ของรางวัลระดับเทพเจ้า

“หมากที่วางไว้... บางครั้งคนเดินหมากก็นึกไม่ถึงว่ากระดานที่ตัวเองเล่นอยู่ มันคือพื้นผิวของหุบเหว” เรย์เอ่ยขึ้นเบาๆ สายตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องไปที่ชายตรงหน้า—รองหัวหน้ากิลด์มหาอำนาจที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับศพไร้วิญญาณ เขาไม่ได้ขยับตัวทำร้าย แต่แรงกดดันจากจิตสังหารที่แผ่ออกมากลับทำให้บรรยากาศรอบกายหนักอึ้งราวกับถูกสูบอากาศออกไปจนหมด ลูน่าขยับกายเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้สวมบทบาทจอมเวทผู้ใจดีเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับสะท้อนประกายความเยือกเย็นของนักหมากรุกผู้กุมชัยชนะไว้ในอุ้งมือ เธอปัดฝุ่นละอองที่เกาะอยู่บนบ่าของเรย์เบาๆ ก่อนจะแสยะยิ้มให้กับชายที่กำลังสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า “คุณคงคิดว่า ‘ไอเทมชิ้นนั้น’ เป็นของตายที่อยู่ในกำมือของจักรพรรดิดำสินะครับ?” ลูน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “แต่น่าเสียดาย... ที่ในเกมนี้ บางสิ่งบางอย่างมีชีวิตมากกว่าที่ระบบโปรแกรมไว้” ชายคนนั้นอ้าปากค้าง เสียงสั่นเครือเล็ดลอดออกมา “พวกแก... พวกแกต้องการอะไรกันแน่? ของรางวัลชิ้นนั้นมันเป็นของกิลด์... ถ้าพวกแกแตะต้องมัน จักรพรรดิดำไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!” เรย์ไม่ได้ตอบโต้วาจา แต่เขาก้มลงไปหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งที่หล่นอยู่บนพื้นหญ้าจากซากบอสที่เพิ่งถูกจัดการลง—มันคือ 'ตราประทับแห่งสนธิสัญญาลับ' วัตถุสีทองอร่ามที่มีกลิ่นอายโบราณแผ่ออกมา มันไม่ได้เป็นเพียงไอเทมระดับตำนาน แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่จะเปิดประตูสู่พื้นที่ลับชั้นในที่ยังไม่เคยมีผู้เล่นคนใดได้สัมผัส “จักรพรรดิดำเป็นนักกลยุทธ์ที่เก่งกาจครับ...” เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ พลางหมุนตราประทับในมืออย่างไม่แยแส “เขามองเห็นความเป็นไปได้ในโลกนี้เป็นเพียงตัวเลขและเปอร์เซ็นต์ แต่เขาลืมไปว่า... ในโลกของ Shadow Sniper ข้อมูลที่สำคัญที่สุด มักถูกซ่อนไว้ในเงามืดที่เขาไม่เคยหันไปมอง” “แกจะทำอะไร...” “ส่งข้อความไปบอกเจ้านายของแกเถอะครับ” เรย์หยุดพูดพลางเหลือบมองลูน่า “บอกเขาว่า หมากตัวนี้... ผมขอรับไปดูแลต่อเอง และประตูที่กำลังจะเปิดออกในอีกไม่กี่นาทีนี้ จะกลายเป็นสุสานแห่งความทะเยอทะยานของเขา” สิ้นคำกล่าว เรย์ก็ก้าวเท้าผ่านร่างของชายผู้นั้นไปอย่างไม่แยแส ลูน่าก้าวตามมาติดๆ ทิ้งให้ชายคนนั้นจมอยู่กับความหวาดกลัวที่กัดกินใจ ระบบแจ้งเตือนเริ่มดังขึ้นถี่รัว—พื้นที่โดยรอบเริ่มสั่นสะเทือน เสียงดนตรีประกอบดันเจี้ยนที่เคยดุดันกลับแปรเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองลึกลับและเปี่ยมไปด้วยมนต์ขลัง ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่ที่แท่นหินใจกลางพื้นที่ลึกลับ เรย์วางตราประทับลงในร่องที่พอดีกันราวกับแม่กุญแจและลูกกุญแจ แสงสีครามสว่างวาบขึ้นจนต้องหรี่ตา ทว่าในวินาทีที่แสงนั้นเริ่มจางหายไป ความเงียบงันกลับเข้าปกคลุมอย่างน่าประหลาด “เรย์... นายแน่ใจนะ?” ลูน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือนิดๆ “หากเราก้าวเข้าไป ความลับที่นายตามหามาตลอดสามปีอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิด” เรย์สูดลมหายใจลึก เขาไม่ได้หันไปมองคู่คิด แต่สายตาของเขามุ่งตรงไปยังแสงสว่างที่ค่อยๆ ขยายตัวเป็นประตูมิติ “ลูน่าครับ... คนที่ใช้ชีวิตอยู่บนความแค้นอย่างผม ไม่มีความกลัวที่จะพบความจริงหรอกครับ ต่อให้ความจริงนั้นจะเป็นสิ่งที่ทำให้ผมแหลกสลายก็ตาม” เขาก้าวเท้าผ่านม่านพลังงานเข้าไป แต่ทว่า... ก่อนที่ร่างกายของเขาจะหายลับไปทั้งหมด สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ห่างออกไปในเงามืด พวกเขาไม่ได้สวมชุดกิลด์ใดๆ ทั้งสิ้น แต่ลักษณะการยืนและอาวุธที่สะพายอยู่บนหลัง ทำให้เรย์ถึงกับชะงัก หนึ่งในคนเหล่านั้นก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าคุ้นตาที่เรย์ไม่คิดว่าจะได้เห็นในเกมนี้ปรากฏชัดขึ้นภายใต้แสงสลัวของดันเจี้ยน “ไม่เจอกันนานนะ... เรย์” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้น “แกคงคิดว่าแกเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องนี้สินะ?” เรย์กำมือแน่น แววตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นพลันเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่พยายามกดทับไว้ “แก... เข้ามาที่นี่ได้ยังไง? แล้วแกไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!” บุคคลตรงหน้ายิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชี้ปลายดาบมาที่เรย์ “ความจริงที่แกกำลังจะเข้าไปหา... มันถูกปิดตายโดย ‘ใครบางคน’ ที่อยู่เหนือกว่าทั้งแกและจักรพรรดิดำ และคนคนนั้น... ก็คือคนเดียวกับที่ทำให้แกต้องสูญเสียทุกอย่างในวันนั้น” เขาสับคันโยกที่ซ่อนอยู่ข้างแท่นหินทันที ประตูมิติที่ควรจะพาเรย์ไปยังพื้นที่ลับกลับเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลาย กลายเป็นรอยร้าวสีดำทมิฬที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่งรอบตัวเข้าไป! “ไปลงนรกกับความลับที่แสนหวานนั่นเถอะ เรย์!” ความหวังที่จะได้คำตอบดับวูบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของระบบที่พยายามเตือนถึงความผิดปกติของข้อมูล ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เรย์หันไปสบตากับลูน่าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่แรงดึงดูดมหาศาลจะกระชากร่างของพวกเขาแยกออกจากกัน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางแห่งเงาด้วยนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ