สงครามย่อยเขตแดน

“กระสุนนัดสุดท้าย... นายจะใช้มันกับใครกันแน่ เรย์?” เสียงของลูน่ากระซิบผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด ขณะที่เธอกำลังกางโล่เวทมนตร์สีครามสกัดกั้นห่าฝนธนูจากกองกำลังกิลด์ ‘จักรพรรดิดำ’ ที่กำลังบุกประชิดเขตแดนฐานทัพลับของพวกเขา เรย์ในชุดพรางสีเทาเข้ม นอนนิ่งสนิทอยู่บนกิ่งไม้สูงของต้นไม้โบราณที่รากของมันทอดตัวขวางกั้นหุบเขาแห่งเงามืด ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียง แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองผ่านศูนย์เล็งของปืนสไนเปอร์ ‘Shadow Whispers’ ไปยังร่างของชายผู้ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางสมรภูมิ—จักรพรรดิดำ “นัดนี้ไม่ใช่เพื่อฆ่าเขา แต่เพื่อประกาศอาณาเขต” เรย์ตอบกลับสั้นๆ นิ้วชี้ของเขาแตะไกปืนอย่างแผ่วเบา การขยับเพียงมิลลิเมตรอาจหมายถึงความเป็นความตายของปาร์ตี้ เบื้องล่าง พื้นดินสั่นสะเทือนด้วยแรงระเบิดจากเวทมนตร์ไฟที่เหล่าจอมเวทของจักรพรรดิดำระดมยิงเข้ามาไม่หยุดหย่อน กิลด์ ‘Shadow Blade’ ของเขามีสมาชิกเพียงหยิบมือเมื่อเทียบกับกองทัพนับร้อย แต่นี่คือพื้นที่ที่พวกเขาใช้เลือดและน้ำตาแลกมา เพื่อวางรากฐานทรัพยากรสำหรับการอัปเกรดฐานทัพให้เป็นเขตพื้นที่สังกัดถาวร “พวกมันกำลังจะบุกฝ่ากำแพงเวทไปได้แล้วเรย์!” ลูน่าตะโกนผ่านระบบสื่อสาร เธอเริ่มหอบหายใจหนักจากการร่ายเวทป้องกันต่อเนื่อง “มานาฉันเหลือไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าป้อมปราการแตก เราก็ไม่มีที่ไปแล้วนะ!” เรย์นิ่งเงียบ เขาไม่ได้มองภาพความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยอารมณ์ เขากำลังคำนวณทิศทางลม แรงดีดของปืน และจังหวะกะพริบตาของจักรพรรดิดำ ทุกอย่างถูกประมวลผลผ่านสมองที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ลูน่า... ปล่อยให้มันพัง” “อะไรนะ?” ลูน่าอุทาน ความลังเลฉายชัดในแววตา แต่เธอก็เชื่อใจเรย์มามากพอที่จะลดระดับการป้องกันลงครึ่งหนึ่งในวินาทีถัดมา ทันทีที่กำแพงเวทจางหาย เหล่าผู้บุกรุกก็โห่ร้องด้วยความดีใจ พวกเขาวิ่งกรูเข้ามาในเขตแดนอย่างบ้าคลั่ง หวังจะบดขยี้กิลด์เล็กๆ นี้ให้สิ้นซาก แต่ทันใดนั้น เรย์ก็ยิงกระสุนออกไป *ปัง!* เสียงปืนไม่ได้ดังไปที่จักรพรรดิดำ แต่มันพุ่งเข้าปะทะกับก้อนหินยักษ์ที่อยู่เหนือหัวของเหล่ากองทัพบุกรุก แรงระเบิดจากการกระแทกของกระสุนเวทมนตร์ทำให้หินก้อนมหาศาลร่วงหล่นลงมาปิดทางเข้าหลักของฐานทัพ กลายเป็นกำแพงธรรมชาติที่ไม่มีใครผ่านได้ง่ายๆ พร้อมกับกักขังหน่วยหน้าของจักรพรรดิดำไว้ข้างใน “ปิดล้อมพวกมันในพื้นที่จำกัด” เรย์สั่งการผ่านช่องสื่อสารรวม “ใช้กับดักที่วางไว้ สลับหน้าที่กัน สไนเปอร์เก็บตัวทำดาเมจ จอมเวทคุมพื้นที่” ความโกลาหลพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากผู้บุกรุก กลายเป็นเหยื่อที่ติดอยู่ในกรงขังที่พวกเขาเองเป็นคนเดินเข้ามา เรย์ดีดตัวลงจากต้นไม้ เขาร่อนลงสู่พื้นด้วยความนุ่มนวลราวกับเงา มีดสั้นในมือวาดผ่านคอหอยของผู้เล่นกิลด์จักรพรรดิดำที่พยายามจะตะเกียกตะกายหนี เขาสังหารอย่างแม่นยำ ไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงหน้าที่ที่ต้องปกป้องบ้านที่เขาสร้างมา “เจ้าพวกหนอนแมลง...” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากท่ามกลางหมอกควัน จักรพรรดิดำเดินฝ่าซากปรักหักพังเข้ามา แววตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะที่ถูกหยามเกียรติ “นึกว่าวิธีสกปรกแบบนี้จะหยุดกิลด์อันดับหนึ่งอย่างข้าได้งั้นรึ เรย์?” เรย์ยืนเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต ระยะห่างเพียงสิบก้าว เขาลดปืนลงและดึงมีดคู่ประจำกายออกมาแทน ลูน่ายืนอยู่ด้านหลังเขา เตรียมพร้อมร่ายเวทมนตร์ที่ร้ายกาจที่สุดของเธอ “กิลด์อันดับหนึ่งที่ต้องใช้วิธีลอบกัดกิลด์เล็กๆ เพื่อแย่งชิงทรัพยากร” เรย์แค่นยิ้ม “จักรพรรดิแบบไหนกันที่กลัวแม้กระทั่งเงาของอดีตลูกน้องตัวเอง?” จักรพรรดิดำหัวเราะลั่น ดาบยักษ์ในมือส่องแสงสีเลือด “วันนี้ข้าไม่ได้มาแค่เพื่อแย่งทรัพยากร แต่ข้ามาเพื่อลบชื่อ Shadow Blade ออกจากเกมนี้... อย่างถาวร” เขายกมือขึ้น สัญญาณบางอย่างปรากฏบนฟ้า กองกำลังเสริมกว่าสองร้อยชีวิตปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบฐานทัพของเรย์จากทุกทิศทาง ไม่ใช่แค่บุก แต่พวกมันวางแผนที่จะกวาดล้างให้สิ้นซากโดยไม่เหลือแม้แต่เศษซากของกิลด์ เรย์หรี่ตามองพลางกระซิบกับตัวเอง “มาครบตามที่คาดไว้... แผนการของพวกมันคือการดึงตัวละครหลักทั้งหมดออกมาจากเมืองหลวงเพื่อให้ช่องว่างของเซิร์ฟเวอร์เปิดกว้างงั้นสินะ” ในวินาทีที่จักรพรรดิดำกำลังจะสั่งโจมตี ท้องฟ้าเหนือฐานทัพกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแสงดาวหรือแสงจันทร์ กลิ่นอายมรณะที่รุนแรงกว่าเวทมนตร์ใดๆ แผ่ซ่านออกมาจนทุกคนต้องหยุดชะงัก หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าทุกคนพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง [ประกาศจากระบบ: ผู้พิทักษ์แห่งอาเซอร์ร็อธตื่นขึ้นแล้ว... ใครก็ตามที่อยู่ในเขตแดนต้องห้าม จะต้องชดใช้ด้วยเลือด] ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินยวบยาบก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ เขาไม่ใช่ NPC ที่เรย์เคยรู้จัก และที่สำคัญกว่านั้น... ใบหน้าภายใต้หน้ากากสีเงินนั้น คือใบหน้าเดียวกับเรย์ที่มองผ่านเงาสะท้อนในกระจก ทุกการเดินทางย่อมมีจุดหมาย และทุกความขัดแย้งย่อมมีบทเฉลยที่คาดไม่ถึงนะครับ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่ 33 นี้ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธครับ