ฝึกสอนทีมงาน

“เท้าของนายวางผิดตำแหน่งตั้งแต่ก้าวแรกแล้วครับ” เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมมาอย่างดี เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองหน้าสมาชิกกิลด์คนใหม่ที่กำลังหอบแฮกอยู่บนพื้นสนามฝึกจำลอง ชายหนุ่มเพียงแค่จดบันทึกบางอย่างลงในหน้าต่างระบบโฮโลแกรมด้วยท่าทางสุขุม “ถ้าจุดยืนยังคุมไม่ได้ อย่าหวังว่าจะเล็งเป้าหมายที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วระดับสัตว์อสูรคลาสสูงได้เลย สิ่งที่นายทำอยู่ตอนนี้ไม่ต่างจากการรอให้กระสุนหมดไปโดยเปล่าประโยชน์” สมาชิกคนนั้นกัดฟันแน่น มือที่ถือปืนสไนเปอร์เวทมนตร์สั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้า “แต่นี่มันคือระยะห่างมาตรฐานที่ตำราแนะนำนะครับคุณเรย์!” “ตำราเหรอครับ?” เรย์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปหาช้าๆ แววตาของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “ในสมรภูมิจริง ไม่มีใครกางตำรามาอ่านตอนศัตรูกำลังควักหัวใจนายออกมาหรอกนะ ความรู้ในตำราคือพื้นฐาน แต่ ‘กลยุทธ์’ คือการเอาตัวรอดจากสิ่งที่ตำราไม่เคยบอก” ลูน่าที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ใกล้ๆ ขยับยิ้มบางๆ เธอเป็นคนเดียวในที่นี้ที่รู้ว่าภายใต้ท่าทีที่ดูเข้มงวดนั้น เรย์กำลังถ่ายทอดวิชาที่เขาต้องแลกมาด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วนจากการถูกกิลด์เก่าหักหลัง “เอาละ พักได้สิบนาที” เรย์ประกาศเสียงเรียบ สมาชิกในทีมต่างล้มตัวลงนอนกับพื้นราวกับคนหมดแรง การฝึกที่เรย์ออกแบบไม่ได้เน้นแค่การยิง แต่เป็นการฝึกทักษะการวิเคราะห์สภาพแวดล้อม (Spatial Awareness) ซึ่งเป็นอาวุธลับที่ทำให้ ‘Shadow Blade’ สามารถเอาชนะกิลด์ใหญ่ได้ด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่า เรย์เดินแยกตัวออกมายังระเบียงหินของดันเจี้ยนฝึกซ้อม มองออกไปยังทัศนียภาพของทวีปอาเซอร์ร็อธที่กว้างใหญ่ ลมเย็นพัดผ่านเส้นผมสีเข้มของเขา แต่ดวงตาของเขากลับจับจ้องไปที่จุดพิกัดบางอย่างบนแผนที่โลก “คุณกำลังกังวลเรื่อง ‘จักรพรรดิดำ’ อยู่ใช่ไหมคะ?” ลูน่าเดินมาหยุดข้างๆ เธอไม่ได้ใช้คำลงท้ายที่ดูเป็นทางการมากนักเมื่ออยู่กันสองคน “เขาไม่ได้อยู่นิ่งหรอกลูน่า” เรย์ตอบโดยไม่หันกลับมามอง “ข่าวลือเรื่องการระดมทรัพยากรในเขตชายแดนตะวันออกเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยๆ กิลด์มหาอำนาจพวกนั้นกำลังมองหาทางเข้าสู่ ‘หุบเขาแห่งความลืมเลือน’ ซึ่งถ้าพวกเขาได้ครอบครองอาวุธโบราณที่นั่นก่อนเรา... เกมนี้จะไม่มีที่ให้คนธรรมดาอย่างพวกเรายืนอีกต่อไป” “เรามีเวลาฝึกคนพวกนี้อีกไม่นานนักนะคะ” “นั่นแหละคือสิ่งที่ผมคิด” เรย์กำมือแน่น “ผมกำลังจะตัดสินใจเรื่องหนึ่ง... เรื่องที่อาจจะเปลี่ยนอนาคตของกิลด์เราไปตลอดกาล” ลูน่าชะงักไปครู่หนึ่ง “เรื่องการเปิดเผยความลับของ ‘ทักษะพรานเงาขั้นที่สอง’ งั้นหรือคะ? มันอันตรายเกินไปสำหรับระดับเลเวลของลูกกิลด์ตอนนี้” “ถ้าไม่ลองเสี่ยง เราก็ไม่มีทางชนะสงครามครั้งนี้ได้” เรย์หันกลับมา แววตาของเขามีความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม “ผมจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนกิลด์เก่าของผมเด็ดขาด ใครก็ตามที่กล้าขวางทางเรา... ไม่ว่าจะเป็นจักรพรรดิดำหรือใครก็ตาม ผมจะเด็ดหัวพวกมันให้ดู” ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสียงแจ้งเตือนจากระบบการสื่อสารส่วนตัวของเรย์ก็ดังขึ้น มันเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่เขาไม่ได้ยินมานานหลายเดือน เรย์เปิดหน้าต่างข้อความขึ้นมา ข้อความนั้นสั้นและเยือกเย็นจนทำให้เขาต้องกำหมัดแน่น *‘หัวหน้ากิลด์เรย์... เราเจอตัวสายลับของจักรพรรดิดำแล้วครับ แต่มันไม่ได้มาคนเดียว มันมาพร้อมกับคำสั่งจากเบื้องบนว่าให้ทำลายกิลด์ Shadow Blade ภายในคืนนี้’* เรย์นิ่งไปอึดใจ ก่อนจะหันไปหาลูน่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นนักล่า “ปิดการสื่อสารทั้งหมด เตรียมอาวุธให้พร้อม ลูน่า... คืนนี้พวกเราจะไม่ได้ฝึกสอนแค่ทักษะการยิง แต่เราจะสอนพวกมันให้รู้จักคำว่านรกที่แท้จริง” ยังไม่ทันที่เรย์จะเดินพ้นขอบประตู เสียงระเบิดตูมใหญ่ก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าดันเจี้ยน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของกองทัพขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะล้อมพวกเขาทุกทิศทุกทาง ในความมืดมิดของอุโมงค์ ร่างเงาของชายปริศนาผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมา เขาสวมชุดเกราะสีดำทมิฬที่เป็นเอกลักษณ์ของมือขวาแห่งจักรพรรดิดำ “นึกว่าเก่งแต่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ที่ไหนได้... ก็แค่หนูติดกับที่กำลังรอเวลาตาย” ชายคนนั้นแสยะยิ้มก่อนจะชี้ดาบยาวมาที่คอหอยของเรย์ “ท่านจักรพรรดิดำฝากมาบอกว่า... เวลาของพรานเงาได้หมดลงแล้ว” เรย์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขากลับยิ้มออกมาเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูอันตรายยิ่งกว่าอสูรกายร้าย “งั้นเหรอครับ? แต่ดูเหมือนว่าคนที่จะต้องรู้ตัวว่ากำลังเดินเข้าสู่กับดัก... คือพวกคุณต่างหาก” สิ้นคำพูดของเรย์ ดันเจี้ยนทั้งหลังก็เริ่มสั่นสะเทือน แสงสีฟ้าประหลาดที่เขาวางกลไกไว้ทั่วพื้นที่ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันเป็นสีแดงฉาน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองการเติบโตของ Shadow Blade ไปพร้อมกับผมนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธครับ