เงินสดฟาดหน้าครั้งแรก

"แกคิดว่าเศษสวะที่เพิ่งถูกถีบหัวส่งออกจากกิลด์ จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อสิทธิ์ประมูล 'แก่นแท้แห่งมังกรทมิฬ' วงนี้วะไอ้เรย์!" เสียงคำรามของ ‘บารอน’ รองหัวหน้ากิลด์อัศวินโลหิตดังลั่นก้องห้องประมูลชั้นวีไอพี แรงสั่นสะเทือนจากความโกรธเกรี้ยวทำให้แก้วไวน์ราคาแพงบนโต๊ะสั่นระริก สายตานับสิบคู่ของเหล่าขุนนางและนักผจญภัยระดับท็อปต่างพุ่งเป้ามาที่ชายหนุ่มผมสีเงินยวงที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหน้า เรย์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายกแก้วชาขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดดันบรรยากาศในห้องให้ตึงเครียดขึ้นไปอีก ดวงตาคมกริบสีนิลมองชายผู้เคยเป็นสหายร่วมรบด้วยความเวทนา สายตาคู่นั้นเย็นชาเสียจนบารอนรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "เศษสวะงั้นหรือ..." เรย์วางแก้วลงกระทบโต๊ะหินอ่อนเบาๆ แต่เสียงนั้นกลับดังชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน "คนที่ใช้เล่ห์เพทุบายขโมยผลงานของคนอื่นเพื่อไต่เต้าขึ้นเป็นรองหัวหน้าอย่างแก เอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าสุนัขรับใช้ที่เชื่องเกินไปอย่างแก จะมีค่าพอให้ฉันต้องใส่ใจ" "ปากดีนักนะ! การประมูลนี้มูลค่าห้าสิบล้านเหรียญทองทวีป! ต่อให้แกขายวิญญาณให้ปีศาจ ก็ไม่มีทางหาเงินจำนวนนี้มาจ่ายได้หรอก!" บารอนคำรามลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโมโห เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง "ถ้าแกไม่มีปัญญาจ่าย สิทธิ์ในการครอบครองไอเทมชิ้นนั้นจะตกเป็นของฉัน และแก... จะต้องถูกข้อหาป่วนงานประมูลแล้วลากไปตัดหัวเสียบประจาน!" รอบห้องเริ่มมีเสียงซุบซิบนินทา หลายคนเห็นด้วยกับบารอน เพราะในโลกนี้ เงินคือกฎหมาย และเรย์ในสายตาของพวกเขาก็เป็นเพียงอดีตผู้กล้าที่ตกอับไร้สิ้นเนื้อประดาตัวจริงๆ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นและเสียงหัวเราะเยาะของเหล่าศัตรู มีเพียงเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง ลีโอก้าวผ่านม่านกำมะหยี่สีแดงสดเข้ามาในห้องวีไอพี ร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากเมืองหลวงสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวนักล่าที่กำลังมองเหยื่อติดกับ "ใครบอกคุณครับว่า 'เรย์' ต้องเป็นคนหาเงินมาจ่ายด้วยตัวเอง" เสียงทุ้มนุ่มนวลแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ลีโอเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างเรย์ มือเรียวยาวตบเบาๆ บนไหล่ของเพื่อนสนิทอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะหันไปสบตากับบารอนและผู้ดูแลการประมูลที่ยืนเหงื่อตกอยู่มุมห้อง บารอนขมวดคิ้วแน่น มองสำรวจลีโอหัวจรดเท้า "แกเป็นใครวะ? เด็กเสี่ยหน้าตาดีจากไหน ถึงกล้ามาออกหน้าแทนไอ้ตกอับนี่?" ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "เด็กเสี่ย? ช่างเป็นคำเปรียบเปรยที่ไร้รสนิยมสิ้นดี... ผมชื่อลีโอ ประธานกลุ่มการค้าไททันส์ และเป็น 'นายทุน' ส่วนตัวของเรย์ครับ" พูดจบ ลีรโอก็หยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากโลหะเวทมนตร์บริสุทธิ์ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างไม่รีบร้อน บัตรเครดิตโลหะไร้ขีดจำกัดจากธนาคารกลางต่างมิติ ปรากฏต่อสายตาทุกคนในห้อง ประกายแสงสีทองจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวบัตร ทำให้เหล่าขุนนางผู้ร่ำรวยถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อม "ห้าสิบล้านเหรียญทองทวีปงั้นหรือครับ?" ลีโอยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "สำหรับผมแล้ว มันเป็นแค่เศษเงินทอนจากการซื้อกาแฟยามเช้าเท่านั้นเอง" *ติ๊ง!* เครื่องรูดบัตรเวทมนตร์ถูกส่งมอบให้ลีโออย่างนอบน้อมโดยผู้ดูแลการประมูลที่ตัวสั่นเทาด้วยความเกรงกลัว นิ้วเรียวกดรหัสผ่านอย่างคล่องแคล่ว เสียงระบบอนุมัติวงเงินดังขึ้นก้องห้อง พร้อมกับแสงสีฟ้าสว่างวาบที่ยืนยันว่าธุรกรรมมูลค่ามหาศาลนี้เสร็จสิ้นสมบูรณ์ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที บารอนหน้าถอดสี ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาแทบหลุดออกมาจากเบ้า "สะ... สาระแนเป็นไปได้ยังไง! เงินจำนวนนั้นมัน..." "เงินสดฟาดหน้า... มันรู้สึกสะใจแบบนี้นี่เองสินะครับ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของอดีตผู้กล้าทาบทับลงบนตัวบารอนที่ตอนนี้ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง แรงกดดันมหาศาลจากไอเทมระดับตำนานที่เพิ่งประมูลมาได้ถูกปลดปล่อยออกจากแหวนมิติของเรย์ "แก่นแท้แห่งมังกรทมิฬ" ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ เปลวเพลิงสีดำสนิทแผดเผาบรรยากาศรอบตัวจนบิดเบี้ยว รังสีอำมหิตพุ่งตรงเข้ากดทับร่างของบารอนจนกระอักเลือดออกมาคำโต "แก... แกจะทำอะไร! ฉันเป็นถึงรองหัวหน้ากิลด์นะ! ถ้าแกฆ่าฉัน กิลด์อัศวินโลหิตไม่ปล่อยแกไว้แน่!" บารอนตะโกนสุดเสียง ใบหน้าอาบด้วยคราบน้ำตาและเลือด ความหยิ่งผยองก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามา เรย์ก้มมองศัตรูที่กำลังคุกเข่าร้องขอชีวิตด้วยสายตาไร้ซึ่งความปรานี มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามในสายตาของลีโอ แต่เป็นดั่งยมทูตในสายตาของบารอน "กิลด์อัศวินโลหิตงั้นหรือ? เก็บคำขู่พวกนั้นไว้ไปพูดในนรกเถอะครับ" เรย์สะบัดมือเบาๆ เปลวเพลิงสีดำจากแก่นแท้แห่งมังกรทมิฬพุ่งทะยานเข้าพันธนาการร่างของบารอนทันที เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นห้องประมูล ก่อนที่ร่างนั้นจะแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปต่อหน้าต่อตาผู้มีเกียรติทุกคน ความเงียบสงบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่ผู้ดูแลการประมูลก็ยังทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้นด้วยความหวาดผวา ลีโอเดินเข้ามาใกล้เรย์ พร้อมกับยื่นแก้วไวน์แก้วใหม่ให้ "จัดการแมลงตัวแรกเรียบร้อยแล้ว... ดูเหมือนว่าพวกที่เหลือในกิลด์นั้น จะเริ่มรู้ตัวแล้วล่ะมั้งครับว่าใครคือเจ้าของสนามประมูลแห่งนี้ตัวจริง" เรย์รับแก้วไวน์มาถือไว้ ดวงตาสีนิลมองทะลุกระจกใสออกไปยังเบื้องล่างของมหานคร ที่ซึ่งกองกำลังนับร้อยกำลังมุ่งหน้ามายังตึกประมูลแห่งนี้ตามสัญญาณชีพของบารอนที่ดับลง ประตูกระจกนิรภัยของห้องวีไอพีถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยพลังเวทมนตร์รุนแรง ควันหนาทึบกระจายไปทั่ว พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่เรย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี—'เซบาสเตียน' หัวหน้ากิลด์อัศวินโลหิต ผู้ทรยศที่แท้จริง พร้อมกับกองทัพอัศวินนับร้อยที่ชักดาบรอรับคำสั่ง "กล้ามากนะไอ้เรย์ ที่กล้าฆ่าคนของฉันในเขตคุ้มครอง!" เซบาสเตียนคำรามลั่น แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารระดับสูงสุด ทว่า เรย์กลับไม่แม้แต่จะชายตามองศัตรูผู้มาใหม่ เขากลับหันไปสบตากับลีโอแล้วยกมุมยิ้มขึ้นพร้อมกันอย่างรู้ใจ ก่อนที่เซบาสเตียนจะได้ทันสั่งโจมตี เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะเวทมนตร์รุ่นล่าสุดจำนวนสามลำก็ดังกระหึ่มเหนือหลังคาตึก พร้อมกับลำแสงสปอตไลท์สีขาวนวลที่ส่องตรงมายังตัวเรย์และลีโอ และเสียงประกาศผ่านโทรโข่งจากด้านบนที่ทำให้ทุกคนต้องช็อกตาค้าง "ท่านประธานลีโอ และท่านเรย์... ยานพาหนะส่วนตัวพร้อมรับกลับคฤหาสน์แล้วครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสะใจนี้ไปด้วยกันนะครับ