รับสมัครสมาชิกหน้าใหม่

“ถ้าคุณคิดจะมาเพื่อกอบโกยไอเทมระดับตำนานเพียงอย่างเดียว ผมแนะนำให้เดินออกไปทางประตูทิศตะวันออก แล้วกลับไปฟาร์มมอนสเตอร์กระจอกๆ ในเขตเริ่มต้นเสียดีกว่าครับ” เรย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในห้องโถงกิลด์ชั่วคราว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองไปยังชายหนุ่มร่างสันทัดที่ยืนเกร็งอยู่เบื้องหน้า มือของเขาวางพาดอยู่บนคันธนู 'Shadow Whisper' ที่วางพิงไว้ข้างกาย ราวกับกำลังประเมินว่าคนตรงหน้าจะเป็นเนื้อร้ายที่ต้องตัดทิ้ง หรือจะเป็นฟันเฟืองสำคัญในกงล้อแห่งการล้างแค้นของเขา ลูน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ ปิดสมุดบันทึกในมือลงช้าๆ เสียงกระดาษเสียดสีกันดังก้องในความเงียบที่น่าอึดอัด เธอขยับแว่นสายตาพลางยิ้มที่มุมปาก “เรย์คะ... ไม่สิ เรย์ครับ การพูดจาตรงไปตรงมาแบบนั้นอาจจะทำให้ผู้สมัครคนอื่นที่กำลังรอคิวอยู่หน้าประตูขวัญหนีไปหมดนะครับ” “คนที่ทนความจริงไม่ได้ ก็ไม่คู่ควรจะอยู่ใน Shadow Blade” เรย์ตอบโดยไม่หันไปมองคู่คิดของเขา “ในเกมนี้... หรือแม้แต่ในโลกแห่งความจริง ความอ่อนแอคือบาป และความโลภที่ไร้ทักษะคือจุดจบที่น่าสมเพชที่สุด” ชายหนุ่มผู้สมัครคนนั้นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม เขาขยับปากจะพูดแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เรย์ไม่ได้ขู่ เขาเพียงแค่แผ่กลิ่นอายแห่งความกดดันที่สั่งสมมาจากประสบการณ์การต่อสู้ในดันเจี้ยนระดับนรกออกมาอย่างจงใจ “ผม...” ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก “ผมถูกกิลด์จักรพรรดิดำไล่ออกมาเพราะปฏิเสธที่จะขายความลับของเพื่อน... ผมไม่ได้ต้องการไอเทม ผมแค่ต้องการที่ที่จะทำให้พวกมันเห็นว่า... ต่อให้ไม่มีกิลด์ใหญ่หนุนหลัง ผมก็เป็นผู้เล่นที่ทรงพลังได้” เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับลูน่า ทั้งคู่แลกเปลี่ยนสายตากันเพียงเสี้ยววินาที ลูน่าส่งสัญญาณผ่านแววตาว่า 'ประวัติคนนี้ตรวจสอบแล้ว เป็นความจริง' เรย์ผ่อนคลายท่าทางลงเล็กน้อย “ชื่ออะไร” “เคน... คลาสแอสซาซินครับ” “เคน ถ้าคุณอยากเข้ากิลด์นี้ คุณต้องตอบผมมาหนึ่งข้อ” เรย์หยิบลูกธนูสีดำสนิทขึ้นมาหมุนเล่นในมือ “ระหว่างการรักษาชีวิตตัวเองให้รอดเพื่อไปฟาร์มต่อ กับการยอมเสี่ยงตายเพื่อช่วยเพื่อนร่วมทีมที่กำลังจะถูกสังหารในจังหวะตัดสิน... คุณจะเลือกอะไร” เคนไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว “ผมจะยืนอยู่ตรงนั้นจนกว่าเพื่อนของผมจะปลอดภัยครับ ต่อให้ต้องตาย ผมก็ต้องลากศัตรูลงนรกไปกับผมด้วยคนหนึ่ง” คำตอบนั้นทำให้เรย์นิ่งไป เขาเห็นเงาของตัวเองในอดีต—เงาที่เคยไร้เดียงสาและเชื่อมั่นในมิตรภาพ ก่อนจะถูกคนที่เรียกว่าพี่น้องหักหลังอย่างเลือดเย็น “ยินดีต้อนรับสู่ Shadow Blade ครับเคน” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหมาย “แต่จำไว้ว่า ความซื่อสัตย์ของคุณจะถูกทดสอบด้วยคมดาบของกิลด์จักรพรรดิดำนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” วันทั้งวันผ่านไปอย่างหนักหน่วง เรย์และลูน่าคัดกรองผู้เล่นนับร้อย เหลือเพียงไม่กี่สิบคนที่ผ่านเกณฑ์อันเข้มงวด ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมจะปิดรับสมัคร บานประตูไม้ของห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรงจนบานพับแทบหัก ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬเดินเข้ามา เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดังเป็นจังหวะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด ลูน่าลุกขึ้นยืนทันที มือของเธอเตรียมพร้อมร่ายเวทมนตร์ป้องกัน “สวัสดีครับ เรย์... ดูเหมือนว่าการเฟ้นหา 'ขยะ' ของนายจะไปได้สวยเลยนะ” ชายคนนั้นเปิดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์จำได้แม่นยำยิ่งกว่าหน้าตัวเองเสียอีก มันคือคนที่เคยเป็นมือขวาของเขาในอดีต คนที่แทงข้างหลังเขาในวันที่เขาเกือบจะพิชิตดันเจี้ยนระดับตำนานได้สำเร็จ “นายมาทำไมที่นี่” เรย์ถาม เสียงของเขาเย็นเยียบจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับสุนัขรับใช้ของจักรพรรดิดำ” ชายคนนั้นยิ้มกว้าง แต่มันไม่ใช่ยิ้มที่เป็นมิตร เขาชูแผ่นป้ายประกาศจับที่มีรูปของเรย์และสมาชิกกิลด์คนใหม่ทุกคนแปะหราอยู่ “ผมไม่ได้มาในฐานะสุนัขรับใช้ครับ... แต่ผมมาในฐานะ 'ผู้ล่า' ที่ได้รับคำสั่งให้นำหัวของพวกคุณไปมอบให้แก่ท่านจักรพรรดิดำภายในคืนนี้” เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองกำลังลึกลับนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของห้องโถง ปิดล้อมพวกเรย์ไว้ทุกทิศทาง “อย่าลืมสิเรย์... เกมนี้มันจบลงตั้งแต่นายถูกไล่ออกไปแล้ว ครั้งนี้ไม่มีปาฏิหาริย์หรอกนะ” เรย์หยิบคันธนู Shadow Whisper ขึ้นมาพร้อมกับศรเวทมนตร์ที่ส่องแสงสีม่วงเรืองรอง เขาหันไปสบตาคนในกิลด์ที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ แล้วหันกลับไปหาศัตรูเก่าด้วยแววตาที่ดุดัน “ปาฏิหาริย์น่ะ... เราสร้างมันเองได้ครับ แต่ถ้าอยากได้หัวของผมมากนัก ก็เข้ามาเอาไปให้ได้ถ้าคิดว่าความตายยังไม่พอสำหรับพวกคุณ” คมศรถูกน้าวสุดแรง เสียงสายธนูสั่นสะเทือนปานจะขาดใจ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะปล่อยศรออกไป แสงสีแดงวาบขึ้นจากหน้าจอระบบแจ้งเตือนที่กลางอากาศ—ข้อความแจ้งเตือนสีเลือดที่ไม่มีใครคาดคิดปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์และทุกคนในห้อง [คำเตือนจากระบบ: พื้นที่ปิดตายระดับสูงถูกเปิดใช้งาน... ท่านติดอยู่ในเขตแดนแห่งความว่างเปล่า และผู้ที่จะทำลายมันได้มีเพียงหนึ่งเดียวที่ได้ทำการ 'ขายวิญญาณ' ให้แก่จักรพรรดิดำไปแล้วเท่านั้น] เรย์มองไปยังชายตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ใช่แล้วเรย์... นายกับฉัน... จะไม่มีใครได้ออกจากที่นี่ไปทั้งนั้น นอกจากศพคนใดคนหนึ่ง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองการเติบโตของ Shadow Blade ไปพร้อมกับผมนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธครับ