ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิม

"ถอยออกไป ลูน่า!" เสียงของเรย์กร้าวและเฉียบขาด ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอขณะที่ลูกศรเวทมนตร์จากศัตรูระดับบอส 'ผู้เฝ้าประตูแห่งห้วงนรก' พุ่งเฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงปะทะของมันรุนแรงจนแก้มของเขาแสบร้อนด้วยไอความร้อนที่แผ่ออกมา เขาไม่ได้ก้มหลบด้วยความตระหนก แต่เลือกที่จะสไลด์ตัวไปกับพื้นหินขรุขระเพื่อจัดองศาการยิงใหม่ "ฉันทำไม่ได้! ถ้าฉันถอย นายก็ตาย" ลูน่าตะโกนตอบพลางสะบัดคทาในมือ ร่ายม่านบาเรียสีครามป้องกันลูกไฟที่ระดมยิงลงมาจากเพดานถ้ำ นัยน์ตาของเธอสั่นระริกแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว "เรย์ ตั้งสมาธิ! เลือดนายเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์แล้วนะ!" เรย์ไม่ตอบ เขาแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา สายตาที่ดุดันดุจน้ำแข็งกวาดมองแถบสถานะตรงหน้า ระดับ 49... 99.9% เขาต้องการเพียงแค่การสังหารที่สมบูรณ์แบบครั้งเดียวเท่านั้น ความทรงจำของอดีตที่ถูกกิลด์ 'จักรพรรดิดำ' หักหลังหวนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ ภาพของความพยายามที่ไร้ความหมายในวันวานเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความแค้น เขาขยับนิ้วเรียวยาวพาดสายคันธนู 'Shadow Whisper' จนตึงเปรี๊ยะ พลังมานาในร่างเริ่มสั่นสะเทือน ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีเปลวเพลิงไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด การปลดล็อกขีดจำกัดไม่ได้มาจากไอเทม แต่มันมาจาก 'เจตจำนง' ที่แข็งแกร่งพอจะฉีกกระชากกฎเกณฑ์ของระบบเกมนี้ บอสร่างยักษ์คำรามลั่น มันง้างหมัดเหล็กที่ปกคลุมด้วยไอพิษ พุ่งตรงมายังเรย์หมายจะขยี้เขาให้จมดิน "ก้าวข้าม... ขีดจำกัดเดิม" เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแผ่วเบาทว่าทรงพลัง วินาทีที่กำปั้นของบอสกำลังจะปะทะกับหน้าอก เรย์กลับหักหลบในองศาที่เหนือธรรมชาติ เขาทิ้งตัวลงแนบพื้นพร้อมกับบิดตัวกลางอากาศ สายธนูที่ดีดตัวออกส่งแรงปะทะมหาศาลจนเกิดเสียงโซนิคบูม ลูกศรเงาสีดำสนิทพุ่งผ่านอากาศราวกับภูตผี มันทะลุผ่านเกราะหน้าอกของบอส เข้าสู่จุดตายที่ซ่อนอยู่หลังหัวใจอย่างแม่นยำ *ติ้ง!* [ยินดีด้วย! คุณบรรลุระดับ 50 แล้ว] [คุณได้รับฉายาพิเศษ: "ผู้ก้าวข้ามเงา (Shadow Overcomer)"] [ผลลัพธ์ฉายา: เพิ่มความเร็วในการโจมตี 20% และโอกาสติดคริติคอลเมื่อโจมตีจากความมืดเพิ่มขึ้น 15%] ร่างของบอสระดับ 50 ล้มลงสู่พื้นดินด้วยเสียงที่สะเทือนไปทั่วทั้งดันเจี้ยน ละอองแสงสีทองและสีฟ้ากระจายตัวโอบล้อมร่างของเรย์ เขาค่อยๆ ยืนขึ้น ปัดฝุ่นบนไหล่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมากลับดูคมกริบและอันตรายกว่าเดิมหลายเท่าตัว "จบแล้วครับ" เรย์เอ่ยเบาๆ ก่อนจะหันไปหาลูน่าที่ยืนหอบหายใจอยู่ห่างออกไป "นายทำได้..." ลูน่าทิ้งคทาลงบนพื้นด้วยความอ่อนแรง ก่อนจะยิ้มออกมา "นายกลายเป็นคนละคนกับเมื่อก่อนเลยนะ เรย์" "ไม่หรอกครับ ผมก็แค่คนเดิม... ที่เลิกเล่นเป็นเหยื่อแล้วต่างหาก" บรรยากาศในดันเจี้ยนเปลี่ยนไปจากความวุ่นวายกลายเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด เรย์ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ศพของบอสเพื่อเก็บไอเทมดรอป แต่แล้วเขาก็ชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นพลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นไอเทมชิ้นหนึ่งที่ไม่ได้มาจากบอสตัวนี้ มันคือ 'ตราประทับสีเลือด' ที่มีสัญลักษณ์ของกิลด์จักรพรรดิดำสลักอยู่—สัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่พวกเขา "ลูน่า... ระวัง!" เรย์คำรามด้วยความตกใจก่อนจะคว้าตัวเธอหลบเข้าข้างเสาหิน ทันใดนั้นเอง เสียงปรบมือแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมมืดของโถงทางเดิน เงาร่างของชายคนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว เขาสวมชุดเกราะสีดำทมิฬ ใบหน้าเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจที่ล้นเหลือ "ยอดเยี่ยมมากเรย์" เสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยจนเรย์รู้สึกถึงเลือดที่เย็นวาบไปทั่วร่าง "ดูเหมือนว่าลูกสุนัขที่ฉันเขี่ยทิ้งไปวันนั้น จะเติบโตเป็นพรานเงาที่น่าสนใจขึ้นมาจริงๆ" จักรพรรดิดำก้าวออกมาพร้อมกับลูกน้องฝีมือดีอีกกว่าสิบคน ทุกคนล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกทิศทางโดยที่เรย์ไม่ทันสังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย "นี่มันกับดัก... ตั้งแต่ต้นเลยสินะครับ" เรย์กระชับคันธนูในมือแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความเดือดดาลที่พยายามกดไว้ "ใช่แล้ว" จักรพรรดิดำเหยียดยิ้ม "และวันนี้... นายจะไม่ได้ก้าวออกจากดันเจี้ยนนี้ไปอีกเลย" ความหวังที่จะจบภารกิจพังทลายลงในพริบตา เมื่อหน้าจอแจ้งเตือนระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์พร้อมข้อความสีแดงฉานที่ไม่คาดฝัน [คำเตือน: ไอดีของคุณถูกระงับการเข้าถึงชั่วคราวโดยผู้ดูแลระบบ ภายในเวลา 60 วินาที] -------------------------------------------------- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ "ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ"