การฟื้นฟูความทรงจำ

"เจ้าไม่ได้ถูกส่งมาที่นี่โดยบังเอิญหรอกนะ เรย์... หรือข้าควรจะเรียกเจ้าว่า 'ผู้ถือครองเศษเสี้ยวแห่งความจริง' ดีล่ะ?" เสียงแหบพร่าของชายชราในชุดคลุมสีซีดจางดังก้องขึ้นภายในห้องสมุดต้องห้ามแห่งนครลอยฟ้า เปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวราวกับจะดับลงทุกขณะ เรย์ชะงักฝีเท้า มือขวาที่วางอยู่บนด้ามปืนยาว 'Shadow Whispering' กระชับแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน ลูน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างถึงกับกลั้นหายใจ สายตาของจอมเวทสาวกวาดมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์ซึ่งดูเหมือนจะหายไปจากประวัติศาสตร์ของเกม Aetheria "ท่านตา... สิ่งที่ท่านพูดมันหมายความว่าอย่างไร" เรย์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่พุ่งตรงไปยัง NPC ชราเบื้องหน้า "อย่าเล่นลิ้นกับผม ถ้าท่านรู้อะไรเกี่ยวกับกิลด์จักรพรรดิดำ หรือที่มาของโค้ดโปรแกรมที่หายไปในโซนระดับสูง ก็จงพูดออกมา" NPC ชราหัวเราะหึๆ พลางวางหนังสือเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้ที่ผุพัง เขาเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่เป็นสีขาวขุ่นสนิท แต่กลับดูเหมือนสามารถมองทะลุผ่านตัวตนของเรย์ไปจนถึงเบื้องลึกของจิตวิญญาณ "กิลด์จักรพรรดิดำเป็นเพียงหุ่นเชิดของกลุ่มผลประโยชน์ที่อยากครอบครอง 'ความจริง' เท่านั้น" ชายชราขยับตัวเข้าใกล้เรย์ กลิ่นอายของความเก่าแก่และไอเวทมนตร์ที่ผิดปกติแผ่ซ่านออกมา "เจ้าเคยสงสัยไหมว่า ทำไม Aetheria ถึงเป็นเกมเดียวที่โลกภายนอกไม่สามารถแทรกแซงโค้ดได้โดยตรง? นั่นเพราะมันไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือ 'ห้องทดลอง' ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบ่มเพาะจิตวิญญาณรูปแบบใหม่" เรย์ขมวดคิ้ว ลูน่าก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เรย์... ข้อมูลนี้มันรุนแรงเกินไป ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป โลกภายนอกอาจเกิดจลาจลได้เลยนะ" "โลกภายนอกเหรอ?" NPC ชรายิ้มเยาะ "สิ่งที่พวกเจ้าเรียกว่าโลกภายนอก กำลังจะกลายเป็นเพียงอดีตในไม่ช้า กฎที่พวกเจ้ากำลังเล่นตามอยู่นี้ ถูกเขียนขึ้นโดยคนที่ไม่ได้มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่แล้ว และกุญแจสำคัญที่จะปลดล็อก 'ความทรงจำ' ของเซิร์ฟเวอร์นี้ ก็อยู่ที่ตัวเจ้า... เรย์" เรย์ไม่รอช้า เขาโน้มตัวลงไปเผชิญหน้ากับชายชรา สายตาคมกริบของพรานเงาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ถ้าผมคือกุญแจ แล้วผมต้องทำอย่างไร? แลกกับอะไร?" "แลกกับตัวตนของเจ้าที่อยู่อีกด้านหนึ่งของหน้าจออย่างไรล่ะ" บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านกระดูกสันหลังของเรย์ นี่ไม่ใช่แค่บทสนทนาในเกม แต่เป็นการเตือนภัยระดับวิกฤตที่สั่นคลอนความเป็นจริงของเขา ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะเค้นคำตอบต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินเบื้องนอก พร้อมกับแสงจากเวทมนตร์ระดับสูงที่ส่องสว่างจนผนังห้องเริ่มร้าว พลังกดดันมหาศาลที่คุ้นเคยทำให้นัยน์ตาของเรย์วาวโรจน์ขึ้นมาทันที มันคือสัมผัสที่เขาไม่มีวันลืม... สัมผัสของ 'จักรพรรดิดำ' "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ" NPC ชรากระซิบ ก่อนจะยัดม้วนคัมภีร์เก่าคร่ำคร่าใส่มือเรย์ "ถ้าเจ้าอยากรู้ความจริงทั้งหมด จงไปที่วิหารแห่งรอยแยกก่อนที่แสงแรกของวันพรุ่งนี้จะมาถึง..." ยังไม่ทันสิ้นคำ ร่างของชายชราก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า ประตูด้านหลังห้องพังทลายลงด้วยแรงกระแทกจากเวทมนตร์สายฟ้า กองทหารอีลิทของกิลด์จักรพรรดิดำกรูเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกทิศทาง โดยมีชายร่างสูงใหญ่สวมชุดเกราะสีดำทมิฬเดินนำหน้าเข้ามา แววตาของจักรพรรดิดำเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและอำนาจ "ส่งม้วนคัมภีร์นั่นมาให้ข้า ซะดีๆ เรย์" จักรพรรดิดำแสยะยิ้ม "แกไม่รู้อะไรหรอกว่าสิ่งที่ถืออยู่ในมือนั้น มันสามารถลบแกออกไปจากโลกใบนี้ได้ถาวรขนาดไหน ทั้งในเกม... และในชีวิตจริง" เรย์กระชับม้วนคัมภีร์ในมือแน่น ก่อนจะหันไปสบตากับลูน่าที่เตรียมเวทมนตร์ไว้พร้อม เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อชัยชนะในเกม แต่มันคือการตัดสินชะตาของความลับที่ถูกปิดตายมาตลอดชีวิต ทว่าในวินาทีที่เรย์จะกดใช้ไอเทมวาร์ปหนี ลูน่ากลับหยุดมือและมองไปยังหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอเพียงคนเดียว ก่อนที่เธอจะหน้าซีดเผือดแล้วอุทานออกมาว่า "เรย์... อย่าอ่านข้อความในม้วนคัมภีร์เด็ดขาด! มันไม่ใช่แผนที่... แต่มันคือรายชื่อของผู้เล่นที่ถูก 'ลบ' ออกไปจากระบบจริงๆ และชื่อล่าสุดที่ปรากฏขึ้นมา... คือชื่อของนายเอง!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่ความลับที่ดำมืดที่สุดของ Aetheria กับผมนะครับ