เลเวลอัปแบบก้าวกระโดด

"ถ้าพลาดนัดเดียว... พวกเรากลายเป็นศพเฝ้าดันเจี้ยนชั้นแปดนี่แน่นอน ลูน่า เธอพร้อมนะ?" เรย์กระซิบผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม แม้ในวินาทีที่ 'อสูรกายแห่งหุบเขาเงา' (Shadow Valley Behemoth) มอนสเตอร์ระดับบอสที่มีขนาดใหญ่กว่าบ้านสองชั้นกำลังกวาดกรงเล็บแหลมคมทำลายโขดหินรอบข้างจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ลูน่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินโบราณไม่ห่างออกไปนัก เม้มริมฝีปากแน่น มือของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ดวงตาฉายแววมุ่งมั่น เธอไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่ร่ายเวท 'อาคมลดแรงเสียดทาน' ใส่รองเท้าของเรย์อย่างเงียบเชียบ พร้อมกับส่งสัญญาณมือเป็นจังหวะที่ซักซ้อมกันมาอย่างดี นี่ไม่ใช่การดวลแบบแลกหมัด แต่มันคือการเต้นรำบนเส้นด้ายของความเป็นและความตาย "สาม... สอง... หนึ่ง... ไป!" ทันทีที่สิ้นคำสั่ง เรย์ดีดตัวออกจากมุมมืดเหมือนลูกธนูที่หลุดจากคันศร รองเท้าที่เคลือบเวทมนตร์ของลูน่าช่วยให้เขาเคลื่อนที่บนพื้นหินที่ขรุขระได้อย่างเงียบเชียบและรวดเร็วผิดมนุษย์ ร่างของเขาพุ่งผ่านใต้ท้องที่เต็มไปด้วยเกล็ดแข็งดั่งเหล็กกล้าของอสูรกายตัวนั้น ในวินาทีที่บอสกำลังจะคำรามเพื่อปลดปล่อยคลื่นโซนิก เรย์พลิกตัวกลางอากาศพร้อมกับดึงคันธนู 'พิฆาตเนตรอาฆาต' ขึ้นมาประทับบ่า เขาสังเกตเห็นมานานแล้ว... จุดบอดของบอสตัวนี้ไม่ได้อยู่ที่ดวงตาหรือหัวใจ แต่มันคือผลึกสีม่วงเล็กๆ ที่ฝังอยู่ใต้กรามล่างซึ่งจะเผยออกมาเฉพาะตอนที่มันอ้าปากคำรามเท่านั้น *ฉึก!* ลูกธนูอาบยาพิษอัมพาตพุ่งเสียบเข้าที่ผลึกนั่นอย่างแม่นยำดุจจับวาง ร่างมหาศาลของบอสชะงักกึก แรงกระแทกจากการดีดตัวกลับทำให้เรย์กระเด็นไปกระแทกผนังถ้ำจนเลือดลดฮวบ แต่เขาก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาดีดตัวขึ้นทันทีแล้วยิงธนูซ้ำอีกสามดอกรวด ราวกับรัวกลองชุด ทุกดอกพุ่งปักเข้าจุดตายเดิมจนเกิดการระเบิดของพลังงานเวทสีม่วงกระจายไปทั่วถ้ำ "เลเวลอัป!" เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวในหัวของเรย์ ค่าประสบการณ์มหาศาลไหลบ่าเข้ามาจนหลอดพลังพุ่งทะลุขีดจำกัด การจัดการมอนสเตอร์ระดับสูงกว่าตัวละครสิบเลเวลด้วยกลยุทธ์เช่นนี้ ส่งผลให้แต้มสถานะของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด "เรย์! รีบถอยออกมาเร็ว! แรงสั่นสะเทือนมันเริ่มพังถ้ำแล้ว!" ลูน่าตะโกนสุดเสียงขณะที่เพดานถ้ำเริ่มถล่มลงมาเป็นวงกว้าง เรย์หอบหายใจรุนแรง เหงื่อกาฬซึมตามไรผม สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องไปที่ร่างของบอสที่กำลังสลายกลายเป็นละอองแสง แต่เขากลับจ้องมองไปยังซอกหลืบมืดมิดที่ปลายถ้ำอีกด้านหนึ่ง ซึ่งเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังเวทที่คุ้นเคย... เป็นพลังเวทของกิลด์ 'จักรพรรดิดำ' ที่เขาเคยก้มหัวให้ "พวกมันตามมาจนได้สินะ" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะที่เก็บคันธนูเข้าช่องเก็บของ ในจังหวะที่กลุ่มควันจากการถล่มของถ้ำเริ่มจางลง ร่างของชายสวมชุดเกราะสีดำทมิฬห้าคนเดินก้าวออกมาจากเงามืด นำโดยชายผู้มีใบหน้าหยิ่งผยองที่เรย์จำได้แม่นยำว่าเป็นมือขวาของ 'จักรพรรดิดำ' มันถือดาบเล่มใหญ่ที่มีไอหมอกสีดำทมิฬปกคลุมอยู่ ราวกับจะประกาศว่าเกมที่เรย์เพิ่งผ่านพ้นมาได้นั้น เป็นเพียงแค่บทนำของโศกนาฏกรรมที่แท้จริง "แกคิดจริงๆ เหรอว่า การเลเวลอัปแค่นี้จะทำให้แกหนีจากกรงเล็บของท่านจักรพรรดิพ้น?" ชายผู้นั้นแสยะยิ้มพร้อมกับชักดาบออกมาชี้หน้าเรย์ "ไอเทมในตัวแกที่เพิ่งดรอปจากบอส... ส่งมาให้หมด แล้วข้าจะเมตตาให้แกตายโดยไม่ทรมาน" เรย์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาสัมผัสได้ว่าลูน่ากำลังร่ายเวทบทใหญ่เพื่อเตรียมทางหนี แต่ทว่า... ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาทั้งหมดก็เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ และมีแสงสีทองอร่ามพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นพิภพ ขัดขวางการเข้าประชิดของกลุ่มมือขวาจักรพรรดิดำอย่างฉับพลัน มันไม่ใช่พลังของเรย์... และไม่ใช่ของลูน่า... ท่ามกลางแสงสีทองที่สว่างจ้าจนแสบตา เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า เป็นชายสวมหน้ากากเหล็กที่เรย์ไม่เคยพบมาก่อน แต่ความรู้สึกที่แผ่ออกมาจากชายคนนี้กลับทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบ เขามองมาที่เรย์ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความเงียบทั้งหมด "เจ้าพรานเงา... โชคชะตาของแกไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ที่นั่น... ปราสาทลอยฟ้าที่จักรพรรดิดำกำลังจะก้าวขึ้นไปครองอำนาจสูงสุดในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และถ้าแกไม่รีบไปตอนนี้ ทุกสิ่งที่แกพยายามปกป้องมาตลอดจะหายไปตลอดกาล" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสมาธิไปกับผมในบทที่ 7 นี้ หวังว่าทุกท่านจะอดใจรอตอนถัดไปไม่ไหวนะครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ