ชื่อเสียงในเมืองเริ่มต้น

"สิบห้านัด... กับการสังหารมอนสเตอร์ระดับบอสประเภทเคลื่อนที่เร็วเพียงลำพัง คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่าเรย์?" ลูน่าเอ่ยขึ้นขณะที่เธอวางแก้วชาสมุนไพรลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในมุมลับของโรงเตี๊ยม ดวงตาคมกริบของจอมเวทสาวจ้องมองตัวเลขสถิติการกำจัด 'อสูรหมาป่าเพลิงทมิฬ' ที่เพิ่งเด้งขึ้นบนกระดานประกาศข่าวสารของเมืองเริ่มต้น ชื่อของ 'เรย์' ถูกจัดอยู่ในอันดับสูงสุดอย่างโดดเด่นท่ามกลางรายชื่อผู้เล่นจากกิลด์ระดับแนวหน้า เรย์ไม่ได้ตอบในทันที เขากำลังเช็ดลำกล้องของไรเฟิลเวทมนตร์คู่ใจด้วยผ้าเนื้อดี ท่วงท่าของเขาเชื่องช้าแต่มั่นคง ราวกับนักดนตรีที่กำลังเตรียมเครื่องดนตรีชิ้นเอกก่อนแสดงคอนเสิร์ตใหญ่ "ผมไม่ได้บ้า ลูน่า" เรย์เงยหน้าขึ้น สายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งสะท้อนภาพใบหน้าของเพื่อนสาวผ่านเลนส์แว่น "ผมแค่รู้วิธีจัดการกับจังหวะของมัน ทุกตัวมีจุดบอดเสมอ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะ 'รอ' จังหวะที่หัวใจของมันเปิดเผยออกมาได้นานแค่ไหนเท่านั้นเอง" "แต่การที่คุณทำแบบนั้น... มันทำให้พวกกิลด์ 'จักรพรรดิดำ' เริ่มจับตามองคุณแล้วนะ" ลูน่าลดเสียงลงต่ำ "คนของพวกมันเริ่มป้วนเปี้ยนแถวทางออกดันเจี้ยน พวกมันไม่ได้แค่อยากรู้เทคนิค แต่มันต้องการกำจัดตัวแปรที่คุมไม่ได้อย่างคุณ" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือหนังกระชับสายสะพายไรเฟิลไว้แน่น "ให้พวกมันมองไปเถอะ ยิ่งพวกมันสงสัย พวกมันยิ่งพลาด และเมื่อพลาด... ช่องโหว่ก็จะปรากฏชัดขึ้นเอง" บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะจากทางเข้าโรงเตี๊ยม กลุ่มชายสวมชุดเกราะตราสัญลักษณ์รูป 'มงกุฎสีดำ' เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของพวกเขา บรรยากาศภายในร้านที่เคยคึกคักพลันเงียบสงัดลง ผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างถอยห่างด้วยความเกรงกลัว "คุณคือเรย์ ใช่ไหม?" ชายรูปร่างกำยำที่เป็นหัวหน้ากลุ่มถามขึ้น เขาไม่ได้มีท่าทีเป็นมิตร สายตาของเขามองเรย์ราวกับมองเศษเหล็กที่ขวางทางเดิน เรย์วางปืนลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา แต่เสียงนั้นกลับดังก้องในความรู้สึกของผู้ที่ได้ยิน เขายังคงนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าสบตา "ถ้าคุณต้องการจะจ้างผมไปลุยดันเจี้ยน ผมเกรงว่าคิวของผมเต็มไปจนถึงเดือนหน้าแล้วครับ" "เราไม่ได้มาจ้าง" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น "จักรพรรดิดำต้องการให้คุณส่งมอบแผนผังการเคลียร์ดันเจี้ยนซากโบราณสถานให้เรา ถ้าคุณให้ความร่วมมือ คุณจะได้รับสถานะผู้เล่นระดับสูงในกิลด์เรา... แต่ถ้าไม่..." "ถ้าไม่?" เรย์เลิกคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "คุณก็จะไม่มีที่ยืนในเกมนี้อีกต่อไป แม้แต่ในเมืองเริ่มต้นเล็กๆ แห่งนี้" ชายคนนั้นแสยะยิ้มก่อนจะใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสัญญาณ เรย์ถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสูงกว่าคู่สนทนาเล็กน้อย และด้วยรัศมีที่เขาสร้างขึ้น ทำให้ชายชุดดำคนนั้นเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "การข่มขู่ในเขตปลอดภัยเป็นเรื่องที่น่าเบื่อนะครับ" เรย์พูดพลางกระชับเสื้อคลุม "และผมเกลียดความน่าเบื่อที่สุด... ลูน่า เราไปกันเถอะ งานเลี้ยงในเมืองนี้เริ่มกร่อยแล้ว" ในจังหวะที่เรย์ก้าวผ่านร่างของชายคนนั้น เขากระซิบเบาๆ เพียงพอให้ได้ยินกันแค่สองคน "บอกเจ้านายของพวกคุณด้วย ว่าอย่าริอาจมายุ่งกับไอเทมชิ้นใหม่ที่ผมเพิ่งได้มา... เพราะมันไม่ได้มีไว้สำหรับขาย แต่มีไว้สำหรับ 'ล่า' ใครก็ตามที่พยายามจะฉกชิงมันไป" เมื่อทั้งสองเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความโกรธแค้นของกิลด์จักรพรรดิดำ เรย์และลูน่าตรงไปยังตลาดมืดที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงเมืองเก่า บรรยากาศรอบข้างมืดมิดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของไอเทมเวทมนตร์ผิดกฎหมาย "คุณหมายความว่ายังไงเรื่องไอเทมชิ้นใหม่?" ลูน่าถามทันทีที่ลับสายตาคน เรย์หยุดเดิน เขาหยิบผลึกสีม่วงอมดำที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมาจากกระเป๋าเก็บของ "ผมไม่ได้ไปดันเจี้ยนเพื่อหาเลเวลเท่านั้น ลูน่า แต่ผมไปเพื่อเอานี่มา... 'หัวใจแห่งพรานเงามืด' ของจริงที่พวกจักรพรรดิดำตามหามาทั้งสัปดาห์" ลูน่าเบิกตากว้าง "นั่นมันไอเทมระดับตำนานที่ปลดล็อกสกิลสายลับชั้นสูง! ถ้าพวกมันรู้ว่าอยู่ที่คุณ..." ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือเมืองเริ่มต้นที่ควรจะเป็นเวลาโพล้เพล้กลับเปลี่ยนเป็นสีเลือด สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงดังสนั่นไปทั่วทั้งแผนที่ ผู้เล่นนับพันคนต่างแหงนหน้ามองขึ้นไปบนหอคอยสูงกลางเมือง ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งยืนอยู่บนยอดหอคอย เขาไม่ใช่คนของกิลด์จักรพรรดิดำ แต่เป็นใครบางคนที่เรย์รู้จักดีจากอดีตที่เขาอยากลืม "เรย์... ได้เวลาชำระแค้นที่ค้างคาตั้งแต่วันนั้นหรือยัง?" เสียงประกาศก้องผ่านระบบขยายเสียงของเกม ดังกังวานไปทั่วทิศทาง เรย์ชะงักไป ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่แขนเสื้อของชายบนหอคอย... มันคือตราประทับของ 'กิลด์เงาที่ทรยศเขา' ในอดีต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสมาธิไปกับผมในบทที่ 8 นี้ หวังว่าทุกท่านจะอดใจรอตอนถัดไปไม่ไหวนะครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ