ดันเจี้ยนระดับต่ำที่ทำยาก

“อย่าเพิ่งขยับ... หมาป่าจ่าฝูงไม่ได้อยู่ตัวเดียว มันกำลังซุ่มดูพวกเราจากพุ่มไม้ด้านซ้าย” เรย์กระซิบแผ่วเบา มือขวาที่ถือคันธนูสีดำสนิทของอาชีพ ‘พรานเงา’ กระชับแน่นจนขึ้นข้อขาว เขานั่งยองๆ อยู่หลังโขดหินมอสเขียวใน ‘หุบเขาเขี้ยวพิฆาต’ ดันเจี้ยนระดับต่ำที่ใครต่อใครต่างสบประมาทว่า ‘เด็กเล่น’ แต่สำหรับเขามันคือสนามสอบที่หากพลาดเพียงก้าวเดียว ก็หมายถึงค่าประสบการณ์ที่สั่งสมมาทั้งหมดต้องมลายหายไป ลูน่าที่อยู่ข้างกายขยับกายช้าๆ เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาสีฟ้าครามของจอมเวทสาววาดผ่านพื้นที่โดยรอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดนิ่งที่เงาดำเคลื่อนไหวท่ามกลางแสงสลัวใต้แมกไม้ “จุดอ่อนของมันอยู่ที่จุดรวมพลังงานบนหน้าผากใช่ไหมคะ... อ่า ขอโทษทีครับ ผมเผลอติดนิสัยพูดแบบนั้นไปหน่อย” ลูน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง “ถ้าจะให้ฉันร่ายเวทสายฟ้าเพื่อช็อตมัน เรย์ต้องล่อความสนใจให้พ้นจากกลุ่มสมุนก่อน ภายใน 3 วินาทีเท่านั้นนะ” “3 วินาทีสำหรับฉัน มันนานพอจะจบชีวิตพวกมันทั้งฝูงแล้วล่ะ” เรย์ตอบกลับพลางแย้มยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นแฝงอยู่ มีเพียงความมั่นใจของคนที่ผ่านสนามรบในโลก VRMMO มานับไม่ถ้วน ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจก็ดังขึ้น ฝูงหมาป่าขนสีเทาหม่นพุ่งตัวออกจากเงามืดพร้อมกันราวกับได้รับสัญญาณ เรย์ไม่รอช้า เขาดีดตัวออกจากหลังโขดหินด้วยความเร็วเหนือระดับที่อาชีพสายสนับสนุนควรจะเป็น ลูกธนูแสงสีม่วงถูกง้างขึ้นบนสายคันธนู มือสั่นไหวเล็กน้อยด้วยการควบคุมที่แม่นยำระดับมิลลิเมตร *ฟิ้ว!* ลูกธนูพุ่งผ่านอากาศแหวกความเงียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นเหล็ก มันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่จ่าฝูง แต่พุ่งเข้ากระทบต้นไม้ใหญ่ข้างหลังสมุนตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด กิ่งไม้หักโค่นลงมาขวางเส้นทางจู่โจมของพวกมันทันที การคำนวณระยะห่างและแรงปะทะของเรย์นั้นไร้ที่ติ “ลูน่า! ตอนนี้!” สิ้นเสียงตะโกน เปลวไฟฟ้าสีน้ำเงินเข้มก็ระเบิดออกมาจากปลายนิ้วของจอมเวทสาว มันพุ่งตรงเข้าใส่จ่าฝูงหมาป่าที่กำลังจะกระโจนเข้าหาเรย์ กระแสไฟฟ้าช็อตร่างมหึมาของมันจนชะงักงัน กล้ามเนื้อกระตุกเกร็งท่ามกลางแสงสว่างวาบ เรย์ไม่ได้ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาพุ่งตัวเข้าไปในระยะประชิด ทิ้งธนูลงข้างกายแล้วชักมีดสั้นที่เก็บไว้ที่เอวออกมา สัมผัสเย็นเยียบของด้ามมีดทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง เขาพุ่งผ่านร่างหมาป่าที่ขวางทางด้วยท่วงท่าดุจภูตผี ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนหลังจ่าฝูงแล้วแทงมีดลงที่จุดรวมพลังงานบนหน้าผากของมันอย่างไร้ความปรานี การโจมตีรุนแรงและรวดเร็ว จบลงด้วยเสียงเห่าหอนที่ค่อยๆ แผ่วหายไปในความเงียบสงัด “เลเวลอัป” เรย์พึมพำขณะมองหน้าต่างสถานะที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า “ดันเจี้ยนระดับต่ำที่ทำยากอย่างที่คุณว่าจริงๆ ด้วย” ลูน่าเดินเข้ามาใกล้ พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผาก “ถ้าเป็นผู้เล่นทั่วไป พวกเขาคงเน้นใช้กำลังเข้าปะทะจนไอเทมพังไปหมดแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่นายถึงเลือกเส้นทางนี้” เรย์ไม่ได้ตอบในทันที เขาก้มลงเก็บไอเทมที่ตกอยู่บนพื้น แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ บันทึกภารกิจลับที่เขารับมาจาก NPC ปริศนาเมื่อสัปดาห์ก่อนเริ่มเรืองแสงสีแดงฉานขึ้นมา—สัญลักษณ์นี้ไม่ได้มีไว้สำหรับดันเจี้ยนระดับต่ำ แต่มันคือสัญญาณของ ‘ความผิดปกติ’ ในเซิร์ฟเวอร์ “ลูน่า... ดูนี่” เรย์หยิบแผ่นป้ายโลหะที่เก็บได้จากศพจ่าฝูงขึ้นมา ตราสัญลักษณ์บนนั้นไม่ใช่ตราหมาป่าทั่วไป แต่มันคือตราประจำกิลด์ ‘จักรพรรดิดำ’ ที่มีรอยบากประทับอยู่ “ทำไมกิลด์ของพวกนั้นถึงมาอยู่ในพื้นที่ระดับต่ำแบบนี้?” ลูน่าถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ เรย์ยังไม่ทันได้เอ่ยตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าดันเจี้ยนที่พวกเขาเพิ่งผ่านเข้ามา แสงจากคบเพลิงส่องสว่างทะลุความมืดเข้ามา เผยให้เห็นกลุ่มชายชุดเกราะสีดำทมิฬที่คุ้นตาเป็นอย่างดี และชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เดินนำหน้าสุด—นั่นคือมือขวาของจักรพรรดิดำที่เคยหักหลังเขาในอดีต “ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่... อดีตพรานเงาผู้ไร้ที่ยืน” ชายคนนั้นแสยะยิ้ม “พวกเราตามหากุญแจสำคัญในดันเจี้ยนนี้มานาน และดูเหมือนว่ามันจะเลือกเจ้าของใหม่ไปเสียแล้ว” เขาก้าวเข้ามาใกล้เรย์ ชักดาบออกมาจากฝักพร้อมเสียงโลหะเสียดสีที่บาดลึกถึงอารมณ์ “ส่งแผ่นป้ายนั้นมาให้เราเสียดีๆ หรือจะให้เราขุดศพพวกแกสองคนจากในดันเจี้ยนนี้ไปแทน?” เรย์กำแผ่นป้ายในมือแน่น สายตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้เปลี่ยนเป็นดุดันราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม เขาหันไปสบตากับลูน่าเพียงเสี้ยววินาที ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าความตายอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ลมหายใจเดียว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสมาธิไปกับผมในบทที่ 6 นี้ หวังว่าทุกท่านจะอดใจรอตอนถัดไปไม่ไหวนะครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ