เงาที่เริ่มพูดได้

"ถ้าฉันไม่ใช่คนในกระจก... แล้วเธอเป็นใครกันแน่ ริน?" เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากลำคอของมนุษย์ แต่มันสั่นสะเทือนออกมาจากพื้นผิวของกระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยรอยร้าวราวกับเสียงเศษแก้วครูดไปบนแผ่นหิน รินสะดุ้งสุดตัวจนถอยหลังไปชนขอบโต๊ะเครื่องแป้ง ขวดน้ำหอมคริสตัลร่วงหล่นลงพื้น แตกกระจายกลายเป็นละอองกลิ่นกุหลาบที่ดูจะฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียนในวินาทีนี้ รินไม่ได้มองไปที่พื้น เธอยังคงจ้องเขม็งไปยังเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ที่นั่น... ร่างในกระจกไม่ได้ขยับตามเธออีกต่อไป เงาของรินยกมือขึ้นแตะขอบกระจกจากด้านใน นิ้วเรียวยาวของมันกดลงบนผิวกระจกจนเกิดรอยบุ๋มเหมือนกดลงบนแผ่นยาง "แกไม่ใช่ฉัน" รินเค้นเสียงออกมา ลมหายใจของเธอหอบถี่ มือที่เย็นเฉียบสั่นเทาจนต้องกำชายเสื้อแน่น "แกเป็นแค่ภาพลวงตา เป็นผลข้างเคียงจากยาระงับประสาทที่อาคเนย์ให้ฉันกิน" เงาในกระจกหัวเราะ เสียงนั้นต่ำและเย็นเยียบ มันขยับยิ้มกว้างจนเห็นถึงเหงือก ซึ่งผิดกับรินที่ทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ "อาคเนย์งั้นหรือ? ผู้ชายที่เก็บเศษเสี้ยวความทรงจำของเธอไว้ในขวดแก้วใบเล็กๆ บนโต๊ะทำงานน่ะเหรอ? เขาไม่ได้รักษาเธอหรอกริน... เขาแค่กำลัง 'หล่อหลอม' เธอใหม่ให้กลายเป็นตุ๊กตาที่ไร้ตำหนิ" รินก้าวถอยหลังไปอีกก้าว หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกจากอก ความทรงจำที่ขาดหายไปเป็นช่วงๆ เริ่มปะติดปะต่อเป็นภาพจางๆ ของห้องแล็บสีขาวเย็นชืด และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ตลบอบอวล เธอจำได้ว่าตัวเองเคยพยายามจะหนี... แต่นั่นมันเมื่อไหร่กัน? หรือว่าเธอไม่เคยหนีได้สำเร็จเลย? "ฉันจะมอบสิ่งที่เธอต้องการให้" เงาในกระจกขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนเกือบจะแนบสนิทกับผิวหน้าของกระจก แววตาของมันไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความสมเพช "ฉันรู้นะว่าเธอโหยหาอะไร... ความจริงที่เธอพยายามลบมันทิ้งไงล่ะ ข้อเสนอของฉันง่ายมาก แค่เธอเอื้อมมือเข้ามาในรอยแยกนี้ แล้วเราจะสลับที่กัน เธอจะได้ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครหลอกลวงเธอได้อีก... และฉัน จะออกไปจัดการทุกอย่างที่เหลือให้เอง" รินรู้สึกว่าโลกหมุนคว้าง ความเงียบงันของห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบที่ดังอื้ออึงในหัว ทุกครั้งที่เธอกะพริบตา เธอเห็นใบหน้าของตัวเองในวัยเด็กสลับกับใบหน้าของอาคเนย์ที่กำลังยิ้มอย่างอ่อนโยน... ยิ้มที่ดูเหมือนการล่าเหยื่อ ประตูห้องนอนเปิดผางออกโดยไม่มีเสียงเตือน ร่างสูงโปร่งของอาคเนย์ปรากฏตัวขึ้นในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา เขายืนนิ่งอยู่ที่กรอบประตู สายตาคมกริบกวาดมองเศษแก้วบนพื้น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ท่าทางประหลาดของรินที่ยืนหันหน้าเข้าหากระจก "ริน... คุยกับใครอยู่ครับ?" คำถามของอาคเนย์นุ่มนวล แต่ในหูของรินมันกลับฟังดูเหมือนเสียงโซ่ตรวนที่กำลังลากผ่านพื้นหิน รินหันขวับไปมองเขา ความหวาดกลัวพุ่งพล่านจนเธอทำอะไรไม่ถูก เงาในกระจกด้านหลังของเธอยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน ราวกับว่ามันเป็นเพียงเงาปกติธรรมดาที่ไร้ชีวิตอีกครั้ง "ฉัน... ฉันแค่ทำน้ำหอมตก" รินตอบเสียงสั่น พยายามบังคับมือตัวเองไม่ให้สั่นเทา อาคเนย์เดินเข้ามาใกล้ เขาย่อตัวลงเก็บเศษแก้วด้วยมือเปล่าอย่างใจเย็น เลือดซิบออกมาจากปลายนิ้วของเขา แต่เขากลับไม่แสดงอาการเจ็บปวดแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้ามาในระยะที่รินสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นไม้หอมจากตัวเขา "ริน... ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าหมกมุ่นกับกระจกบานนี้ อดีตไม่เคยทิ้งอะไรไว้ให้เรานอกจากรอยแผลเป็น" เขายื่นมือออกมาเพื่อเชยคางเธอขึ้น รินพยายามหลบ แต่ปลายนิ้วของเขาแตะเข้าที่ขมับของเธอแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้ความทรงจำบางอย่างวาบเข้ามาในหัว: ภาพของเธอที่ถูกขังอยู่ในห้องกระจก... ภาพของอาคเนย์ที่ยืนดูอยู่ข้างนอก... และภาพของ 'ใครอีกคน' ที่เธอกำลังจะเป็นแทนที่ "เธอเริ่มเห็นมันแล้วใช่ไหม?" อาคเนย์กระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้อ่อนโยนอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความกระหาย "ส่วนที่สำคัญที่สุดของริน... ส่วนที่จะทำให้งานวิจัยของผมสมบูรณ์แบบ" รินเบิกตากว้าง เมื่อเหลือบไปเห็นเงาของอาคเนย์ในกระจก เงาของเขากำลังยกมือขึ้นบีบคอเงาของรินจากด้านหลัง แต่ตัวจริงของเขา... ยังคงยืนยิ้มให้เธอด้วยความเอ็นดูที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่เธอเคยพบเจอ ในวินาทีนั้น รินตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของความจำที่หายไป แต่มันคือการถูกแย่งชิงตัวตนไปทีละนิด และในกระจกบานนั้น เงาของเธอกำลังกวักมือเรียกเธอให้ทำข้อตกลงที่ไม่อาจถอยกลับได้อีกต่อไป มือของเธอถูกแรงดึงดูดมหาศาลจากผิวกระจกฉุดกระชากไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ รินจะเลือกอะไร... ระหว่างยอมให้อาคเนย์กลืนกินตัวตนไปจนหมดสิ้น หรือจะข้ามผ่านรอยแยกนั้นไปเผชิญกับ 'ความจริง' ที่อาจน่ากลัวกว่าสิ่งที่เธอเคยฝันไว้เป็นร้อยเท่า ขอบพระคุณที่ร่วมดำดิ่งลงไปในรอยแยกของเงาและตัวตนกับดิฉันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในความจริงที่เริ่มบิดเบี้ยวมากกว่าเดิมค่ะ - กระจกเงาต้องสาป