ทักษะแรกที่ต้องฝึก

"ขยับตัวช้าไปสองวินาที ถ้าตรงนี้เป็นสมรภูมิจริง นายคงกลายเป็นศพเฝ้าป่าไปแล้ว" เสียงของลูน่าดังก้องในโสตประสาท แต่มันไม่ใช่เสียงตะคอก หากแต่เป็นน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่เย็นเยียบพอจะทำให้เลือดในกายหยุดไหล เรย์ลดคันธนูไม้เนื้อแข็งที่เพิ่งได้รับมาลง เขาหอบหายใจถี่เบาๆ เหงื่อหยดหนึ่งไหลผ่านสันกรามเข้าสู่ปกคอเสื้อ นี่ไม่ใช่เกมฝึกหัดทั่วไป นี่คือการทดสอบขีดจำกัดที่เขาร้องขอเองหลังจากที่ตระหนักได้ว่า ตัวเขาเองในตอนนี้ คือ 'หมาก' ที่ก้าวเข้ามาในกระดานของ 'จักรพรรดิดำ' โดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้ช้า" เรย์ตอบกลับพลางกวาดสายตามองไปรอบพงหญ้าที่ดูเหมือนปกติธรรมดาใน 'ป่าแห่งการเริ่มต้น' แต่สำหรับเขาตอนนี้ พื้นที่นี้คือสมรภูมิ "ผมแค่กำลังวิเคราะห์ว่าทำไมรอยเท้าของหมาป่าเขี้ยวเงินถึงไม่ได้มุ่งหน้าเข้าหาแหล่งน้ำตามสัญชาตญาณ แต่มันกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก... ทิศเดียวกับที่กิลด์มหาอำนาจกำลังตั้งฐานทัพชั่วคราวอยู่" ลูน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววครุ่นคิดก่อนจะขยับไม้คทาสั้นๆ สร้างม่านพลังเวทบดบังการมองเห็นจากบุคคลภายนอก "นายกำลังจะบอกว่า... พวกนั้นจงใจต้อนมอนสเตอร์ระดับสูงมาไว้ใกล้จุดเกิดของผู้เล่นใหม่ เพื่อคัดกรองคน?" "หรืออาจจะเพื่อทำลายล้างตั้งแต่ต้นน้ำ" เรย์ก้มลงมองมือตัวเอง "อาชีพพรานลับที่ผมเลือก ไม่ใช่อาชีพที่ควรจะเปิดเผยตัวตนได้ง่ายๆ ลูน่า ถ้าแผนการของจักรพรรดิดำคือการผูกขาดทรัพยากรตั้งแต่วันแรก สิ่งที่ผมต้องฝึกไม่ใช่แค่การยิงแม่น แต่คือการ 'หายไป' จากสายตาของระบบและสายตาของพวกมัน" เรย์หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกตามตำราทักษะ 'รอยเท้าเงา' ที่ได้รับมา เขาเริ่มจินตนาการถึงอนุภาคแสงที่หักเหรอบตัว แทนที่จะพยายามกลั้นลมหายใจจนตัวเกร็ง เขาเลือกที่จะผสานจังหวะหัวใจให้เข้ากับเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้รอบกาย นี่คือทฤษฎีที่เขาเพิ่งคิดขึ้น—การพรางตัวที่สมบูรณ์แบบไม่ได้เกิดจากการบังคับเงา แต่เกิดจากการที่ผู้ใช้งานกลายเป็นส่วนหนึ่งของเงาเสียเอง วูบ! ร่างของเรย์ค่อยๆ โปร่งใสขึ้นจนเกือบกลมกลืนไปกับบรรยากาศ ลูน่าเบิกตากว้าง เธอแทบสัมผัสถึงตัวตนของเรย์ไม่ได้เลย ทั้งที่เขายืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว นี่ไม่ใช่ทักษะที่ระบบมอบให้ แต่เป็นความเข้าใจในกลไกของเกมที่เหนือชั้นกว่าผู้เล่นทั่วไป "ยิงซะ" ลูน่ากระซิบ "เป้าหมายคือผลึกหินที่คอของหมาป่าตัวนั้น อย่าให้ระบบตรวจพบเจตนาฆ่าจากแรงกดดันของธนู" เรย์เล็งไปที่หมาป่าเขี้ยวเงินที่ซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ห่างออกไปห้าสิบเมตร เขาไม่ได้ง้างสายธนูจนสุดแรง แต่ง้างเพียงเล็กน้อยเพื่อสร้าง 'ธนูเงา' พลังงานสีดำสนิทก่อตัวเป็นลูกศรที่ไร้แรงสั่นสะเทือน เขาไม่ได้เล็งที่หัวใจ แต่มันคือจุดตายที่บอบบางที่สุดของมอนสเตอร์สายคล่องตัว—รอยต่อกระดูกต้นคอ *ฟิ้ว...* เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาราวกับเสียงแมลงบิน ลูกศรพุ่งผ่านกิ่งไม้โดยไม่ทำให้ใบไม้ไหวแม้แต่น้อย มันปักเข้าที่จุดตายอย่างแม่นยำ หมาป่าตัวนั้นทรุดลงทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้อง "สมบูรณ์แบบ" ลูน่าชื่นชม แต่รอยยิ้มของเธอกลับหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นตัวเลขค่าประสบการณ์ที่เด้งขึ้นมา "เรย์... ค่าประสบการณ์ที่ได้มันสูงผิดปกติ" เรย์ขมวดคิ้ว เขาเดินเข้าไปใกล้ซากหมาป่าเพื่อตรวจสอบ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ลำคอของมัน ที่นั่นไม่ได้มีแค่รอยแผลจากลูกศร แต่ยังมี 'สัญลักษณ์' ประหลาดที่ประทับอยู่ มันเป็นตราประทับสีแดงฉานของกิลด์จักรพรรดิดำที่ฝังอยู่ในเนื้อของมอนสเตอร์ป่าเริ่มต้น "นี่ไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา แต่มันคือมอนสเตอร์ที่ถูก 'ตีตรา' เอาไว้" เสียงของเรย์สั่นต่ำด้วยความโกรธ "พวกมันไม่ได้แค่คัดกรองคน แต่มันกำลังเก็บเกี่ยวค่าประสบการณ์เพื่ออัปเกรดไอเทมบางอย่าง... และการที่ฉันฆ่ามันทิ้ง เท่ากับว่าฉันได้ขโมย 'ทรัพยากร' ที่พวกมันเตรียมไว้" ยังไม่ทันที่ลูน่าจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทิศทางที่เขาคาดการณ์ไว้แต่แรก กลุ่มชายชุดเกราะสีดำห้าคนก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ท่าทางของพวกเขาไม่ใช่ผู้เล่นที่มาเก็บเลเวล แต่เป็น 'หน่วยกวาดล้าง' ที่มีเป้าหมายชัดเจน "พบตัวแล้วครับหัวหน้า" ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วยพูดใส่คริสตัลสื่อสารที่ไหล่ "เป้าหมายคือไอ้สวะที่เพิ่งฆ่า 'ของเล่น' ของท่านชายจักรพรรดิ... จัดการให้สิ้นซาก แล้วเอาข้อมูลทักษะที่มันใช้กลับไปรายงานด้วย" เรย์หันไปสบตากับลูน่าในระยะกระชั้นชิด เขาขยับคันธนูในมือเบาๆ สัญญาณที่ตกลงกันไว้ชัดเจนคือ 'หนี' แต่ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะเปิดใช้งานทักษะอำพรางขั้นสูง สัญชาตญาณบางอย่างก็เตือนให้เขาหยุด เพราะในเงาของพวกหน่วยกวาดล้างทั้งห้านั้น... เขากลับเห็นเงาที่หกที่ไม่ได้มีตัวตนยืนอยู่ มันกำลังขยับนิ้วเป็นจังหวะเหมือนกำลังควบคุมหมากบนกระดาน และเงาดำนั้นก็กำลังเล็งอาวุธชนิดเดียวกันกับเขา... มาที่จุดที่เขายืนอยู่ "เรย์! หมอบลง!" ลูน่าแผดเสียงเตือนก่อนที่ทุกอย่างจะพร่ามัวไปด้วยแรงระเบิดจากลูกศรเวทมนตร์ที่พุ่งเข้าใส่จุดที่พวกเขาเคยยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายพรานเงา แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ