การฝึกฝนในอาณาจักรลึกลับ

"นายจะยืนค้างแบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่ เรย์? ความเงียบในหุบเขาแห่งนี้มันไม่ได้ช่วยให้นายเล็งแม่นขึ้นหรอกนะ" เสียงของลูน่าดังแทรกผ่านอากาศที่หนาวเหน็บจนเกือบเป็นน้ำแข็ง เธอขยับผ้าคลุมไหล่พลางกวาดสายตามองร่างของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งดุจรูปปั้นหินท่ามกลางหุบเขาไร้เสียง ที่นี่คือ 'อาณาจักรแห่งเงาสะท้อน' ดินแดนลับแลที่ไม่มีผู้เล่นคนใดในเกมนี้เคยย่างกรายเข้ามา เรย์ไม่ได้หันกลับไปตอบ สายตาของเขายังคงจดจ้องไปที่จุดเล็กๆ บนหน้าผาที่ห่างออกไปกว่าแปดร้อยเมตร ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่สังเกตเห็น นิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนไรเฟิลเวทมนตร์ ‘มรดกแห่งรัตติกาล’ เกร็งค้างไว้อย่างมั่นคง "ความแม่นยำไม่ใช่เรื่องของการกะระยะ ลูน่า" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้แรงลม "แต่มันคือการทำให้ 'จังหวะหัวใจ' ของเราตรงกับ 'กระแสมานา' ของเป้าหมาย... ถ้าฉันพลาดนัดนี้ ฉันก็ไม่มีทางก้าวข้ามกิลด์จักรพรรดิดำได้" เขาพูดถึงชื่อนั้น... ชื่อที่เปรียบเสมือนรอยแผลเป็นในใจ ลูน่าถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าเหตุผลที่เรย์ยอมลากสังขารมาฝึกฝนในพื้นที่ที่แรงกดดันมหาศาลขนาดนี้ไม่ใช่เพียงเพื่อเพิ่มเลเวล แต่เพราะเขาต้องการเป็น 'พรานเงา' ที่ไร้ที่ติ เพื่อที่วันหนึ่ง เขาจะได้กลับไปสลักชื่อลงบนความพ่ายแพ้ของกิลด์ที่ทรยศเขาอย่างสาสม "จักรพรรดิดำกำลังขยายอิทธิพลไปทั่วเขตชายแดน" ลูน่าเปลี่ยนเรื่องพลางกางแผนที่โฮโลแกรมขึ้นมา "สายลับของฉันรายงานว่าพวกมันเพิ่งค้นพบ 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา' ในดันเจี้ยนระดับ S ถ้าพวกมันยึดได้สำเร็จ... เรย์ นายก็รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" เรย์ยังคงไม่ขยับตัว แต่จังหวะการหายใจของเขาเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ได้เร็วขึ้น แต่กลับ 'ลึก' ขึ้นตามความเข้มข้นของบรรยากาศ ในสายตาของเขา สิ่งที่เห็นไม่ใช่เพียงแค่หน้าผาหิน แต่เป็นภาพจำลองของหัวหน้ากิลด์จักรพรรดิดำที่กำลังแสยะยิ้มอยู่เบื้องหลังหน้ากากทองคำ *เปรี้ยง!* เสียงกระสุนแหวกอากาศดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้องท่ามกลางความเงียบ กระสุนเวทมนตร์สีครามพุ่งทะลุผ่านความว่างเปล่า มันไม่ได้บินเป็นเส้นตรง แต่กลับเลี้ยวโค้งราวกับมีชีวิต ก่อนจะเจาะเข้าที่จุดกึ่งกลางของเป้าหมายที่มองเห็นเพียงแค่ปลายเข็มเล็กๆ ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร เป้าหมายแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีเงิน "นั่นคือหนึ่งในสามหมื่นนัดที่ฉันยิงไปตั้งแต่วันแรก" เรย์ลดปืนลง หันกลับมามองลูน่า ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาจนน่าขนลุก "มันยังไม่พอหรอก... ฉันต้องการมากกว่านี้" ลูน่าเดินเข้าไปใกล้ เขาสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นที่น่ากลัวพอๆ กับความแค้นที่แผ่ออกมา "นายกำลังฆ่าตัวเองอยู่ เรย์ การฝึกหนักเกินขีดจำกัดในพื้นที่ที่มานาเข้มข้นขนาดนี้ ร่างกายนายรับไม่ไหวหรอก" "ถ้าฉันไม่ตายในการฝึก... ฉันก็ไม่มีวันตายในสนามจริง" เรย์ตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องกระสุนสำรอง ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไป ความกดอากาศพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เงาดำมืดที่เคยสงบนิ่งเริ่มบิดเบี้ยวและก่อตัวเป็นรูปร่างของนักรบไร้หัวนับร้อยที่ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากซอกหินรอบทิศทาง "มีคนพบที่นี่..." เรย์กระซิบ แววตาสุขุมเปลี่ยนเป็นความกระหายในการต่อสู้ทันที "ลูน่า ถอยไปที่จุดยุทธศาสตร์ที่สอง เดี๋ยวนี้" "แล้วนายล่ะ!" ลูน่าตะโกน ขณะที่เวทมนตร์ป้องกันตัวถูกกางออกรอบตัวเธอ "ฉันจะดึงความสนใจพวกมันเอง..." เรย์ดึงหน้ากากพรานเงาลงมาปิดใบหน้า เหลือเพียงดวงตาคู่คมที่จดจ้องไปยังกลุ่มเงาดำที่กำลังพุ่งเข้ามา "นี่ไม่ใช่การฝึกแล้ว ลูน่า... นี่คือการล่า" ทว่า ก่อนที่เขาจะทันได้เหนี่ยวไกนัดแรกเพื่อเปิดฉากปะทะ จู่ๆ พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างของนักรบเงาทั้งหมดหยุดชะงักลงพร้อมกันราวกับได้รับคำสั่งจากเบื้องบน และจากใจกลางของความมืดมิดที่ลึกที่สุด ชายในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวเท้าออกมา เขาสวมหน้ากากทองคำรูปหัวกะโหลก... สัญลักษณ์ที่เรย์ไม่มีวันลืม "ช่างเป็นความพยายามที่น่าชื่นชมจริงๆ... เรย์" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังขึ้นจากปากของชายผู้นั้น "แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าที่นี่เป็น 'ที่ลับ' ที่พวกข้าไม่รู้?" เรย์ชะงัก ปลายนิ้วของเขาที่แตะไกปืนสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน กิลด์จักรพรรดิดำไม่ได้แค่ตามล่าเขา... แต่มันกำลังเล่นเกมแมวไล่จับหนูที่แยบยลกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้หลายเท่า และในวินาทีที่ชายหน้ากากทองคำขยับมือ มือขวาของเขาก็ปรากฏไอเทมต้องห้ามชิ้นหนึ่งที่ทำให้ลูน่าถึงกับหน้าถอดสี "นั่นมัน... คัมภีร์ปิดผนึกวิญญาณ!" ลูน่าร้องเสียงหลง เรย์มองดูคัมภีร์ที่กำลังเปล่งแสงสีม่วงอาบไปทั่วอาณาจักรลึกลับแห่งนี้ เขาเข้าใจทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การมาเยือน... แต่มันคือการ 'ต้อน' ให้เขาจนมุมในกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเองตั้งแต่ต้น หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเรย์ในตอนหน้า แล้วพบกันใหม่ครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ