ภารกิจแรกที่ไม่ได้คาดคิด

เศษดินและเศษหินจากการระเบิดของลูกศรเวทมนตร์ยังไม่ทันตกถึงพื้น เรย์ก็พุ่งตัวม้วนหน้าเข้าหาแนวต้นไม้หนาทึบ สัญชาตญาณนักล่าของเขาทำงานเร็วกว่าความคิด ความเงียบสงัดหลังเสียงระเบิดดังก้องในหู แทนที่ด้วยเสียงหายใจที่สม่ำเสมอของเขาและลูน่าที่หอบถี่อยู่ข้างกาย “ฝีมือของพวกกิลด์ ‘จักรพรรดิดำ’ แน่ๆ” ลูน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่แววตายังคงแน่วแน่ เธอหยิบไม้คทาประจำตัวขึ้นมาเตรียมพร้อม “มันตามเรามาจากจุดเซฟโซนได้ยังไง?” เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชูมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เงียบ ดวงตาสีเข้มของเขาฉายแววเย็นชาขณะกวาดมองผ่านศูนย์เล็งของหน้าไม้ที่เขาสร้างขึ้นเอง กลิ่นไหม้ของพลังเวทมนตร์ยังอบอวลอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป แต่เป็นเวทมนตร์ระดับสูงที่ใช้สำหรับ ‘ล่าสังหาร’ โดยเฉพาะ “พวกมันไม่ได้ตามมาแค่จะฆ่าเรา ลูน่า” เรย์เอ่ยขึ้นเบาๆ พลางขยับตัวไปตามจังหวะเงาไม้ “พวกมันกำลังไล่ต้อนเราเข้าไปในเขต ‘หุบเขาไร้ทางออก’ ที่นั่นมี NPC ปริศนาตัวหนึ่งที่กิลด์พวกนั้นต้องการตัว... ถ้าเราไม่ตายก่อน เราก็จะเป็นตัวหมากให้มันใช้ประโยชน์” ในขณะที่ทั้งสองกำลังหาทางเลี่ยงหลบ เสียงกรีดร้องที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากพุ่มไม้ด้านหน้า ทั้งคู่ชะงัก เรย์ส่งสัญญาณให้ลูน่าระวังหลังก่อนจะค่อยๆ คืบคลานเข้าไปยังจุดต้นเสียง ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือชายชราในชุดคลุมสีซีดจาง เขานั่งพิงโขดหินอยู่ท่ามกลางกลุ่มมอนสเตอร์ประเภท ‘หมาป่าเงา’ ที่กำลังรุมล้อม ร่างกายของเขามีร่องรอยบาดแผลที่ดูเหมือนจะไม่ได้เกิดจากการโจมตีของมอนสเตอร์ทั่วไป แต่เกิดจาก ‘อาวุธชนิดเดียวกัน’ กับที่เพิ่งโจมตีเรย์เมื่อครู่ “ดูนั่นสิ...” ลูน่าเบิกตากว้าง “นั่นมัน NPC ระดับตำนานที่หายสาบสูญไปในแพตช์แรกไม่ใช่เหรอ?” เรย์วิเคราะห์สถานการณ์เพียงชั่วพริบตา เขารู้ดีว่าหากเข้าไปยุ่ง เขาจะกลายเป็นเป้าหมายของกิลด์จักรพรรดิดำทันที แต่ในฐานะของคนที่เคยถูกหักหลังและเหยียบย่ำ เขาเกลียดที่สุดคือการเห็นผู้อ่อนแอถูกรังแกโดยกลุ่มอำนาจมืด “ลูน่า เตรียมเวท ‘ม่านหมอกลวงตา’ ส่วนฉันจะจัดการตัวจ่าฝูงเอง” เรย์สั่งการ เสียงของเขาราบเรียบแต่ทรงพลัง “แต่เรย์! ถ้าเราเปิดเผยตัวตอนนี้ เราจะไม่มีทางหนีพ้น!” “ถ้าเราไม่ทำ เราก็ไม่มีทางชนะกิลด์พวกนั้นได้ตลอดกาล” เรย์ตอบพลางดึงสายธนูจนตึง “ความกล้าหาญคืออาวุธเดียวที่เรามีเหนือพวกที่ใช้เงินซื้อความสำเร็จ” ลูกศรพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาคนทั่วไป มันปักเข้าที่ดวงตาของหมาป่าจ่าฝูงอย่างแม่นยำ เรย์ไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น เขาสลับเปลี่ยนท่าทางการเคลื่อนที่อย่างคล่องแคล่วราวกับเต้นรำท่ามกลางฝูงสัตว์ร้าย ลูน่าร่ายเวทมนตร์สนับสนุนอย่างรู้ใจ ม่านหมอกสีเทาปกคลุมพื้นที่จนพวกมอนสเตอร์เสียทิศทาง ภายในเวลาไม่ถึงนาที ฝูงหมาป่าก็สลายกลายเป็นละอองแสง เรย์รีบพุ่งเข้าไปพยุงชายชราที่กำลังจะสิ้นลม “เจ้า... เจ้าเป็นใคร?” เสียงของชายชราแหบพร่า ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอยแต่แฝงไว้ด้วยประกายประหลาด “ทำไมถึงช่วยคนแก่ที่กำลังจะถูกกำจัดทิ้งโดยความโลภของพวกมัน?” “เพราะผมเกลียดพวกที่ใช้อำนาจกดขี่คนอื่นครับ” เรย์ตอบสั้นๆ ขณะยื่นขวดยาฟื้นฟูระดับกลางให้ ชายชรากระตุกยิ้มมุมปาก เขาหยิบไอเทมบางอย่างออกมาจากใต้ชุดคลุม มันเป็นกริชขนาดเล็กที่มีลวดลายของเปลวไฟสีดำสลักอยู่ “ถ้าเช่นนั้น... รับสิ่งนี้ไป ในฐานะพยานคนสุดท้ายของ ‘พรานลับ’ ผู้ล่วงลับ” เมื่อนิ้วของเรย์แตะเข้ากับตัวกริช หน้าต่างแจ้งเตือนโปร่งแสงขนาดใหญ่ก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมเสียงระฆังดังสนั่นไปทั่วทั้งหุบเขา [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น ‘เรย์’ ได้รับไอเทมระดับ ‘ตำนาน’ - กริชแห่งเงาเร้นลับ (Legendary Item: Hidden Shadow Dagger)] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: ปลดล็อกสายอาชีพรอง ‘นักฆ่ามิติมืด’] เรย์มองดูไอเทมในมือด้วยความตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดว่าการตัดสินใจช่วย NPC เพียงตัวเดียวจะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตในเกมนี้ไปตลอดกาล ทว่าในจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อจะกล่าวขอบคุณ ลูน่าก็กระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา “เรย์... ดูนั่นสิ...” เบื้องหลังของพวกเขากลับกลายเป็นกองทัพผู้เล่นชุดเกราะสีดำทมิฬนับร้อยชีวิตที่กำลังเดินออกมาจากม่านหมอก นำหน้าโดยชายหนุ่มร่างสูงผู้สวมหน้ากากเงินที่เรย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี “จักรพรรดิดำ...” เรย์พึมพำขณะกำกริชในมือแน่น “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับสิ่งที่ฉันต้องการ...” ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมกับถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “แต่นั่นสินะ... ของชิ้นนั้นน่ะ มันเป็นของฉันตั้งแต่วันที่ฉันเริ่มล่ามันแล้ว เอาล่ะ... วางกริชเล่มนั้นลง แล้วฉันจะอนุญาตให้พวกแกตายอย่างไม่ทรมานจนเกินไป” เรย์หันไปสบตาเพื่อนสาว เขารู้ดีว่านี่คือกับดักที่เขาก้าวเท้าเข้ามาเต็มๆ แต่นี่ไม่ใช่จุดจบ หากแต่มันคือการเริ่มต้นของสงครามที่เขารอคอยมาตลอด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในโลกแห่งอาเซอร์ร็อธกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ