้างบางพวกตระกูลขุนนางโสมมคงต้องเลื่อนออกไปอีกนานเลยนะครับ" ลีโอมองหน้าเรย์ นิ่งไปชั่วขณะก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ แม้ริมฝีปากจะมีคราบเลือดติดอยู่ก็ตาม เขารับขวดน้ำยามาดื่มรวดเดียวหมดขวด ความเย็นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง พิษร้ายที่กัดกินถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจดในเวลาไม่ถึงสามวินาที "นายเนี่ย... เกินความคาดหมายของฉันทุกครั้งจริงๆ เรย์" ลีโอพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนโดยมีเรย์ยื่นมือเข้ามาช่วยดึง เป็นจังหวะเดียวกับที่ความสัมพันธ์อันเปราะบางของ 'นายทุน' และ 'ลูกจ้าง' ได้แปรเปลี่ยนเป็น 'พันธมิตร' ที่ไม่มีวันวันเสื่อมคลาย บารอนที่ยังคงถูกกดทับด้วยแรงโน้มถ่วงเงยหน้าขึ้นด้วยความแค้นเคือง เขากัดฟันกรอดตะโกนสุดเสียง "แก... แกคิดว่าจัดการพวกฉันแล้วจะรอดเรอะ! อีกห้านาที กองกำลังหลักของกิลด์ร้อยนายจะมาถึงที่นี่! พวกแกไม่มีทางหนีพ้น—!" *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารเวทมนตร์ในกระเป๋าของลีโอดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ลีโอหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอฉายภาพแผนผังดันเจี้ยนแบบเรียลไทม์ และจุดสีแดงนับร้อยที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้... ไม่ใช่กำลังเสริมของศัตรู แต่เป็นกองกำลังรักษาความปลอดภัยส่วนบุคคลของตระกูลวาเลนไทน์ ลีโอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มของนักธุรกิจผู้กุมอำนาจเงินตราเหนือผู้ใด เขาหันไปมองหน้าเรย์ที่มีสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นจึงกดปุ่มเปิดลำโพงขยายเสียงให้ก้องไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน "กองกำลังเสริมของแกเหรอครับ บารอน?" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่เฉียบKด "น่าเสียดายจัง... พอดีว่าผมเพิ่งจะอนุมัติงบฉุกเฉินจำนวน 'หนึ่งร้อยล้านเหรียญทอง' เพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของกิลด์พวกแกเมื่อวินาทีที่แล้ว... และคำสั่งแรกของผมในฐานะเจ้าของกิลด์คนใหม่ก็คือ..." ลีโอยื่นหน้าเข้าไปใกล้บารอนที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง "จับพวกมันโยนลงไปให้มอนสเตอร์ชั้นใต้ดินกินเป็นอาหารทั้งหมดซะ... อย่าให้เหลือแม้แต่กระดูก" *บรึมมมม!* เสียงเฮลิคอปเตอร์เวทมนตร์ติดอาวุธหนักนับสิบลำบินทะลวงเพดานดันเจี้ยนลงมาจอดสนิท ลมกรรโชกแรงพัดเอาฝุ่นควันกระจายไปทั่วทิศทาง พร้อมกับกองทัพทหารรับจ้างในชุดเกราะทองคำนับร้อยชีวิตที่ก้าวลงมาจากเครื่องเพื่อคุกเข่าคำนับนายทุนผู้ยิ่งใหญ่ และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นตรงหน้าเรย์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากภารกิจสร้างอาณาจักรที่ถูกปลดล็อกขั้นสูงสุด— [ยินดีด้วยครับ! พันธมิตรระดับ SSS ระหว่าง 'ผู้กล้าเรย์' และ 'นายทุนลีโอ' สำเร็จเสร็จสิ้น] [ปลดล็อกสิทธิ์การใช้เงินสดไร้ขีดจำกัดจากบัญชีกลางของตระกูลวาเลนไทน์] [คำเตือนจากระบบ: มีสายเรียกเข้าปริศนาจาก "บุคคลในอดีต" ที่คุณเกลียดชังที่สุดกำลังพยายามติดต่อเข้ามาในเครือข่ายส่วนตัวของคุณ... คุณจะกดรับสายทันที หรือจะปล่อยให้มันตัดสายไปเองครับ?] --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสะใจนี้ไปด้วยกันนะครับ