กับดักของศัตรู

"อย่าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ถ้ายังไม่อยากให้ปืนไรเฟิลเวทมนตร์ของผมเจาะกะโหลกก่อนที่เพื่อนคุณจะทันร่ายเวทบทถัดไป" เสียงของเรย์ราบเรียบและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในขั้วโลก ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดของโอเอซิสกลางทะเลทรายสีเลือด 'ซิลเวอร์แซนด์' พลันถูกทำลายลงด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาซ่อนตัวอยู่หลังเนินทรายที่บิดเบี้ยวด้วยคลื่นความร้อน สายตาที่ผ่านเลนส์สไนเปอร์ของเขาจับจ้องไปยัง 'จักรพรรดิดำ' ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนนับสิบ "นายมั่นใจมากนะเรย์" จักรพรรดิดำแค่นหัวเราะ น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่า "นายคิดว่าโอเอซิสแห่งนี้เป็นชัยภูมิของนายงั้นหรือ? ผิดถนัด... ที่นี่คือกรงขังที่ฉันเตรียมไว้รอรับคนทรยศอย่างนายมานานแล้ว" ลูน่าที่หมอบอยู่ข้างกายเรย์ขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของไอเวทมนตร์ที่คุกรุ่นในฝ่ามือ เธอส่งสัญญาณด้วยสายตา—*เวทกางอาณาเขตระดับสูงถูกร่ายล้อมเราไว้แล้ว*—เธอกระซิบผ่านกระแสจิตที่แผ่วเบาจนแทบไม่เหลือร่องรอย เรย์ไม่ได้ตอบกลับ แต่เขาสังเกตเห็นจุดผิดปกติบนผืนทรายรอบข้าง ทรายที่ควรจะนิ่งสงบกลับมีการสั่นไหวเป็นจังหวะเหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจ "ลูน่า ฟังนะ" เรย์กระซิบพลางปรับหน้ากล้องไรเฟิล "เตรียมเวท 'มิติกระจกเงา' ไว้ ถ้าผมเหนี่ยวไกเมื่อไหร่ อย่ารอให้ฝุ่นจาง ให้เปิดประตูมิติแล้วชิ่งทันที" "แล้วนายล่ะ?" ลูน่าถาม สองตาของเธอฉายแววกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ "ผมมีทางของผม" เรย์ตอบสั้นๆ ก่อนจะกดไกปืน *เปรี้ยง!* กระสุนไรเฟิลอาบพลังธาตุสายฟ้าแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง พุ่งตรงไปยังจุดกึ่งกลางหน้าผากของจักรพรรดิดำ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้เรย์ต้องกัดฟันกรอด ทันทีที่กระสุนกระทบกับระยะหนึ่งเมตรก่อนถึงตัวเป้าหมาย มันกลับถูกดูดหายเข้าไปในรอยแยกมิติที่บิดเบี้ยว แล้วไปปรากฏขึ้นอีกครั้งที่จุดที่เรย์และลูน่าซ่อนตัวอยู่! เรย์กระชากตัวลูน่าหลบอย่างรวดเร็ว กลิ่นไหม้ของทรายฟุ้งกระจายในอากาศ "มันมีไอเทมระดับตำนานที่สะท้อนทักษะการโจมตีทางไกล!" เขาสบถเบาๆ "ฉลาดมากเรย์" เสียงของจักรพรรดิดำดังก้องทั่วโอเอซิส "แต่ในพื้นที่ปิดตายแบบนี้ ความเร็วของนายไม่มีความหมายหรอก" ทันใดนั้น ผืนทรายรอบตัวพวกเขาก็ระเบิดออก เหล่าสมุนของกิลด์จักรพรรดิดำพุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ดิน พร้อมอาวุธที่อาบยาพิษอัมพาต วงล้อมที่ห่างออกไปสิบเมตรค่อยๆ บีบตัวเข้ามาเหมือนปากของอสูรกายที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง แสงจากเวทมนตร์กักขังเริ่มสว่างวาบขึ้นเป็นวงแหวนสีม่วงเข้มตัดกับท้องฟ้าสีส้มของทะเลทราย เรย์กวาดสายตามองศัตรูอย่างวิเคราะห์ เขาเห็นช่องโหว่... แม้จะเป็นจุดที่เล็กที่สุดแต่เขาก็เห็นมัน มันคือจุดบอดของการร่ายเวทที่ต้องใช้คนจำนวนมากเป็นเสาหลัก "ลูน่า ใช้เวท 'ระเบิดแสงดารา' ที่จุดพิกัดตะวันออกเฉียงเหนือตอนนี้!" เรย์ตะโกนสั่ง ลูน่าไม่ลังเล เธอปลดปล่อยมานาทั้งหมดที่มีออกไป แสงสว่างเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ย่อส่วนระเบิดออก ส่งผลให้เหล่านักรบที่ล้อมอยู่ชะงักไปชั่วขณะ เรย์ไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดมือ เขาเปลี่ยนโหมดไรเฟิลเป็น 'ปืนลูกซองพลังงานแม่เหล็ก' แล้วสาดกระสุนเข้าใส่เสาหลักของเวทกักขังจนเกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาล ทว่า ท่ามกลางความวุ่นวาย จักรพรรดิดำกลับไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาเพียงแค่ยืนมองนิ่งๆ ราวกับกำลังชมการแสดงที่รู้บทจบอยู่แล้ว "นายลืมอะไรไปอย่างหนึ่งนะเรย์..." จักรพรรดิดำพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเรย์ต้องชะงัก "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่านาย... แต่ฉันมาที่นี่เพื่อ 'ปลดล็อก' สิ่งที่นายพยายามจะปกปิดมาตลอด" ทันทีที่จักรพรรดิดำดีดนิ้ว ผืนทรายใต้เท้าของเรย์ก็พลันยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกที่ไม่มีที่สิ้นสุด ลูน่าเสียหลักร่วงหล่นลงไปก่อน แต่ในวินาทีที่เรย์พยายามคว้ามือเธอไว้ เขากลับเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนปากหลุม ร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เรย์ไว้ใจที่สุดในกิลด์เก่าของเขา... คนที่น่าจะถูกลบไอดีไปแล้วตั้งแต่สงครามครั้งก่อน เพื่อนสนิทที่ควรจะตายไปแล้วกลับมายืนยิ้มเยาะให้กับเขา ในขณะที่มือถือมีดสั้นเล่มเดียวกับที่เคยแทงทะลุหลังของเขาในวันนั้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ "ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ"