วิกฤตกลางป่ามรณะ

“อย่าขยับ... ลมหายใจเจ้าดังเกินไป” เสียงกระซิบแหบพร่าของเรย์แทรกผ่านความเงียบงันที่กดทับราวกับแผ่นหิน ลูน่าหยุดชะงักทันที เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด สายตาจดจ้องไปยังพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า ที่ซึ่งกิ่งไม้เพิ่งจะสั่นไหวอย่างผิดธรรมชาติไปเมื่อครู่ กลิ่นอายความตายไม่ได้มาจากมอนสเตอร์ในป่ามรณะแห่งนี้ แต่มันมาจาก 'คน' กลุ่มนักล่าจากกิลด์จักรพรรดิดำจำนวนหกคนกำลังโอบล้อมพื้นที่นี้ไว้ รัศมีการตรวจจับของพวกมันบีบแคบเข้ามาทุกขณะ เรย์ขยับนิ้วชี้ไปตามลำกล้องไรเฟิลเวทมนตร์คู่ใจ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้มองไปที่เหยื่อ แต่เขากำลังอ่าน 'จังหวะ' ของพื้นที่รอบข้าง แทนที่จะตื่นตระหนก เขากลับสงบนิ่งจนน่ากลัว ราวกับว่าเขากำลังรอคอยเวลาที่ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยของศัตรูจะกลายเป็นจุดจบของพวกมัน “พวกมันมีเครื่องตรวจจับสัญญาณชีวิตเกรดสูง” ลูน่ากระซิบตอบเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ นิ้วเรียวของเธอสั่นเล็กน้อยขณะประคองคทาเวทมนตร์ “ถ้าเราขยับออกไปจากรัศมีของสกิลพรางตัวนี้เมื่อไหร่ พวกมันจะระบุตำแหน่งเราได้ทันที” “หกคน... สองคนคือหน่วยสไนเปอร์ระยะไกล อีกสี่คนเป็นแทงค์กับอาชีพโจมตีประชิด” เรย์วิเคราะห์พลางไล่สายตาผ่านเลนส์สายตาเสริมพลัง “พวกมันไม่ได้มาเพื่อจับเป็น พวกมันมาเพื่อกำจัด... เพื่อจบตำนานพรานเงาที่เคยหักหลังกิลด์ของมันให้สิ้นซาก” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าเกราะกระทบกับใบไม้แห้งดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “เรย์... ฉันมีสกิลเคลื่อนย้ายมิติ แต่ต้องใช้เวลาชาร์จห้าวินาที” ลูน่ามองสบตาเขา แววตามุ่งมั่นของเธอฉายชัด “นายต้องซื้อเวลาให้ฉัน” เรย์ไม่ได้ตอบในทันที เขาทำเพียงเลื่อนมือไปหยิบ 'ระเบิดควันแสง' ออกมาวางไว้ในฝ่ามือพลางยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความหวาดกลัว แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบกับเกมที่น่าตื่นเต้น “ห้าวินาทีของเธอ คือชีวิตของฉัน” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น “เตรียมตัวให้พร้อม เมื่อฉันสั่ง ให้เธอวิ่งไปทางทิศตะวันออกทันที อย่าหันหลังกลับมามอง ไม่ว่านายจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม” “ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งนาย!” “นี่ไม่ใช่การทิ้ง แต่เป็นการเลือกทางรอดที่ดีที่สุด” เรย์ตวาดเสียงต่ำแต่แฝงด้วยความอ่อนโยน “เธอคือคนเดียวที่อ่านกลไกของแผนที่นี้ได้ ถ้าฉันตาย เธอต้องเป็นคนนำข้อมูลนี้ไปเปิดโปงกิลด์จักรพรรดิดำให้ทุกคนในเซิร์ฟเวอร์เห็น... เข้าใจไหม?” ลูน่ากัดฟันกรอด น้ำตาคลอเบ้าแต่เธอก็พยักหน้ายอมรับอย่างจำใจ ทันใดนั้น เสียงตะโกนกึกก้องจากความมืดก็ทำลายความเงียบ “เจอตัวแล้ว! พวกมันอยู่ตรงนั้น! จัดการฆ่ามันซะ อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก!” ลูกไฟเวทมนตร์และกระสุนวิญญาณนับสิบพุ่งเข้าใส่จุดที่พวกเขาหลบซ่อนทันที เรย์ดีดตัวออกไปราวกับเสือชีตาห์ เขาไม่ได้หนี แต่เขาพุ่งเข้าหาศัตรูท่ามกลางห่ากระสุน! *ปัง!* กระสุนจากไรเฟิลของเรย์เจาะทะลุเกราะหน้าอกของศัตรูคนหนึ่งแม่นยำดุจจับวาง ก่อนที่เขาจะปา 'ระเบิดควันแสง' ลงพื้น แรงระเบิดสีขาวสว่างวาบไปทั่วบริเวณจนเหล่านักล่าต้องยกมือขึ้นป้องดวงตาด้วยความเจ็บปวด “ลูน่า! ไปเดี๋ยวนี้!” เรย์ตะโกนก้องก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้สูง อาศัยทักษะพรานเงาสลับตำแหน่งตัวเองกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่ศัตรูกำลังสับสน เขาก็กลายเป็นเงาที่ไร้ตัวตนในพริบตา เขายิงสกัดขาแทงค์สองคนจนล้มลง ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัวนักล่าอาชีพสังหารที่กำลังจะตามลูน่าไป การต่อสู้ระยะประชิดในความมืดที่เต็มไปด้วยควันดำเนินไปอย่างดุเดือด เรย์อาศัยความชำนาญในพื้นที่ ใช้มีดสั้นอาบยาพิษอัมพาตจัดการศัตรูไปทีละคน แต่ดูเหมือนกิลด์จักรพรรดิดำจะเตรียมตัวมาดีกว่าที่คิด เสียงกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารของศัตรูดังขึ้นข้างหูเรย์ “หัวหน้ากิลด์สั่งการมาแล้ว... ฆ่าไอ้เรย์ทิ้งซะ แล้วเดี๋ยวพวกเราจะจัดระบบป้องกันพื้นที่ป่านี้ใหม่ทั้งหมด ไม่เหลือให้มันรอดไปได้แม้แต่มดตัวเดียว” เรย์หยุดชะงักขณะกำลังจะแทงมีดลงบนคอของศัตรูคนสุดท้าย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงพลังดังก้องมาจากความมืดเบื้องหลัง แตกต่างจากพวกนักล่าฝีมือกระจอกที่เขาเพิ่งจัดการไปอย่างสิ้นเชิง นั่นไม่ใช่เสียงคนเดิน... แต่มันคือเสียงก้าวเท้าของ 'ผู้ที่อยู่เหนือกว่า' เรย์ค่อยๆ หันกลับไปมองในความมืดที่ควันกำลังจางลง และสิ่งที่เขาเห็นทำให้มือที่ถือมีดสั่นสะท้านไปชั่วขณะ ภายใต้เงามืดนั้น ชายในชุดเกราะสีดำทมิฬลวดลายมังกรกำลังยืนจ้องมองมาที่เขา รอยยิ้มเหยียดหยันของชายคนนั้นทำเอาอุณหภูมิรอบข้างลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็ง จักรพรรดิดำ... เขามาด้วยตัวเอง “เจอตัวสักทีนะ... ไอ้หนู” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับไอพลังเวทมหาศาลที่กดทับจนเรย์แทบจะทรุดเข่าลง “แกคิดจริงๆ เหรอว่า การเล่นตลกในป่าแห่งนี้จะช่วยให้แกหนีจากความตายที่ฉันเตรียมไว้ให้ได้?” เรย์กำด้ามมีดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุด ในจังหวะที่จักรพรรดิดำก้าวเข้ามาใกล้ ลูน่าที่ควรจะวิ่งหนีไปแล้ว กลับหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ขอบป่า... แววตาของเธอว่างเปล่า ราวกับถูกใครบางคนควบคุมจิตวิญญาณเอาไว้! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเรย์ในตอนหน้า แล้วพบกันใหม่ครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ