อาวุธเวทมนตร์แห่งท้องทะเล

"กลั้นหายใจไว้ ลูน่า! อย่าเพิ่งสูดน้ำเข้าปอด!" เสียงตะโกนของเรย์ดังก้องอยู่ในหัวของเขา มากกว่าจะออกมาเป็นสุภาพทางวาจา ในวินาทีที่บาเรียฟองอากาศแตกสลาย แรงดันมหาศาลจากก้นบึ้งมหาสมุทรระดับลึกก็ถาโถมเข้าใส่ราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงบนร่างของพวกเขา ความเย็นยะเยือกเสียดแทงผิวหนังเสมือนจริงจนระบบประสาทสั่งการเตือนภัยสีแดงวาบอยู่ตรงหน้า เรย์ขยับกายอย่างรวดเร็วภายใต้ความกดอากาศที่บีบคั้น เขาคว้าข้อมือลูน่าที่กำลังสำลักฟองอากาศดึงเข้าหาตัว ก่อนจะใช้ทักษะ 'ก้าวพริบตาเงา' พุ่งตัวหลบกระแสน้ำวนที่เกิดจากการแตกตัวของพลังงาน แรงเหวี่ยงพาพวกเขาไถลไปตามแนวปะการังสีดำที่คมกริบราวกับใบมีด "เรย์... ฉัน... ฉันเริ่มมองไม่เห็นทางข้างหน้าแล้ว" ลูน่าส่งเสียงผ่านระบบสื่อสารระยะใกล้ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ แสงจากคทาเวทมนตร์ของเธอริบหรี่ลงจนเกือบดับสนิท "มองที่มือผม" เรย์บังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะวิเคราะห์สถานการณ์ที่เลวร้ายถึงขีดสุด—ก๊าซออกซิเจนสำรองในถังของพวกเขาเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ และฝูง 'ฉลามหุ้มเกราะเหล็กไหล' ของกิลด์จักรพรรดิดำกำลังแหวกว่ายเข้ามาใกล้จากระยะห่างไม่เกินร้อยเมตร พวกเขาซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินทรายยักษ์ ลูน่าทรุดตัวลงพิงกับฐานหิน ใบหน้าซีดเผือดของเธอในเกมสะท้อนความกลัวที่ไม่อาจซ่อนเร้น เรย์สอดส่องสายตาผ่านเลนส์ไรเฟิลสไนเปอร์คู่ใจที่ตอนนี้ถูกดัดแปลงให้ใช้งานใต้น้ำได้เพียงชั่วคราว เขารู้ดีว่าหากเปิดฉากยิงตอนนี้ กระสุนจะเบี่ยงทิศทางเพราะความหนาแน่นของน้ำ "เราต้องไปที่ 'วิหารแห่งเสียงเพรียก' ข้างหน้า" เรย์ชี้ไปยังซากปรักหักพังที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ซึ่งถูกปกคลุมด้วยสาหร่ายเรืองแสงสีฟ้าคราม "ข้อมูลที่ผมได้มาบอกว่า ในนั้นมีอาวุธที่สามารถควบคุมธาตุน้ำได้ หากเธอได้มันมา เราอาจจะรอดจากวงล้อมพวกนี้" "แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ?" ลูน่าถามพลางเงยหน้าขึ้นมองเขา "ถ้ามันเป็นกับดักของจักรพรรดิดำ ที่จงใจปล่อยข่าวลือเรื่องไอเทมนี้เพื่อล่อให้พวกเราเข้าไปติดกับในที่แคบ?" เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับหญิงสาวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกัน สายตาของเขาสะท้อนความหนักแน่นที่ลูน่าคุ้นเคยดี "ถ้ามันเป็นกับดัก ผมก็จะเป็นคนล่อพวกมันเอง และเธอคือคนที่ต้องรอดออกไปพร้อมกับพลังนั้น เพื่อจัดการพวกมันให้สิ้นซาก" ไม่มีคำตอบโต้จากลูน่า เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ทั้งคู่พุ่งตัวออกจากที่กำบังทันทีที่ฝูงฉลามหันหลังกลับ ความเร็วของพวกเขาเพิ่มขึ้นด้วยสกิลติดตัวของพรานเงา พวกเขาทะลวงผ่านแนวป้องกันของฝูงมอนสเตอร์ระดับสูงจนถึงประตูหินโบราณ ข้างในวิหารนั้นเงียบสงัด ต่างจากโลกภายนอกที่วุ่นวาย ใจกลางห้องโถงมีแท่นบูชาหินทรงกลมตั้งอยู่ บนนั้นวางไว้ด้วย 'สร้อยคอไข่มุกดารา' ที่แผ่ไอเย็นเยือกออกมาจนน้ำรอบข้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ลูน่าเอื้อมมือออกไปสัมผัส ทันทีที่ปลายนิ้วแตะถูกไข่มุก แสงสีน้ำเงินเจิดจ้าก็ระเบิดออก ร่างของเธอถูกยกขึ้นกลางอากาศ พลังเวทธาตุน้ำมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเธอราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม เส้นผมที่เคยพริ้วไหวดูเหมือนจะเต้นระบำอยู่ใต้น้ำ "เรย์... ฉันรู้สึก... ฉันรู้สึกถึงกระแสน้ำทั้งหมด" ลูน่ากระซิบ เสียงของเธอก้องกังวานอยู่ในจิตใจของเรย์โดยตรง แต่ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน พื้นวิหารเริ่มสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินเกราะหนาจำนวนมหาศาลดังขึ้นจากทางเข้า เรย์เล็งไรเฟิลไปที่ทางเข้าทันที แต่เขากลับพบกับเงาร่างที่คุ้นเคย บุรุษในชุดเกราะสีดำทมิฬที่มีผ้าคลุมหลังสะบัดพริ้วเดินเข้ามาอย่างใจเย็น ในมือถือดาบยาวที่มีออร่าสีเลือดจักรพรรดิดำเผยรอยยิ้มที่ทำให้คนอ่านรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก "ขอบใจมากที่ช่วยเปิดประตูให้ฉัน เรย์" จักรพรรดิดำหัวเราะเบาๆ "สร้อยเส้นนั้นน่ะ... ฉันรอให้คนโง่เขลาอย่างพวกเธอมาปลดล็อกพลังของมันให้ฉันอยู่พอดี" เรย์กัดฟันกรอด นิ้วชี้แตะที่ไกปืน แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะลั่นไก ลูน่าที่ลอยอยู่กลางอากาศกลับหันมามองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ลดมือลง และยื่นสร้อยคอชิ้นนั้นให้กับจักรพรรดิดำด้วยท่าทีเหมือนคนละเมอ! "ลูน่า! หยุดนะ!" เรย์ตะโกนก้อง แต่เสียงของเขากลับกลายเป็นเพียงฟองอากาศที่แตกดับท่ามกลางความมืดมิดของวิหารที่กำลังจะถล่มลงมาทับพวกเขา... ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และลูน่ามาจนถึงจุดวิกฤตินี้ครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ