ปะทะครั้งแรกในลานประลอง

"ความมั่นใจเป็นสิ่งที่ดีครับคุณเรย์ แต่ในโลกของ 'Shadow Sniper' ความมั่นใจที่ปราศจากกลยุทธ์ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าหาความตายอย่างช้าๆ" เสียงของเคนจิราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นถนัดตา ทันทีที่เขากระดิกนิ้ว พลธนูเงาทั้งสิบตนก็ง้างคันศรจนสุดสาย เสียงคันธนูขึงตึงดั่งเสียงลมหายใจสุดท้ายของเหยื่อที่กำลังจะถูกปลิดชีพ เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นในขณะที่ลูน่าขยับมาซ้อนหลัง สัมผัสถึงไอเวทมนตร์ที่เริ่มหมุนวนรอบฝ่ามือของเธอ เรย์เหลือบมองสายตาที่มั่นคงของหญิงสาวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นของนักล่าที่พบเหยื่อตัวฉกาจ "คนเราจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่าใช้สติแก้ปัญหา หรือใช้อำนาจกดขี่คนอื่นครับเคนจิ" เรย์กล่าวพลางขยับนิ้วมือเบาๆ วงแหวนเวทมนตร์สีครามสลักลายโบราณปรากฏขึ้นรอบตัวเขาในชั่วพริบตา "และน่าเสียดายที่ศรของคุณ... มันเร็วไม่พอที่จะหยุดผม" *วืด!* เสียงศรธนูพุ่งแหวกอากาศดังสนั่นพร้อมกันสิบสาย พลังทำลายล้างที่อัดแน่นทำให้อากาศบิดเบี้ยว แต่เรย์กลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขาคว้าลูกธนูโปร่งแสงขึ้นมาหนึ่งดอก พาดสายธนู 'รัตติกาลลวงตา' แล้ววาดเป็นเส้นโค้งที่งดงามเกินกว่าสายตามนุษย์จะจับภาพได้ *ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!* เสียงลูกธนูของเรย์ปะทะกับศรของพลธนูเงาจนเกิดประกายไฟกระจัดกระจายไปทั่วทิศทาง เขาไม่ได้ยิงเพื่อทำลายล้าง แต่เขายิงเพื่อ 'เปลี่ยนทิศทาง' ทุกวิถีทางที่พลธนูเหล่านั้นเล็งมาถูกเบี่ยงเบนด้วยวิถีการยิงที่แม่นยำดุจปาฏิหาริย์ ลูน่าฉวยจังหวะที่เคนจิชะงัก ร่ายเวท 'พายุเกล็ดน้ำแข็ง' บีบให้พลธนูเงาต้องถอยร่น "เริ่มละเลงสีลงบนผืนผ้าใบแห่งชัยชนะกันเถอะครับ" เรย์กระซิบกับตัวเอง ก่อนจะพุ่งตัวออกไปราวกับเงาที่ไม่มีตัวตน ลานประลองกลางเมืองหลวง 'อาเซอร์ร็อธ' ในค่ำคืนนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้เล่นนับพันที่เฝ้าดูการถ่ายทอดสดผ่านจอโฮโลแกรมยักษ์ นี่คือสนามทดสอบที่ผู้คนต่างขนานนามว่า 'นรกของเหล่าผู้กล้า' สถิติชนะรวดหนึ่งร้อยครั้งของเคนจิคือกำแพงที่ไม่มีใครก้าวข้ามได้ แต่สิ่งที่ทุกคนกำลังเห็นในตอนนี้ คือการก้าวเดินของชายที่ชื่อ 'เรย์' ที่ค่อยๆ ทำลายกำแพงนั้นลงทีละอิฐ "ดูนั่น! เขากำลังวิเคราะห์จุดบอด!" เสียงผู้เล่นคนหนึ่งตะโกนขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เรย์ไม่ได้ใช้เพียงฝีมือ แต่เขาใช้ 'ความเข้าใจในระบบ' เขาเคลื่อนที่ในมุมอับสายตาที่ AI ของพลธนูเงาคำนวณไม่ถึง เขาสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่เคนจิขยับนิ้ว มือซ้ายของเขาจะสั่นเพียงเล็กน้อย ซึ่งนั่นคือจังหวะรีโหลด (Reload) ของสกิลลับ 'ค่ายกลเงาสังหาร' เรย์ยิงศรดอกสุดท้ายออกไป ไม่ใช่ไปที่พลธนู แต่เป็นจุดที่เคนจิยืนอยู่ ศรนั้นไม่ได้ทำดาเมจ แต่มันคือศร 'ตรึงเงา' ที่ทำให้เคนจิขยับตัวไม่ได้ไปชั่วขณะ "การต่อสู้ที่แท้จริง ไม่ได้ตัดสินกันที่ความแรงของสกิลครับ แต่มันตัดสินที่จังหวะหายใจ" เรย์ก้าวออกมาจากมุมมืด พาดธนูเล็งเข้าที่หัวใจของเคนจิโดยตรง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องก้องลานประลอง สถิติหนึ่งร้อยครั้งของเคนจิถูกพังทลายลงในพริบตาด้วยฝีมือของผู้เล่นนิรนามที่ไร้กิลด์หนุนหลัง เคนจิหัวเราะออกมาดังลั่น แม้ความพ่ายแพ้จะอยู่ตรงหน้า แต่นัยน์ตาของเขากลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจ "คุณน่ะ... เป็นสมบัติล้ำค่าที่น่าดึงดูดใจจริงๆ เรย์ แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมแพ้ในรอบนี้?" เรย์ชะงักมือเล็กน้อย "เพราะคุณประมาท?" "เปล่าครับ..." เคนจิยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นกว่าเดิมหลายเท่า "เพราะผมแค่ต้องการยืนยันว่าคุณคือ 'จิ๊กซอว์ตัวสุดท้าย' ที่กิลด์จักรพรรดิดำตามหามาตลอดสิบปี... และตอนนี้ กองกำลังสังหารระดับ S กำลังล้อมลานประลองแห่งนี้ไว้หมดแล้ว คุณหนีไปไหนไม่ได้แล้วล่ะครับ" ทันใดนั้น เสียงเตือนระบบก็ดังระงมไปทั่วทั้งเมืองพร้อมกับสัญญาณไฟสีแดงที่สว่างวาบไปทั่วลานประลอง ลูน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำนับร้อยพุ่งทะยานมาจากทุกทิศทาง... มันไม่ใช่พลธนูเงา แต่เป็น 'ผู้เล่นระดับท็อป' ของกิลด์จักรพรรดิดำที่ถูกส่งมาเพื่อ 'เก็บกวาด' โดยเฉพาะ เรย์กระชับคันธนูในมือแน่น สายตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ดูเหมือนงานเลี้ยงจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นจริงๆ สินะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพรานเงาผู้นี้ครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ