พันธมิตรในความมืด

"อย่าแตะต้องมันถ้าไม่อยากให้เศษแก้วบาดลึกลงไปถึงวิญญาณ" เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นไหว ราวกับก้อนกรวดที่ถูกบดขยี้ รินชะงักมือที่กำลังเอื้อมไปแตะผิวหน้าของกระจกบานมหึมาในห้องโถงร้าง ความเย็นเยียบจากผิวกระจกพุ่งเข้าปะทะปลายนิ้วจนเธอต้องรีบชักมือกลับ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความวิตกกังวลที่กัดกินใจตลอดหลายวันที่ผ่านมาดูเหมือนจะมาถึงจุดระเบิดในวินาทีนี้ "ใครอยู่ที่นั่น?" รินถามพลางกวาดสายตาไปรอบความมืดมิดที่โอบล้อมห้องใต้ดินแห่งนี้ มีเพียงแสงสลัวจากเปลวเทียนในมืออาคเนย์ที่สั่นไหวตามแรงลมที่ไม่รู้ที่มา "คนที่คุณลืมไปแล้ว... หรือบางที อาจจะเป็นคนที่คุณพยายามจะลบเลือนมันออกไปจากรอยหยักของสมองที่แหว่งวิ่นนั่น" ร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นหลังเงาสะท้อนของรินในกระจก ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นดูเลือนรางเหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำชะล้าง ดวงตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ แต่กลับเต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานนับปี รินก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับอกแกร่งของอาคเนย์ที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่ "อาคเนย์... เธอคือใคร?" รินกระซิบ น้ำเสียงสั่นเครือ อาคเนย์ไม่ตอบ เขาเพียงขยับตัวเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากตัวเขา "เธอคือ 'ริน' อีกคนหนึ่งไงครับ... คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเมื่อห้าปีก่อน คนที่ต้องอยู่ในกรงขังแห่งความทรงจำขณะที่คุณรอดออกมาได้พร้อมกับการสูญเสียความจำที่แสนจะ 'สะดวกสบาย' นั่น" รินเบิกตากว้าง เธอพยายามนึกภาพตาม แต่ยิ่งพยายาม ความเจ็บปวดในศีรษะก็ยิ่งเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "ไม่จริง... ฉันไม่มีทางทิ้งใครไว้" "งั้นหรือ?" หญิงสาวในกระจกขยับริมฝีปากโดยไม่มีเสียงออกมา แต่คำพูดนั้นกลับดังชัดอยู่ในหัวของริน "คุณทิ้งฉันไว้กับความมืดมิดที่คุณสร้างขึ้น ริน... คุณเป็นคนผลักฉันเข้าไป แล้วตัวเองก็เดินหนีออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่จำลองขึ้นมาใหม่" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งเหมือนอากาศกำลังถูกดูดหายไป รินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เธอจ้องมองใบหน้าในกระจกที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไป เค้าโครงหน้าของเหยื่อรายนั้นเริ่มบิดเบี้ยวจนกลายเป็นใบหน้าของเธอเองในวัยที่ยังเยาว์วัยกว่านี้ แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแบบเดียวกันที่รินมีในตอนนี้ "ฉันไม่ได้ทำ..." รินปฏิเสธ เสียงของเธอเริ่มแหลมสูงขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "ความจริงมักจะเจ็บปวดเสมอ ริน" อาคเนย์กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขามีความอ่อนโยนที่น่าสะพรึงกลัว "คนไข้ของผมมักจะกลัวเงาของตัวเองเสมอ แต่คุณ... คุณกลัวตัวตนที่แท้จริงที่ถูกขังไว้อยู่ในนั้น เพราะถ้าวันหนึ่งเธอกลับออกมา คุณก็ไม่มีค่าอะไรอีกต่อไปในฐานะ 'ริน' ที่สมบูรณ์แบบ" ทันใดนั้น มือที่ซีดเผือดเหมือนศพของหญิงสาวในกระจกก็พุ่งทะลุผิวแก้วออกมา มันคว้าข้อมือของรินไว้แน่น ความเย็นจัดของมือนั้นทำให้นิ้วของรินเริ่มกลายเป็นสีคล้ำ เธอพยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลนั้นดึงร่างเธอให้เข้าไปหาผิวหน้ากระจกที่เริ่มกลายเป็นของเหลวหนืดเหมือนโคลนดูด "ช่วยด้วย! อาคเนย์ ช่วยฉัน!" รินร้องลั่น แต่นักจิตแพทย์หนุ่มกลับเพียงยืนมองด้วยแววตาที่นิ่งสงบ เขาไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่กลับยกกล้องบันทึกภาพตัวเล็กๆ ขึ้นมาจ่อที่ใบหน้าของเธอ "อย่าดิ้นเลยริน... การเผชิญหน้ากับความจริงมันต้องใช้ความกล้าหาญนะ" เขาพูดพลางยิ้มบางๆ "และในฐานะแพทย์ ผมต้องทำบันทึกผลการทดลองชิ้นนี้ให้สมบูรณ์ที่สุด" รินหันไปมองเขาด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเข้าใจทุกอย่าง ความเย็นที่แล่นเข้าสู่ข้อมือไม่ได้มาจากผีร้ายในกระจก แต่มันคือสารเคมีบางอย่างที่ถูกฉีดผ่านปลายนิ้วของหญิงสาวคนนั้นที่เธอมองเห็นเป็นเพียงภาพหลอน ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ เปิดเผยผ่านความพร่ามัวของสายตา อาคเนย์ไม่ได้พาเธอมาเพื่อช่วยใคร แต่เขากำลังทำพิธีการ 'สลับร่าง' โดยใช้ความหวาดกลัวของเธอเป็นตัวเชื่อม เมื่อร่างของเธอถูกดึงลึกเข้าไปในเงาที่มืดมิดจนเหลือเพียงแค่ครึ่งตัว หญิงสาวในกระจกก็เริ่มก้าวขาออกมาสู่โลกภายนอก เธอคนนั้นขยับใบหน้าบิดเบี้ยวให้เข้ารูป ก่อนจะหันมามองอาคเนย์ด้วยรอยยิ้มที่ซ้อนทับด้วยความลับอันดำมืด อาคเนย์โน้มตัวลงไปกระซิบกับร่างที่กำลังก้าวออกมา "ยินดีต้อนรับกลับมา... ริน... หวังว่าคราวนี้คุณจะจำได้นะว่าใครเป็นเจ้าของโซ่ตรวนที่แท้จริง" ร่างในกระจกเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีน้ำตาลเป็นสีดำสนิทไร้ก้นบึ้ง ก่อนจะหันมาหา 'ริน' ที่ถูกขังอยู่ในนั้นและแสยะยิ้มที่เย็นเยียบกว่าความตาย รินอ้าปากจะกรีดร้อง แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากลำคอของเธอมีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ไม่มีใครได้ยิน ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนกระจกจะปิดสนิท รินเห็นอาคเนย์หันมาทางเธอแล้วพูดเบาๆ ว่า "ขอบคุณสำหรับพื้นที่ว่างในความทรงจำนะครับ" เงาของเธอในกระจกเริ่มเลือนหายไปพร้อมกับความหวังสุดท้าย และในความมืดมิดที่เป็นนิรันดร์ เธอได้พบกับบางสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย... มันคือเงาของอาคเนย์ที่ยืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับมีดผ่าตัดในมือที่กำลังจ่อลงมาบนหน้าอกของเธอ กระจกเงาต้องสาปขอขอบคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามเรื่องราวในรอยแยกนี้ไปด้วยกันนะคะ