ดันเจี้ยนใต้สมุทร

"หยุดหายใจเสียเรย์... ถ้าแรงดันน้ำภายนอกบีบอัดจนแก้วหูแตก ค่าสถานะความอดทนจะลดลงจนเราเอาชีวิตไม่รอดในสามนาที" เสียงของลูน่ากระซิบผ่านช่องสื่อสารเวทมนตร์ มันแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยท่ามกลางความมืดมิดใต้ทะเลลึก ร่างของทั้งสองถูกห่อหุ้มด้วยฟองอากาศสีฟ้าจางๆ ซึ่งเป็นไอเทมเวทมนตร์ระดับสูงที่ต้องใช้มานาหล่อเลี้ยงตลอดเวลา เพื่อป้องกันแรงกดดันจากมหาลัยใต้สมุทรที่กำลังโอบล้อมพวกเขาไว้ เรย์ไม่ได้ตอบกลับในทันที ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มของเขากำลังกวาดมองผ่านเลนส์สไนเปอร์ที่ดัดแปลงมาเป็นพิเศษ ลำแสงสีแดงจางๆ จากกล้องส่องทางไกลตัดผ่านน้ำทะเลที่ขุ่นมัว เขาเห็นซากปรักหักพังของนครที่ถูกลืม—อาคารหินที่ปกคลุมด้วยสาหร่ายเรืองแสงและโครงกระดูกของสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์ที่ใหญ่กว่าวาฬถึงสิบเท่า "เงียบก่อนลูน่า... ดูที่นั่น" เรย์กดเสียงต่ำ นิ้วเรียวยาวของเขาวางแช่อยู่บนไกปืนไรเฟิล 'Shadow Whisper' อาวุธประจำกายที่เขาปรับแต่งจนเงียบสนิทที่สุด เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่แค่ซากเมือง แต่เป็นกองทัพทหารแห่งอาณาจักรล่มสลายที่กำลังลาดตระเวนด้วยท่าทีแข็งทื่อ ดวงตาสีม่วงเข้มของพวกมันส่องประกายวาวโรจน์ในความมืด และที่สำคัญที่สุด คือตราสัญลักษณ์ที่ประทับอยู่บนชุดเกราะเหล็กกล้านั้น—มันคือตรา 'จักรพรรดิดำ' "พวกกิลด์มหาอำนาจนั่นมาทำอะไรในจุดลึกสุดของดันเจี้ยนระดับ S กัน?" ลูน่าถาม พลางขมวดคิ้วแน่น "นี่มันเขตหวงห้ามที่ระบบเพิ่งอัปเดตเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่ใช่หรือครับเรย์?" "พวกเขากำลังขุดบางอย่าง" เรย์วิเคราะห์ สายตาของเขาจดจ้องไปยังแท่นบูชาหินกลางลานกว้าง ที่นั่นมีอักขระเวทมนตร์สีเลือดกำลังหมุนวน มันไม่ใช่การสำรวจ แต่เป็นการ 'ปลุก' บางอย่างขึ้นมา "จักรพรรดิดำไม่ได้มาเพื่อฟาร์มเลเวล แต่มันมาเพื่อทำลายสมดุลของเกม ถ้าไอ้สิ่งนั้นตื่นขึ้นมา แผนที่ในเกมนี้จะต้องถูกรีเซ็ตใหม่หมด รวมถึงกิลด์รองๆ ที่ขวางทางมันด้วย" ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ทำให้กระแสน้ำรอบข้างปั่นป่วน เรย์ประคองตัวอย่างมั่นคงพลางหันปลายกระบอกปืนไปยังจุดที่แม่นยำที่สุดบนแท่นบูชา เขาไม่ได้ต้องการยิงทหารพวกนั้น แต่เขาต้องการยิงทำลายวงจรเวทมนตร์ที่กำลังไหลเวียนอยู่ "เรย์ อย่าเพิ่งทำอะไรผลีผลาม ถ้าเราเปิดฉากตอนนี้ มานาของฉันที่ประคองบาเรียฟองอากาศจะไม่พอรับแรงปะทะ" ลูน่าเตือน มือของเธอเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อระดับมานาลดลงฮวบฮาบตามสภาพแวดล้อมที่บีบคั้น "ถ้าเราไม่หยุดมันตอนนี้ อนาคตของทุกคนในเกมนี้ก็จะจบลงพร้อมกับเมืองนี้" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเด็ดขาด "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นผู้ชนะ แต่ฉันมาเพื่อป้องกันไม่ให้คนอย่างมันขึ้นมานั่งบนบัลลังก์เหนือทุกคน" เรย์ปรับลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด จังหวะหัวใจของเขาเต้นช้าลงตามทักษะ 'หัวใจพรานไร้เสียง' ท่ามกลางความกดดันใต้น้ำที่พยายามบดขยี้ร่างกาย เขากลั้นหายใจ... โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น *ปัง!* กระสุนอาคมสีดำทะลุผ่านมวลน้ำราวกับอุกกาบาต แต่มันไม่ได้พุ่งเข้าหาศัตรูโดยตรง มันหักเหองศาเล็กน้อยเมื่อกระทบกับรอยแยกของกระแสน้ำพุ่งเข้าปะทะกับอักขระเวทมนตร์กลางแท่นบูชาอย่างจัง! เสียงระเบิดดังกึกก้องสะท้านไปถึงแก่นโลกใต้น้ำ แสงสีขาวเจิดจ้าสว่างวาบไปทั่วบริเวณจนลูน่าต้องยกมือขึ้นปิดตา แต่ในวินาทีที่แสงจางลง ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เรย์ต้องชะงักค้าง ไม่ได้มีเพียงทหารของจักรพรรดิดำที่อยู่ตรงนั้น ทว่าหลังม่านพลังงานที่ถูกทำลายลง ร่างของใครบางคนค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด... ชายผู้สวมชุดคลุมสีดำสนิทที่เรย์จำได้แม่นยำยิ่งกว่าใครในชีวิตนี้ นั่นไม่ใช่สมาชิกกิลด์ทั่วไป แต่มันคือชายที่หักหลังเขาในสงครามกิลด์เมื่อสามปีก่อน—คนที่เขาคิดว่าติดคุกในโลกความเป็นจริงไปแล้ว "เรย์... ดูนั่นสิ" ลูน่ากระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา "นั่นมัน... 'เงาผู้ทรยศ' ที่นายตามหามาตลอดไม่ใช่หรือครับ?" เรย์กำปืนในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความแค้นที่ถูกฝังกลบไว้ค่อยๆ ปะทุขึ้นจนเขาลืมความตายที่อาจเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายผู้ทรยศกลับหันหน้ามามองตรงมาที่จุดซุ่มยิงของพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนจะรู้ตัวอยู่แล้วว่ามีคนคอยจ้องมองอยู่ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าลงมาในมหาสมุทรแห่งนี้ "ยินดีต้อนรับสู่ก้นบึ้งของขุมนรกนะ... เพื่อนเก่า" เสียงทุ้มต่ำดังก้องผ่านน้ำทะเล ราวกับกระซิบอยู่ข้างหูของเรย์โดยตรง และในวินาทีนั้นเอง บาเรียฟองอากาศของพวกเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับบทนี้และพร้อมติดตามเรื่องราวในตอนต่อไปนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธครับ