ทักษะใหม่: สายตาพรานเทพ

"ถ้านายยังขยับนิ้วช้ากว่านี้ อีกสามวินาทีต่อจากนี้เราสองคนได้ไปนอนรอคิวเกิดที่จุดเซฟแน่ เรย์" เสียงกระซิบของลูน่าสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่วงเวทป้องกันที่กำลังร้าวรานราวกับแก้วที่ถูกค้อนทุบ ความมืดมิดภายในดันเจี้ยน 'สุสานแห่งความเงียบงัน' ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาตะคุ่มของอัศวินไร้หัวนับสิบที่กำลังล้อมกรอบพวกเขาทั้งสองเอาไว้ เรย์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขากัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสัน ลมหายใจของเขาจังหวะสม่ำเสมอราวกับเครื่องจักร เขากำลังพยายามเพ่งกระแสจิตไปที่ 'ดวงตาของพราน' ทักษะติดตัวที่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์มาตลอดการเดินทาง แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เขาไม่เหลือทางเลือกอื่นแล้ว "ลูน่า... ฉันต้องการเวลาห้าวินาที" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบขัดกับสถานการณ์ที่บีบคั้นถึงขีดสุด "ห้าวินาทีในดงดาบเนี่ยนะ? นายบ้าไปแล้ว!" เรย์ไม่สนใจเสียงทักท้วง เขาหลับตาลง ตัดการรับรู้จากโลกภายนอก ความมืดไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนก แต่กลับกลายเป็นผืนผ้าใบที่เขากำลังระบายสีด้วยสมาธิ เขานึกถึงความรู้สึกตอนที่ถูกกิลด์เก่าทรยศ ความรู้สึกที่เขาต้องมองดูเพื่อนร่วมทีมคนเดียวที่เหลืออยู่ถูกทิ้งให้ตายเบื้องหลังเพียงเพราะคำสั่งของ 'จักรพรรดิดำ' ความแค้นนั้นมันไม่ได้จางหายไป แต่มันถูกหลอมรวมกลายเป็น 'ความเยือกเย็น' ที่เขาส่งผ่านไปยังปลายลูกธนูในจินตนาการ ทันใดนั้น โลกในมุมมองของเรย์ก็เปลี่ยนไป ไม่ใช่ภาพของกำแพงหิน หรือโล่เหล็กกล้าอีกต่อไป ทว่าทุกอย่างกลับโปร่งแสงราวกับหมอกควัน เขามองเห็นเส้นชีพจรมานาที่ไหลเวียนอยู่ในชุดเกราะของศัตรู เห็นจังหวะการหายใจของพวกมันที่สอดประสานกันเป็นกลุ่มก้อน และเหนือสิ่งอื่นใด... เขามองทะลุไปถึงกลไกที่ซ่อนอยู่หลังผนังหินที่ดูไร้ทางออก *นั่นไง... ช่องว่างระหว่างมิติ* "ขวาหัน... ยิง!" เรย์ลืมตาขึ้น นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเรืองรองประหลาดตา ลูกธนูในคันศรไม่ได้ถูกเล็งไปที่ศัตรูเบื้องหน้า แต่เขากลับปล่อยลูกธนูออกไปกระทบผนังหินที่ดูว่างเปล่าด้านขวามือ ปัง! เสียงลูกธนูแตกกระจาย แต่แรงปะทะนั้นไม่ได้สูญเปล่า มันไปกระตุ้นกลไกที่ซ่อนอยู่หลังกำแพง ทำให้ก้อนหินยักษ์ถล่มลงมาปิดกั้นเส้นทางเดินของกองทัพอัศวินไร้หัวเอาไว้ได้ทันท่วงที เศษฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถง ลูน่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "นาย... นายทำได้ยังไง? นายมองเห็นกลไกนั่นผ่านกำแพงได้ยังไงกัน!" ลูน่าหอบหายใจพลางทรุดตัวลงพิงกำแพงที่เพิ่งถล่มลงมา เรย์ลดคันศรลง มือของเขาสั่นเล็กน้อยจากการใช้มานาเกินขีดจำกัด เขาหันกลับมามองคู่หูด้วยสายตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม "นี่คือ 'สายตาพรานเทพ' ลูน่า มันไม่ใช่แค่การมองเห็น แต่มันคือการมองทะลุ... ทะลุทั้งสิ่งกีดขวาง ทะลุทั้งเจตจำนงของศัตรู" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เรย์จะเดินไปประคองลูน่าขึ้นมา "เราต้องไปต่อ ถ้าจักรพรรดิดำรู้ว่าเรากำลังก้าวเข้าใกล้หัวใจของดันเจี้ยนนี้ มันจะไม่ส่งแค่อัศวินไร้หัวมาแน่" ลูน่าพยักหน้า เธอเข้าใจดีว่ากิลด์มหาอำนาจของจักรพรรดิดำนั้นโหดเหี้ยมเพียงใด หากพวกมันรู้ว่าเรย์ได้รับทักษะที่สามารถเปลี่ยนกระแสเกมได้อย่าง 'สายตาพรานเทพ' พวกมันจะทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเขา... หรือไม่ก็บังคับให้เขาเป็นทาสรับใช้ ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินออกไปจากห้องโถงนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังก้องมาจากความมืดเบื้องหน้า ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่มันคือเสียงรองเท้าบูทหนังชั้นดีที่เหยียบลงบนพื้นหินอย่างใจเย็น เงาของชายร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นภายใต้แสงสลัว เขาสวมชุดเกราะสีดำทมิฬที่เป็นเอกลักษณ์ของกิลด์ระดับท็อป ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นที่หางตาซ้าย ทันทีที่เห็นบุคคลนี้ เรย์ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง "ไม่คิดเลยว่าพรานลับอย่างนาย จะเก่งกาจถึงขั้นปลุก 'สายตาพรานเทพ' ขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง" ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก "น่าเสียดายนะเรย์... ของดีแบบนี้ มันไม่ควรจะอยู่ในมือคนทรยศกิลด์อย่างนาย" ลูน่าดึงแขนเรย์ไว้แน่น กระซิบด้วยเสียงที่สั่นไหว "เรย์... นั่นมันมือขวาของจักรพรรดิดำ 'เคนจิ' เขามาที่นี่คนเดียว... แต่นั่นหมายความว่าเขามั่นใจมากว่าจะฆ่านายได้ที่นี่" เรย์เลื่อนมือไปแตะซองธนูข้างเอว สายตาของเขามุ่งมั่นและคมกริบ เขารู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่แค่การสำรวจดันเจี้ยน แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความตายครั้งสำคัญที่สุดตั้งแต่เขาเริ่มต้นเส้นทางในโลกใบนี้ "เคนจิ..." เรย์เรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท "ถ้าคิดจะเอาชีวิตฉัน ก็บอกเจ้านายของแกให้ส่งคนมาให้มากกว่านี้ เพราะลำพังแค่แก... มันไม่พอให้ฉันเสียเวลาใช้ทักษะใหม่หรอก" ทันใดนั้น เคนจิก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว และจากความมืดมิดรอบทิศทาง พลธนูเงาอีกนับสิบคนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเล็งคันศรมาที่พวกเขาทั้งสองพร้อมกันในจังหวะเดียว ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพรานเงาผู้นี้ และหวังว่าจะยังคงก้าวไปพร้อมกับผมในตอนต่อไปนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ