วิชาลับของพรานเงา

เสียงโลหะกระทบกันครั้งสุดท้ายดังสนั่นก้องโถงหินอัคนี ประกายไฟสีส้มสาดกระเซ็นสะท้อนกับผนังถ้ำที่ถูกความร้อนแผดเผาจนกลายเป็นสีแดงฉาน กลิ่นอายของดินปืนและกลิ่นไหม้ของเวทมนตร์คละคลุ้งจนแสบจมูก เรย์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางไอร้อนที่พวยพุ่ง เสื้อคลุมสีดำสนิทของอาชีพพรานลับโบกสะบัดเบาๆ ตามแรงลมหายใจที่ควบคุมไว้อย่างสม่ำเสมอ ดวงตาคมกริบใต้ฮู้ดจับจ้องไปยังเบื้องหน้า ร่างของผู้เล่นระดับหัวกะทิสิบกว่าคนจากกิลด์จักรพรรดิดำกำลังล้อมวงเข้ามา ปิดตายทุกเส้นทางหนีอย่างแนบเนียน "หมดทางไปแล้วล่ะ เจ้าหนูเรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากชายร่างใหญ่สวมเกราะหนักสีทองอร่าม เขายกดาบใหญ่พาดบ่า สายตากวาดมองเรย์ด้วยความเหยียดหยาม "แกคิดจริงๆ หรือว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือของกิลด์เราไปได้ ตัวคนเดียว... กับอาชีพพรานที่ไร้ประโยชน์ในการต่อสู้ประชิดตัวเนี่ยนะ" เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แต่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก นิ้วเรียวยาวขยับแตะด้ามปืนยาววิเศษในมือเบาๆ สัมผัสความเย็นเยียบของโลหะเวทมนตร์ช่วยเรียกสติและความนิ่งสงบให้กลับคืนมา "พวกคุณพูดมากเกินไปแล้วนะครับ... การต่อสู้จริง ไม่ได้วัดกันที่จำนวนคน" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องไปทั่วโถงถ้ำ ลูน่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินไม่ไกลนัก กำคทาในมือแน่น เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมตามกรอบหน้า เธอท่องบทเวทมนตร์ในใจเพื่อเตรียมสนับสนุนตามแผนที่วางไว้ แม้หัวใจจะเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัวต่อจำนวนศัตรูที่มหาศาล แต่ความเชื่อมั่นในตัวเรย์ทำให้เธอยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิม "จัดการมัน อย่าให้มันทันได้ตั้งตัว!" หัวหน้าชุดจู่โจมของกิลด์จักรพรรดิดำคำรามลั่น สัญญาณโจมตีถูกส่งออกไปพร้อมกับห่าฝนเวทมนตร์และศรธนูพุ่งเข้าใส่จุดที่เรย์ยืนอยู่ราวกับพายุ ตูู้ม! พื้นหินบริเวณนั้นแตกละเอียดเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวลบังทัศนียภาพจนมองไม่เห็นร่างของเป้าหมาย "สำเร็จไหม?" สมาชิกคนหนึ่งขมวดคิ้ว เอ่ยถามด้วยความสงสัย พยายามเพ่งมองผ่านกลุ่มควันหนาทึบ "ระวังตัวด้วย!" หัวหน้าชุดตะโกนเตือนด้วยสัญชาตญาณอันตราย เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในอากาศ แรงดันมานาที่ลดฮวบลงอย่างกะทันหันไม่ใช่สัญญาณของการถูกกำจัด แต่เป็นสัญญาณของการใช้ทักษะขั้นสูง ทันใดนั้นเอง ร่างของเรย์ที่ควรจะถูกโจมตีจนสลายไป กลับค่อยๆ เลือนรางและสลายกลายเป็นละอองเงาสีดำสนิทท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน "ภาพลวงตา? บ้านน่า! มันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!" "ด้านหลัง! ระวังข้างหลัง!" เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นเมื่อเงาดำสามร่างปรากฏขึ้นพร้อมกันจากมุมอืดมืดของโถงถ้ำ แต่ละร่างล้วนมีท่าทาง อุปกรณ์ และแรงกดดันที่สมจริงจนแยกไม่ออกว่าร่างไหนคือตัวจริง ร่างทั้งสามเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงราวกับภูตผี พุ่งทะยานเข้าหาแนวหลังของศัตรูที่เป็นกลุ่มนักเวทและผู้ใช้ธนู นี่คือ "วิชาลับของพรานเงา" — ทักษะขั้นสูงที่เรย์เพิ่งปลดล็อกได้จากการทำเควสต์ลับ ทักษะแยกร่างเงาที่ไม่เพียงแต่สร้างภาพลวงตาหลอกศัตรู แต่ยังสามารถสร้างเงาที่มีพลังโจมตีเทียบเท่าตัวจริงได้ในช่วงเวลาสั้นๆ และยังช่วยสลับตำแหน่งตัวจริงกับเงาได้อย่างไร้รอยต่อ ปัง! เสียงปืนสนั่นหูสะท้อนก้อง กระสุนเวทมนตร์เจาะทะลุเกราะป้องกันของนักเวทแนวหลังจนล้มลงไปนอนแน่นิ่งในนัดเดียว "บ้าเอ้ย! มันอยู่ตรงนั้น! ตามไปจัดการมันให้หมด!" ศัตรูเริ่มอลหม่าน แนวรบที่เคยตั้งรับอย่างแน่นหนากลับพังทลายลงในพริบตา ความสับสนเข้าครอบงำเมื่อพวกเขาไม่รู้ว่าควรจะโจมตีร่างไหน และใครคือเรย์ตัวจริง เรย์ที่ซ่อนตัวปะปนอยู่กับเงาของเสาหินใกล้ๆ มองดูความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยสายตานิ่งสงบ เขาหายใจเข้าลึกๆ คำนวณเวลาคูลดาวน์ของทักษะและวิถีกระสุนในหัวอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวและการเคลื่อนไหวของศัตรูถูกควบคุมไว้ในแผนการของเขาหมดแล้ว การแก้แค้นกิลด์จักรพรรดิดำไม่ได้อาศัยแค่กำลัง แต่ต้องอาศัยสมองและความตายทีละน้อยที่ค่อยๆ กัดกินความมั่นใจของพวกมัน ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตกอยู่ใน การควบคุมของเรย์นั้นเอง อากาศรอบตัวกลับเย็นยะเยือกขึ้นอย่างกะทันหัน เปลวไฟสีส้มในโถงถ้ำเริ่มหรี่แสงลงราวกับถูกดูดกลืนด้วยความมืดมิดบางอย่าง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาจากทางปากถ้ำ เป็นจังหวะที่ทรงพลังและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เหนือกว่าผู้เล่นทุกคนที่เรย์เคยเจอมา ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬปรากฏขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยارที่มุมปากของชายผู้เป็นถึงรองหัวหน้ากิลด์ใหญ่... คนที่เรย์ตามหามาตลอดสามปี "เก่งไม่เบานี่ เจ้าเด็กน้อย... แต่คิดว่าเล่นสนุกกับลูกสมุนของฉันพอหรือยังล่ะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "Shadow Sniper" มาโดยตลอดครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ