การเคลื่อนไหวของกิลด์ใหญ่

"ข้อมูลชุดนี้แม่นยำแค่ไหน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของชายวัยกลางคนในชุดเกราะสีนิลสนิทดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมส่วนตัวที่ประดับด้วยแสงไฟสลัว 'จักรพรรดิดำ' นั่งพิงเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมกริบคู่หนึ่งจ้องมองไปยังข้อมูลดิจิทัลที่ฉายโฮโลแกรมอยู่กลางโต๊ะ มันไม่ใช่แผนที่สมบัติ แต่มันคือภาพสกรีนช็อตของชายในชุดคลุมสีเข้มที่กำลังใช้ทักษะการซุ่มยิงอันเป็นเอกลักษณ์ "จากรายงานของหน่วยสอดแนมในพื้นที่ชายขอบ เขาปรากฏตัวที่ดันเจี้ยนหุบเขาเงาจันทร์เมื่อสามวันก่อนครับท่านจักรพรรดิ" ชายร่างผอมในชุดจอมเวทก้มศีรษะลงต่ำ "รูปแบบการโจมตี ทักษะการเคลื่อนที่ และที่สำคัญที่สุด... ความเร็วในการปิดฉากเป้าหมายโดยไม่ทิ้งร่องรอยให้ผู้เล่นคนอื่นจับได้ มันตรงกับแฟ้มประวัติของ 'เรย์' อดีตมือหนึ่งของเราไม่ผิดเพี้ยนครับ" จักรพรรดิดำเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า เสียง 'กึก... กึก...' นั้นฟังดูคล้ายเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะในความรู้สึกของคนรอบข้าง เขายกยิ้มที่มุมปาก ทว่าเป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "ถ้าเป็นมันจริง... ทำไมมันถึงยังไม่โผล่หัวออกมาเรียกร้องความเป็นธรรม หรือประกาศก้องถึงการกลับมา? ทำไมถึงทำตัวเป็นเพียงพรานเงาที่คอยเก็บกวาดเศษซากในป่าชายแดน?" "เราคาดการณ์ว่าเขากำลังสะสมทรัพยากรและสร้างตัวตนใหม่ครับท่าน" "งั้นก็รีบจัดการซะ" จักรพรรดิดำโบกมือเบาๆ "อย่าให้มันได้เติบโตจนกลายเป็นหนามยอกอกกิลด์เราอีกครั้ง ครั้งก่อนเราทำพลาดที่ปล่อยให้มันมีชีวิตรอดออกไปจากเซิร์ฟเวอร์ทดสอบ ครั้งนี้... ต่อให้ต้องขุดรากถอนโคนทั้งแผนที่ ก็จงลากคอมันมาต่อหน้าข้าให้ได้" ... ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตรในโลกเสมือนจริง เรย์นั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่สูงเหนือระดับสายตาของมอนสเตอร์ระดับบอสที่กำลังอาละวาดอยู่เบื้องล่าง เขากำลังตรวจสอบกระบอกปืนไรเฟิลเวทมนตร์ในมืออย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวสัมผัสรอยบากเล็กๆ บนตัวปืนด้วยความรู้สึกที่หวนถึงอดีต "นายกำลังคิดอะไรอยู่?" ลูน่าปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เธอใช้เวทมนตร์พรางตัวได้อย่างแนบเนียน ใบหน้าของเธอดูเคร่งเครียดกว่าปกติ "ข่าวจากเครือข่ายใต้ดินเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยๆ กิลด์จักรพรรดิดำส่งคนออกตามหาเบาะแสพรานเงาอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาเริ่มสงสัยในตัวนายแล้วนะเรย์" เรย์ไม่ตอบในทันที เขายกกล้องเล็งขึ้นมองไปยังกลุ่มผู้เล่นที่สวมชุดเกราะตราสัญลักษณ์รูปมังกรดำที่กำลังล้อมปราบมอนสเตอร์อยู่ไกลออกไป "พวกนั้นไม่เคยเปลี่ยน... ชอบใช้อำนาจเงินและจำนวนคนเพื่อกลบเกลื่อนความไร้ความสามารถของตัวเอง" "เราต้องย้ายฐานที่มั่นไหม?" ลูน่าถามพลางร่ายเวทป้องกันรอบบริเวณ เรย์ละสายตาจากกล้องเล็ง หันมามองเพื่อนสาวด้วยสายตาที่สงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ไม่... การหนีหมายถึงการยอมรับว่าเรากลัว แต่สิ่งที่ฉันกำลังจะทำ คือการสอนให้พวกมันรู้ว่า 'เงา' ที่พวกมันพยายามขุดคุ้ยนั้น จริงๆ แล้วมันซ่อนอยู่ใกล้พวกมันเพียงใด" เขาลุกขึ้นยืนอย่างแผ่วเบา ร่างกายยืดหยุ่นราวกับแมวป่า "ลูน่า เธอจำตอนที่เราเสียเปรียบที่สุดในเหตุการณ์หักหลังครั้งนั้นได้ไหม?" "ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ" ลูน่าเม้มริมฝีปากแน่น "เราเสียทั้งไอเทม ทั้งชื่อเสียง แถมยังถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ" "ถูกต้อง" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "และในเมื่อพวกมันต้องการจะเล่นเกม 'ตามล่า' ข้าก็จะจัดให้ แต่คราวนี้... ข้าจะเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์เองว่าใครจะเป็นคนล่า และใครจะเป็นเหยื่อ" เรย์ขยับนิ้วสั่งการเมนูหน้าต่างระบบ เขาไม่ได้เลือกติดตั้งทักษะทำลายล้างที่รุนแรงที่สุด แต่เขากลับเลือกติดตั้งทักษะ 'การบิดเบือนสัญญาณ' และ 'กับดักมายา' ซึ่งเป็นทักษะที่ดูไร้ค่าที่สุดในสายตาของพวกกิลด์ใหญ่ "นายกำลังจะทำอะไร?" ลูน่าถามด้วยความสงสัย "ล่อเสือออกจากถ้ำ" เรย์ยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูอันตรายและคาดเดาไม่ได้ "ส่งข่าวไปให้สายของเธอในกิลด์จักรพรรดิดำ บอกพวกเขาว่าฉันกำลังจะไปที่วิหารต้องห้ามในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า" "แต่นั่นมันกับดักชัดๆ! นายจะเอาตัวไปเสี่ยงทำไม!" "ไม่ใช่กับดักที่ฉันจะไปติด" เรย์ก้าวเดินไปที่ขอบกิ่งไม้ สายลมตีปะทะใบหน้าจนผ้าคลุมสะบัด "แต่เป็นหลุมพรางที่ฉันขุดไว้รอให้พวกมันตกลงไปพร้อมกันต่างหาก... เตรียมตัวให้พร้อมลูน่า เกมนี้เราไม่ได้เล่นเพื่อชนะ แต่เราเล่นเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของเรา" ในขณะที่เรย์กำลังเตรียมตัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏตรงหน้า มันไม่ใช่คำเตือนทั่วไป แต่เป็นจดหมายจากบุคคลที่เขาลืมไปแล้วว่ายังมีตัวตนอยู่ [ประกาศจากระบบ: ท่านได้รับข้อความลับจากผู้ส่งไม่ระบุตัวตน... "เรย์ ฉันรู้ว่านายอยู่ที่ไหน และพวกกิลด์ใหญ่ไม่ใช่ปัญหาเดียวที่นายต้องกังวล... หันหลังกลับมาดูสิ ว่าใครยืนอยู่ข้างหลังนายในตอนนี้"] เรย์ชะงักฝีเท้า ความรู้สึกถึงความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง เขาค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ในขณะที่ลูน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เงาร่างหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่บนกิ่งไม้ด้านหลังเขา... ร่างนั้นสวมชุดสีขาวโพลนตัดกับชุดของเรย์อย่างสิ้นเชิง และในมือของคนผู้นั้น ไม่ใช่ปืนไรเฟิล แต่เป็นมีดสั้นที่เรย์จำได้ดีว่ามันเคยจ่ออยู่ที่คอของเขาในวันที่กิลด์ล่มสลาย "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... อดีตหัวหน้าหน่วย" เสียงนั้นกระซิบที่ข้างหู ก่อนที่ความมืดจะเข้าปกคลุมวิสัยทัศน์ของเรย์ไปชั่วขณะ ขอให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับจุดพลิกผันในครั้งนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ