ต่างโลกในร่างผู้เล่นฝึกหัด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินโสโครกคือสิ่งแรกที่กระชากสติของเรย์ให้กลับคืนมา ไม่มีความนุ่มนวลของเตียงนอนระดับห้าดาว ไม่มีเสียงระฆังวิหารศักดิ์สิทธิ์ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินกรวดดังติ๋ง... ติ๋ง... เป็นจังหวะราวกับนาฬิกาเคาท์ดาวน์ชีวิต "ฟื้นแล้วสินะครับ... ไอ้สวะแห่งอาณาจักร" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของทหารยามชั้นต่ำดังขึ้น พร้อมกับแรงถีบเข้าที่ซี่โครงจนเรย์ต้องสำลักลมหายใจเฮือกใหญ่ ร่างกายนี้... อ่อนแอสิ้นดี มันไม่ใช่ร่างของอดีตผู้กล้าที่เคยแบกรับชะตากรรมของโลกใบนี้ไว้บนบ่า แต่เป็นร่างเนื้อของ 'ผู้เล่นฝึกหัด' เลเวล 1 ที่มีค่าสถานะน่าสมเพชจนแม้แต่ก็อบลินข้างทางยังเมินหน้าหนี เรย์กัดฟันกรอด รสชาติเค็มปร่าของเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก นัยน์ตาคู่คมกริบกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว ระบบอินเทอร์เฟซสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมเสียงแจ้งเตือนที่น่ารำคาญ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดพลาดระดับวิกฤต (Fatal Error)] [สถานะ: บั๊กความทรงจำและข้อมูลตัวละครถูกรีเซ็ตโดยคำสั่งจากเบื้องบน] [คำเตือน: ท่านกำลังจะถูกประหารชีวิตในฐานะแพะรับบาปภายในเวลา 3 นาที] "มองอะไรไอ้หนู? อยากได้ความเมตตาจากข้าอย่างนั้นหรือ?" นายทหารยามคนเดิมหัวเราะรơi ก่อนจะเงื้อดาบขึ้นหมายจะฟันซ้ำให้สะใจ ทว่า... เรย์ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย มุมปากของชายหนุ่มกลับยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น รอยยิ้มที่ทำให้ทหารยามผู้ถือดาบถึงกับชะงักโดยไม่รู้ตัว "แกหัวเราะบ้าอะไรวะ!" ทหารยามแผดเสียงกลบเกลื่อนความหวาดเสียวแปลกๆ ที่แล่นพล่านขึ้นมาตามสันหลัง "ข้าแค่กำลังคิดนะครับ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องกลืนน้ำลายลงคอ "ว่าสุนัขรับใช้ที่เห่าหอนอยู่ตรงนี้ จะมีปัญญาชดใช้ค่าหัวของพวกมันด้วยอะไร เมื่อ 'เจ้าหนี้ตัวจริง' มาถึง" ครืนนน—! พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีกองทัพม้าศึกกำลังเคลื่อนพลเข้าใกล้ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านทะลุกำแพงหินหนาทึบเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะ ทหารยามหน้าซีดเผือด รีบหันไปมองทางประตูเหล็กกล้าที่ถูกปิดตาย ปัง! ประตูเหล็กหนาหนักถูกถีบจนพังกระเด็นเป็น2ท่อน ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวล ร่างของชายในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดีปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกราบราวกับเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองเหยื่อ ลีโอ... นายทุนผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนโลก และคู่ชีวิตร่วมเป็นร่วมตายของเรย์ ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ราวกับกำลังเดินอยู่บนพรมแดงในงานเลี้ยงกาล่า ไม่ใช่คุกใต้ดินโสโครกแห่งนี้ "ขออภัยที่มาช้านะครับที่รัก พอดีเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวติดไฟแดงนิดหน่อย" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ทหารยามสั่นเทารีบชี้ดาบมาที่ลีโอ "ทะ... ที่นี่เขตหวงห้ามของกองทัพ! พวกแกเป็นใคร กล้าดียังไงบุกรุกเข้ามา!" ลีโอเหลือบตามองดาบที่สั่นระริกนั้นเพียงนิดเดียว ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น แล้วหยิบ 'การ์ดสีดำสนิท' ที่สลักลวดลายทองคำแท้ขึ้นมา "กองทัพงั้นหรือครับ?" ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ "น่าสนใจดี... พอดีว่าผมเพิ่งกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของอาณาจักรนี้ผ่านระบบตลาดมืด และถ้าผมจำไม่ผิด ที่ดินใต้ดินผืนนี้ รวมถึงตึกบัญชาการด้านบน... กลายเป็นของผมตั้งแต่สามวินาทีก่อนแล้วล่ะครับ" ลีโอสะบัดข้อมือเบาๆ การ์ดสีดำถูกโยนลงไปแทบเท้าของทหารยาม หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่เด้งขึ้นกลางอากาศ พร้อมข้อความประกาศิตจากระบบหลัก [ประกาศจากระบบ: กรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งหมดถูกโอนย้ายไปยัง "CEO ลีโอ" เรียบร้อยแล้ว] [สิทธิ์พิเศษระดับพระเจ้า: ยกเลิกคำสั่งประหารชีวิตทั้งหมดในอาณาเขตทันที] ทหารยามเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า พวกตนกำลังเอาดาบไปจ่อคอคนที่สามารถซื้อหัวพวกมันได้เป็นร้อยๆ รอบด้วยเศษเงินในกระเป๋า ลีโอไม่สนใจเศษสวะพวกนั้นอีกต่อไป เขาก้าวผ่านร่างที่สั่นเทาเข้ามาหาเรย์ นั่งลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นสกปรก มือเรียวยาวเอื้อมไปสัมผัสแก้มที่มีรอยฟกช้ำของเรย์อย่างแผ่วเบา สายตาทอดมองด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "เจ็บมากไหมครับ?" ลีโอถามเสียงนุ่ม เรย์ส่ายหัวเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "ไม่เลยครับ... แค่คิดว่าต่อจากนี้ พวกมันคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะหาเงินมาซื้อลมหายใจตัวเองแล้วล่ะครับ" ลีโอแย้มยิ้มรับคำ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะกวาดสายตามองเหล่าทหารที่หมอบกราบอยู่แทบเท้าด้วยความสมเพช เขายกข้อมือขึ้นกดปุ่มนาฬิกาสื่อสารราคาแพงระยับ ออกคำสั่งเสียงเรียบผ่านระบบ "ทีมกฎหมายและกองกำลังรักษาความปลอดภัยส่วนตัวเข้าเคลียร์พื้นที่ได้... อ้อ แล้วก็ เตรียมฟ้องล้มละลายตระกูลขุนนางที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทั้งหมด เอาให้พวกมันไม่เหลือแม้แต่กางเกงใส่เดินถนน" สิ้นคำสั่ง เสียงเฮลิคอปเตอร์รบติดอาวุธนับสิบลำก็บินวนล้อมรอบคุกใต้ดิน แสงไฟสปอตไลท์สว่างจ้าสาดส่องลงมาทะลุเพดานที่พังทลาย เรย์ลุกขึ้นยืนโดยมีลีโอยื่นมือเข้ามาประคอง ร่างกายที่เคยอ่อนแอจากบั๊กความทรงจำค่อยๆ ถูกพลังงานลึกลับจากระบบเชื่อมโยงเข้ากับอำนาจเงินมหาศาลของลีโอ จนค่าสถานะพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งในพริบตา นี่คือจุดเริ่มต้นของการล้างบาง... และผู้ที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาจะต้องชดใช้ด้วยความสิ้นหวังอย่างสาสม ทว่า... ในจังหวะที่ระบบกำลังทำการอัปเดตสถานะขั้นสุดท้าย เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากหน้าต่างระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงัน [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลจาก "ผู้เล่นปริศนา" ที่มีรหัสประจำตัวตรงกับ... บุคคลที่คุณคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน] เรย์และลีโอชะงักกึกพร้อมกัน ดวงตาของอดีตผู้กล้าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก เมื่อชื่อบนหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงนั้นสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนากำลังก้าวเข้ามาจากความมืดมิดเบื้องลึกของคุกใต้ดิน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสะใจนี้ไปด้วยกันนะครับ