การเปิดตัวทักษะอัลติเมต

"ถ้านายคิดว่าความภักดีที่ผ่านมาคือบทเรียน... ก็น่าจะรู้นะว่าบทลงโทษของการทรยศคืออะไร" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของ 'วิน' อดีตเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามท่ามกลางโถงถ้ำมืดมิดของดันเจี้ยนระดับตำนาน อากาศรอบข้างหนักอึ้งไปด้วยกลิ่นอายความตายจากร่างมหึมาของ 'ราชันย์มังกรเนตรพันปี' บอสประจำชั้นที่กำลังแผ่รัศมีสีแดงฉานปกคลุมไปทั่วพื้นที่ เรย์ไม่ได้โกรธแค้นจนหน้ามืดตามัว ตรงกันข้าม... เขากลับเยือกเย็นจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลังเลของวินเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเบนความสนใจกลับไปยังเป้าหมายหลัก พลังเวทสีดำทมิฬเริ่มไหลเวียนอยู่รอบคันธนู 'ดารามรณะ' ในมือของเขา "เรย์... อย่าโง่ไปหน่อยเลย" วินเค้นเสียงหัวเราะ กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "กิลด์จักรพรรดิดำให้ในสิ่งที่นายให้ฉันไม่ได้ นายจะเอาชนะบอสตัวนี้คนเดียวได้ยังไง? บ้าไปแล้วหรือไง!" ลูน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเรย์ไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองวิน เธอเพียงแค่ร่ายมนตร์เกราะคุ้มกันชั้นที่สามอย่างต่อเนื่อง แสงสีฟ้าอ่อนจากไม้เท้าของเธอสะท้อนกับดวงตาที่มุ่งมั่น "เรย์... พลังงานในตัวฉันเหลือพอสำหรับทักษะเดียว ถ้าพลาด... เราจะกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผยนะครับ" เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงพยักหน้าเบาๆ ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ เขาไม่ได้กำลังต่อสู้กับบอสเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังต่อสู้กับความทรงจำที่แตกสลายเมื่อไม่กี่นาทีก่อน... ภาพที่วินแอบส่งพิกัดตำแหน่งของเขาให้ 'จักรพรรดิดำ' มันชัดเจนจนเจ็บปวด ราชันย์มังกรเนตรพันปีคำรามก้อง พื้นดินสั่นสะเทือน เล็บเท้าขนาดมหึมาระดมฟาดฟันลงมาดั่งห่าฝน เรย์ก้าวเท้าพริ้วไหวดั่งเงา เขาพุ่งตัวผ่านช่องว่างแคบๆ ระหว่างการโจมตีอย่างไร้ความกลัว ทุกย่างก้าวคือการคำนวณระยะห่างที่แม่นยำระดับมิลลิเมตร "จังหวะนี้แหละ ลูน่า!" สิ้นคำสั่ง ลูน่ากางอาณาเขตเวทมนตร์กักขังแรงดึงดูดไว้กลางอากาศ ร่างของบอสใหญ่หยุดชะงักลงชั่วขณะ มันส่งเสียงกรีดร้องที่ทำให้แก้วหูแทบฉีกขาด แต่นั่นคือโอกาสเพียงหนึ่งเดียวที่เรย์รอคอย เรย์ย่อตัวลงต่ำ มือขวาคว้าสายธนู... ในวินาทีนั้น มวลพลังงานรอบข้างพุ่งเข้าหาคันธนูอย่างบ้าคลั่ง เกิดเป็นแสงสีม่วงดำที่สว่างวาบจนมองไม่เห็นตัวตนของเรย์ นี่คือทักษะอัลติเมตที่ไม่มีใครเคยเห็น 'ธนูเงาสังหาร: ศูนย์องศาสิ้นสูญ' เขาง้างสายธนูจนสุดแรง พลังชีวิตของเขาถูกเปลี่ยนเป็นกระสุนแสงเพียงดอกเดียว แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นหินรอบตัวเรย์แตกละเอียด ลมพายุหมุนรอบตัวเขาจนมองแทบไม่เห็นภาพบุคคล "ไปตายซะ... ในฐานะบทเรียนแรกของความโลภ" *ฟิ้ว!* เสียงแหวกอากาศแหลมสูงจนน่าหวาดหวั่น ลูกธนูพุ่งออกไปดั่งดาวหางทมิฬ มันไม่ได้มุ่งเน้นไปที่เกล็ดอันแข็งแกร่งของมังกร แต่มันพุ่งตรงเข้าสู่ 'เนตรพันปี' ดวงตาที่เปรียบเสมือนจุดตายเพียงหนึ่งเดียวกลางหน้าผากของมัน เสียงปะทะดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางดันเจี้ยน แสงสีม่วงระเบิดออกปกคลุมทุกสายตา ร่างมหึมาของราชันย์มังกรชะงักค้าง ก่อนที่รอยร้าวจะปรากฏขึ้นที่ดวงตาของมันและลามไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว เสียงระเบิดตามมาไม่หยุดหย่อนจากภายใน จนในที่สุดร่างของสัตว์อสูรระดับตำนานก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเรย์ที่ยืนถือคันธนูอยู่กลางห้องโถงที่กลับมาสงบอีกครั้ง วินยืนตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง พลังทำลายล้างที่เห็นอยู่ตรงหน้ามันเกินกว่าระดับเลเวลที่เรย์ควรจะมี นี่ไม่ใช่แค่ทักษะทั่วไป... แต่มันคือขีดจำกัดที่แม้แต่จักรพรรดิดำยังไม่สามารถทำได้ "นาย... นายไปเอาพลังนั่นมาจากไหน" วินถามด้วยเสียงสั่นเครือ เรย์ลดคันธนูลงช้าๆ หันกลับมามองเพื่อนเก่าด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง "ไม่ได้มาจากที่ไหนหรอกวิน... แต่มันมาจาก 'ความว่างเปล่า' ของคนที่นายเคยคิดว่าไม่มีวันสู้อย่างนายได้ยังไงล่ะ" เรย์เดินตรงเข้าไปหาวินที่กำลังก้าวถอยหลัง แต่ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นพร้อมกับม่านสีแดงที่กั้นกลางระหว่างพวกเขา [ประกาศระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นระดับสูง 'จักรพรรดิดำ'] เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูทเหล็กดังมาจากเงามืดด้านหลังวิน ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำทมิฬค่อยๆ ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงตบมือที่ฟังดูหยามเหยียด "น่าทึ่งมาก เรย์... พลังทำลายล้างขนาดนี้ ถ้าคุณยอมส่งมอบอาชีพพรานลับให้นายท่านจักรพรรดิดำ เราอาจจะปล่อยให้คุณมีชีวิตรอดออกไปจากดันเจี้ยนนี้ได้" เรย์แสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่ถือคันธนูกำแน่นจนเห็นเส้นเลือด "ปล่อยให้รอด? ฉันว่าเราควรคุยกันเรื่องที่ว่าใครจะเป็นคน 'ปิดบัญชี' ใครดีกว่านะ... เพราะคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณน่ะ ไม่ใช่แค่ลูกน้องคุณหรอก แต่มันคือคนของผม" จักรพรรดิดำชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปด้านหลังด้วยความฉงน ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหันกลับมา เรย์ก็ขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าเดิม พุ่งเข้าประชิดตัวจักรพรรดิดำพร้อมกับหยิบมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ออกมาจ่อที่ลำคอของชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเกม "เกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของพลัง... แต่มันคือเรื่องของ 'หมาก' ที่ถูกวางไว้ก่อนจะเริ่มเสียอีก" เรย์กระซิบข้างหูชายตรงหน้า ในขณะที่ลูน่าค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืดพร้อมกับรอยยิ้มที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน—รอยยิ้มของ 'ผู้ที่เหนือกว่า' ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดตอนหนึ่งนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดเพื่อทุกท่านครับ