กับดักของคนรวย

“วางเหยื่อให้เนียนหน่อยลีโอ พวกสุนัขรับใช้ตระกูลขุนนางพวกนี้จมูกดีกว่าที่นายคิด” เรย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับโยนแผนผังดันเจี้ยนจำลองลงบนโต๊ะไม้โอ๊กหรูหราในห้องลับใต้ดิน แสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนแววตาที่เย็นเยียบของเขา ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอพลางจิบไวน์ราคาแพง เขากดสมาร์ทโฟนระบบเวทมนตร์ส่งคำสั่งอนุมัติงบประมาณก้อนสุดท้ายผ่านหน้าจอโฮโลแกรม “ไม่ต้องห่วงหรอกเรย์ เงินสามล้านเหรียญทองที่ฉันทุ่มลงไปในระบบป้องกันของดันเจี้ยนนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อกันพวกมันเข้า แต่มันมีไว้เพื่อ ‘ขัง’ พวกมันไม่ให้รอดกลับไปเห่าหอนที่ไหนได้ต่างหาก” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติ๊กต่อกราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยหินหรือดิน แต่มันถูกสร้างด้วยเทคโนโลยี ‘Virtual Reality Simulation’ ที่ล้ำหน้าที่สุดในโลกต่างมิติ ซึ่งเรย์และลีโอร่วมมือกันเนรมิตขึ้นมาเพื่อล่อ ‘ปลาตัวใหญ่’ ที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเรย์ในอดีต เรย์ขยับเสื้อโค้ทสีดำตัวเก่งของเขา พลางหยิบมีดสั้นที่สลักลวดลายตราสัญลักษณ์ของผู้กล้าผู้ถูกทรยศขึ้นมาขัดเบาๆ “พวกมันคิดว่าสมบัติระดับตำนานถูกซ่อนอยู่ในชั้นที่สิบสาม พวกมันจะแห่กันมาเหมือนฝูงมดที่ได้กลิ่นน้ำตาล... แล้วเมื่อไหร่ที่ประตูชั้นนั้นถูกเปิดออก...” “ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติจะล็อกตัวมันเองทันที และโอนเงินจากบัญชีของพวกมันเข้าสู่กองทุนของนายจนหมดเกลี้ยง” ลีโอต่อประโยคให้จบด้วยรอยยิ้มที่ดูชั่วร้าย “อ้อ อีกอย่างนะ ผมสั่งให้โปรแกรมเมอร์เพิ่มฟังก์ชัน ‘ลบประวัติความสำเร็จ’ ของพวกมันออกไปจากฐานข้อมูลโลกใบนี้ด้วย เรียกว่าตายแล้วยังกลายเป็นไอ้ขี้แพ้ตลอดกาล ดีไหมล่ะ?” “สมเป็นนายจริงๆ ลีโอ” เรย์ยิ้มมุมปาก ความแค้นที่สั่งสมมานานเริ่มระบายออกเป็นความสะใจ “เตรียมตัวให้พร้อม อีกสิบห้านาทีพวกมันจะถึงหน้าทางเข้าแล้ว” ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มอัศวินเกราะทองคำก็ดังสะท้อนก้องเข้ามาในอุโมงค์ทางเข้า ดยุคคาร์ลอส ผู้นำตระกูลที่เคยสั่งเนรเทศเรย์เดินนำหน้าเข้ามาด้วยความมั่นใจเกินร้อย เขาชูคทาเวทมนตร์ขึ้นสูง ประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความละโมบ “ไม่มีทางพลาดแน่ แหล่งพลังงานโบราณอยู่ในนี้... ข้าจะได้ครองบัลลังก์เสียที!” ดยุคตะโกนลั่น ทันใดนั้นเอง เรย์และลีโอก็ปรากฏตัวขึ้นที่ระเบียงชั้นลอยเหนือโถงดันเจี้ยน พวกเขามองลงไปข้างล่างด้วยสายตาของ ‘ผู้ถือไพ่เหนือกว่า’ “ยินดีต้อนรับสู่กับดักของผมครับ ดยุคคาร์ลอส” เรย์ตะโกนลงไป เสียงของเขาเยือกเย็นและก้องกังวานราวกับเสียงจากเทพเจ้า “เจ้า! ไอ้ผู้กล้าตกอับ! แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” ดยุคคาร์ลอสหน้าถอดสี ทันทีที่เขาจะหันหลังกลับ ประตูเหล็กกล้าผสมเวทมนตร์ก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของการปิดผนึกทำให้อากาศภายในเริ่มเบาบางลง “ที่นี่ไม่มีสมบัติอะไรทั้งนั้นนอกจาก ‘หนี้มหาศาล’ ที่พวกแกเคยก่อไว้กับฉัน” เรย์โบกมือเพียงครั้งเดียว หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เผยให้เห็นรายการธุรกรรมที่ยุบยับไปด้วยตัวเลขสีแดงฉาน “ระบบกำลังหักบัญชีจากไอดีของพวกแกโดยตรงตามสัญญาพันธบัตรที่นายเคยเซ็นไว้ตอนเข้าเมือง” ลีโอเสริมพลางกดปุ่ม Enter บนรีโมทคอนโทรลในมือ “ยอดติดลบรวมตอนนี้... สองพันล้านเหรียญทองครับ ดยุค” วินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระงมทั่วทั้งดันเจี้ยน ราวกับเสียงมัจจุราชที่กำลังฉีกกระชากชีวิตของพวกขุนนางให้จมดิ่งสู่ความล้มละลาย ดยุคคาร์ลอสทรุดเข่าลงกับพื้น ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อเห็นสถานะของตัวเองในระบบเปลี่ยนเป็น ‘บุคคลล้มละลายระดับสูงสุด - ถูกตัดสิทธิ์การใช้งานเวทมนตร์ทุกชนิด’ เรย์ก้าวลงจากระเบียง ช้าๆ ท่ามกลางความกดอากาศที่บีบคั้น เขาเดินไปหยุดตรงหน้าของคนที่เคยเหยียดหยามเขาที่สุด ก่อนจะใช้นิ้วเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมา “บอกแล้วไงครับ... ว่าเงินสดน่ะ มันฟาดหน้าเจ็บกว่าดาบเล่มไหนๆ ในโลกนี้” ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังเข้าสู่ความสะใจถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงพลันดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วทั้งดันเจี้ยนหลอก ลีโอเบิกตากว้างพลางรีบกดดูข้อมูลที่หน้าจอโฮโลแกรมด้วยท่าทางตื่นตระหนก “เรย์... ระบบแจ้งว่ามีบุคคลที่สามที่ไม่ได้รับอนุญาต กำลังบุกทำลายเกราะป้องกันจาก ‘ด้านนอก’ ดันเจี้ยนของเรากำลังจะถูกแทรกแซง!” ยังไม่ทันที่เรย์จะได้เอ่ยปากถาม รอยแยกของมิติด้านหลังกำแพงหินก็ฉีกออกเป็นทางยาว พร้อมกับร่างในชุดเกราะสีเงินยวบยาบที่ก้าวออกมา... มันคือบุคคลที่เรย์ไม่คาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้และในสถานที่แห่งนี้ “จบเรื่องเล่นสนุกของพวกนายเพียงเท่านี้แหละ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายดาบสีขาวบริสุทธิ์ที่จ่อเข้าที่คอของเรย์พอดี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความสะใจนี้ไปด้วยกันนะครับ