การล้างแค้นเริ่มต้น

กลิ่นอับชื้นของดินปืนผสมผสานกับคราบสนิมเหล็กในเขตแดนรกร้างระดับสูง 'ป้อมปราการเหล็กกล้า' ค่ำคืนนี้ไม่ได้เงียบสงบอย่างที่กิลด์ 'จักรวรรดิบูรพา' คาดการณ์ไว้ ความมืดมิดของหุบเขาลึกถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบของกระสุนเวทมนตร์นัดเดียว เสียงกัมปนาทสะท้อนก้องผาหิน ร่างของมือปราบระดับแนวหน้าของกิลด์ล้มฟุบลงไปกองกับพื้นโดยที่ยังไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคมกระสุนนั้นมาจากทิศทางใด "ผู้เล่น 'ไททัน' ถูกสังหาร... เกิดอะไรขึ้นวะ ใครเป็นคนทำ!" เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของหน่วยลาดตระเวนระดับสูงดังขึ้นผ่านระบบสื่อสารภายในกิลด์ ความโกลาหลเริ่มกัดกินแนวป้องกันรอบนอกของฐานที่มั่น เรย์ในชุดคลุมพรานเงาสีดำสนิทกลมกลืนไปกับเงาของหน้าผาสูงชัน เขานั่งยองๆ อยู่บนกิ่งไม้แห้งอย่างไร้ซึ่งน้ำหนัก ปลายกระบอกปืนไรเฟิลเวทมนตร์ 'Phantom Whisperer' ยังคงมีควันจางๆ ลอยกรุ่น เรย์ไม่ได้รีบร้อน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ดวงตาสีดำสนิทภายใต้ฮู้ดกวาดมองผ่านเลนส์ซูมเวทมนตร์สำรวจความเคลื่อนไหวของศัตรูเบื้องล่าง ความทรงจำเมื่อหลายเดือนก่อนไหลย้อนกลับมา ภาพวันที่เขาถูกหักหลัง ถูกขับไล่ออกจากกิลด์ และถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีราวกับเป็นเพียงเศษขยะ ทั้งหมดถูกฉายซ้ำในหัวราวกับภาพยนตร์ม้วนเดิม แต่วันนี้... ความแค้นเหล่านั้นไม่ได้ทำให้มือของเขาสั่น หากแต่มันกลับนิ่งสนิทและเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง "นายท่าน... ระบบตรวจพบการเคลื่อนไหวของกองกำลังเสริมจากด้านหลัง ป้อมปราการหลักกำลังส่งผู้เล่นระดับหัวกะทิอีกสามสิบคนเข้ามาปิดล้อมพื้นที่" เสียงกระซิบผ่านระบบสนทนาส่วนตัวจากลูน่าดังขึ้น น้ำเสียงของเธอบ่งบอกถึงความระมัดระวังสูงสุด "ปล่อยให้พวกมันมา" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทุบทำลายความกังวลในใจของคู่หูได้อย่างชะงัด "ยิ่งพวกมันมารวมกันมากเท่าไหร่ ประตูสู่นรกที่ฉันกำลังจะเปิดต้อนรับพวกมันก็ยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น" เบื้องล่างของเรย์ ค่ายพักแรมชั่วคราวของกิลด์จักรวรรดิบูรพากำลังวุ่นวาย หัวหน้าหน่วยย่อยพยายามจัดระเบียบกำลังพล ทว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับความกลัวที่มองไม่เห็น เรย์เลือกที่จะไม่ใช้การโจมตีแบบปะทะซึ่งหน้า พรานเงาที่แท้จริงจะไม่ปรากฏตัวจนกว่าเหยื่อจะสูญเสียสติสัมปชัญญะและความเชื่อมั่นไปจนหมดสิ้น *ปัง!* กระสุนนัดที่สองเจาะทะลุกระจกโล่เวทมนตร์ป้องกันระดับสูงของแม่ทัพประจำค่ายอย่างแม่นยำ แรงปะทะมหาศาลส่งร่างของอีกฝ่ายกระเด็นไปอัดติดกับเสาไม้จนพินาศย่อยยับ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหวาดผวาจะระเบิดขึ้นอีกระลอก "มันอยู่บนหน้าผา! ระดมยิงเวทมนตร์ใส่แนวหน้าผาเดี๋ยวนี้!" ลูกไฟนับร้อยพุ่งแหวกอากาศขึ้นมายังจุดที่เรย์เคยอยู่ แต่ร่างของเขากลับเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในเสี้ยววินาทีนั้นด้วยสกิล 'ก้าวพรานเงา' เรย์ย้ายตำแหน่งไปยังซอกหินอีกด้านอย่างเงียบเชียบ เขาลากสายตามองกลุ่มคนที่ครั้งหนึ่งเคยหัวเราเยาะเย้ยเขาในวันที่เขาหมดสิ้นทุกอย่าง 'จักรพรรดิดำ' ผู้อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของปาร์ตี้เก่าของเขา คิดว่าเงินและอำนาจในโลกจริงจะสามารถซื้อความภักดีและควบคุมทุกสิ่งในเกมนี้ได้ แต่เขาคงลืมไปว่า... ในโลกของ Shadow Sniper ไม่มีสิ่งใดอันตรายไปกว่านักล่าที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว เรย์ง้างคันโยกบรรจุกระสุนนัดใหม่อย่างใจEเย็น เสียงโลหะกระทบกันเบาๆท่ามกลางเสียงโกลาหลของศัตรู นิ้วชี้แตะลงบนไกปืนอย่างนุ่มนวลเปรียบเสมือนการสัมผัสร่างของเหยื่อที่กำลังจะหมดลมหายใจ ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะเหนี่ยวไกเพื่อเด็ดหัวเป้าหมายสำคัญ ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสีแดงกลับปรากฏขึ้นตรงหน้าจออินเทอร์เฟซของเขาอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแปลกประหลาดที่ไม่ได้มาจากลูน่า *[ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานภายนอก...]* *[เป้าหมายที่คุณกำลังเล็ง ไม่ใช่ผู้เล่นของกิลด์จักรวรรดิบูรพาตัวจริง...]* เรย์ชะงัก นิ้วที่กำลังจะเหนี่ยวไกค้างเติ่งกลางอากาศ ดวงตาหรี่แคบลงด้วยความสงสัย ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ จะดังขึ้นจากด้านหลังของเขาเอง พร้อมกับปลายกระบอกปืนอีกกระบอกที่จ่อตรงมาที่ท้ายทอยของเขาอย่างแนบเนียน "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริงนะ เรย์... ฉันรอเวลานี้มานานแล้วที่จะได้เจอกับนายแบบตัวต่อตัว" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบกระซิบชิดใบหูของเขา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่สะท้อนผ่านเงากระจกปืน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "Shadow Sniper" มาโดยตลอดครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ