กลยุทธ์ตีโต้

"อย่าเพิ่งลั่นไก ถ้าผมยังไม่สั่ง" เสียงกระซิบของเรย์เย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่เกาะอยู่บนปลายกระบอกปืนไรเฟิลเวทมนตร์ เขานอนราบไปกับพื้นหินขรุขระบนหน้าผาสูงชัน ดวงตาคมกริบจดจ้องผ่านกล้องเล็งขยายไปยังกองทัพผู้เล่นกว่าสามร้อยคนของกิลด์จักรพรรดิดำที่กำลังเคลื่อนขบวนผ่านหุบเขาแคบเบื้องล่าง พวกมันดูมั่นใจเหลือเกิน เกราะสีนิลวาววับสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ ราวกับฝูงมดเหล็กที่กำลังบุกรุกอาณาจักรของผู้อื่น ลูน่าที่หมอบอยู่ข้างกายขยับนิ้วเรียวสวยไปมาในอากาศ สร้างอักขระเวทมนตร์สีฟ้าจางๆ ลอยค้างไว้ เธอหันมามองเรย์ด้วยสายตาที่ซ่อนความกังวลไว้ไม่มิด "เรย์... กองหน้าของพวกมันมีโล่พลังงานระดับสูงเกือบห้าสิบคน ถ้าเราโจมตีตรงๆ ต่อให้เป็นกระสุนเจาะเกราะของนาย ก็คงทะลวงไม่ถึงแกนกลางของกองทัพหรอกนะ" เรย์ไม่ตอบ ทว่ามุมปากของเขากลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความรื่นรมย์ แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อเดินเข้าสู่กับดักที่วางไว้ "ใครบอกว่าผมจะยิงพวกมันล่ะ ลูน่า? หุบเขาแห่งนี้ไม่ใช่แค่ทางผ่าน แต่มันคือหลุมศพที่ผมเตรียมไว้ให้พวกมันต่างหาก" เขากวาดสายตามองไปรอบหุบเขา ผนังหินด้านบนที่ดูเหมือนจะมั่นคง แท้จริงแล้วถูกเรย์และลูน่าร่ายเวทบ่อนทำลายฐานรากเอาไว้ตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อน เพียงแค่รอจังหวะที่หัวใจสำคัญของกองทัพ—จักรพรรดิดำ—ก้าวเข้ามาในรัศมีสังหาร "รอก่อน... อีกนิดเดียว" เรย์พึมพำ เบื้องล่าง จักรพรรดิดำในชุดเกราะทองคำประดับอัญมณีสีเลือดเดินอยู่ท่ามกลางกลุ่มองครักษ์ฝีมือดี เขาหัวเราะร่าด้วยความลำพอง "ไอ้พรานเงาสกปรกนั่นคงกำลังตัวสั่นอยู่ในหลุมไหนสักแห่ง พวกแกจงเร่งฝีเท้าเข้า ถ้าใครเจอตัวมัน ข้าจะให้โบนัสสามเท่า!" ทันทีที่จักรพรรดิดำก้าวเท้าเข้าสู่เขตพื้นที่แคบที่สุดของหุบเขา เรย์ก็ลั่นไกปืน *ปัง!* ไม่ใช่กระสุนสังหาร แต่มันคือ 'กระสุนระเบิดหินกัมมันต์' ที่เขาสร้างขึ้นจากวัตถุดิบหายาก กระสุนลูกนั้นไม่ได้พุ่งเข้าหาผู้เล่น แต่มันพุ่งปักลงบนจุดเปราะบางที่สุดของผนังหุบเขาเหนือศีรษะของพวกมัน วินาทีนั้น เสียงกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณดังสนั่นหวั่นไหว เศษหินขนาดยักษ์ร่วงหล่นลงมาดุจฝนเหล็กที่ไร้ความปราณี ผู้เล่นกิลด์จักรพรรดิดำแตกตื่นราวกับฝูงมดที่รังถูกทำลาย เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนด่าทอประสานกันมั่วซั่ว "ป้องกัน! ร่ายเวทบาเรียเร็วเข้า!" จักรพรรดิดำตะโกนเสียงหลง แต่สายเกินไป หินผาเหล่านั้นไม่ได้เพียงแค่ทับถม แต่ 'ลำธารลาวาสีคราม' ที่เรย์แอบเบี่ยงทางน้ำและเวทมนตร์ธาตุไฟไว้ด้านบนก็พุ่งทะลักลงมาพร้อมกับหินเหล่านั้น! "ตอนนี้ลูน่า!" เรย์สั่งการ ลูน่าร่ายเวทมนตร์ด้วยความเร็วที่เหนือชั้น อักขระสีฟ้าในอากาศแตกกระจายออกเป็นละอองน้ำแข็งที่ปะทะกับลาวาสีคราม เกิดเป็นไอระเหยหนาทึบบดบังทัศนวิสัยจนมืดมิด กองทัพกิลด์ใหญ่ถูกแยกส่วนทันที บาเรียที่เคยแข็งแกร่งกลายเป็นกรงขังที่กักเก็บความร้อนและแรงอัดอากาศไว้ภายใน "แก... แกมันไอ้คนขี้ขลาด!" เสียงของจักรพรรดิดำตะโกนก้องผ่านม่านควันด้วยความโกรธแค้น เรย์ยันตัวขึ้น ลุกจากที่ซ่อน สายตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาที่ไร้ก้นบึ้ง เขาหยิบมีดสั้นอาบยาพิษอัมพาตออกมาแล้วกระโดดลงจากหน้าผา สู่ใจกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยความโกลาหล "ขี้ขลาดหรือฉลาด... ไว้ไปถามยมทูตเอาเองเถอะ" เขาร่อนตัวลงบนโขดหินกลางกลุ่มผู้เล่นศัตรู ก่อนจะเคลื่อนที่ดุจเงาพราย มีดสั้นในมือวาดผ่านคอหอยของศัตรูคนแล้วคนเล่าโดยไม่ลังเล ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวคือศิลปะของการฆ่าฟันที่ไร้ที่ติ เขาไม่ได้สู้เพื่อชัยชนะเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังสู้เพื่อประกาศศักดาว่ากิลด์มหาอำนาจก็เป็นเพียงกลุ่มคนที่อ่อนแอเมื่อขาดซึ่งกลยุทธ์ ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะประชิดตัวจักรพรรดิดำ ปลายมีดของเขากลับต้องหยุดชะงัก ดาบสีดำสนิทเล่มหนึ่งพุ่งมาจากมุมมืด ปัดมีดของเขาจนกระเด็นหลุดมือ แรงปะทะนั้นมหาศาลจนเรย์ต้องถอยกรูดไปด้านหลังถึงสามก้าว แรงกดดันมหาศาลที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนปกคลุมไปทั่วบริเวณ ไอเย็นยะเยือกเสียดแทงผิวหนังจนเรย์ต้องขมวดคิ้ว ชายในชุดคลุมสีเทาไร้สังกัดก้าวออกมาจากม่านควัน ดวงตาของเขาว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ชีวิต ในมือถือดาบที่เรย์จำได้ดีว่าเป็นของคนที่น่าจะตายไปจากเกมนี้เมื่อสามปีก่อน "เรย์... ดูเหมือนนายจะลืมไปนะ ว่าในโลกนี้ยังมีคนที่ไม่ได้เล่นตามเกมของนายอยู่อีก" ชายคนนั้นเอ่ยชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เรย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ 'เงา' ของเพื่อนสนิทที่หักหลังเขาในอดีต ซึ่งควรจะเป็นตัวละครที่ถูกลบออกจากระบบไปนานแล้ว นี่ไม่ใช่แค่การแก้แค้นกิลด์จักรพรรดิดำ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความลับดำมืดที่ถูกฝังไว้ภายใต้โค้ดของเกมที่ไม่มีใครล่วงรู้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ