การวางแผนตอบโต้

“อยู่นิ่งๆ สิคะริน... ถ้าขยับแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่เรียกว่า ‘ตัวตน’ ของเธอจะไหลออกมาเหมือนเลือดที่เพิ่งถูกกรีดนั่นแหละ” เสียงของอาคเนย์ราบเรียบเย็นเยียบราวกับเขากำลังอ่านรายงานการแพทย์ที่น่าเบื่อหน่าย ไม่ใช่การจ่อมีดผ่าตัดลงบนอกซ้ายของหญิงสาวที่ตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงโลหะเย็นเฉียบ รินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด กลิ่นคาวสนิมของเครื่องมือแพทย์อบอวลไปทั่วห้องแคบๆ ที่ผนังทุกด้านไม่ใช่ปูน แต่เป็นกระจกเงาขัดเงาที่สะท้อนภาพใบหน้าของเธอที่ดูบิดเบี้ยวและไร้ซึ่งเงา เงาของเธอในกระจกหายไปแล้วจริงๆ... เหลือเพียงร่างที่ว่างเปล่าราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่รอคอยการแตกสลาย “คุณไม่ได้ทำเพื่อรักษาใครเลย... อาคเนย์” รินเค้นเสียงผ่านลำคอ ความกลัวที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ก่อตัวขึ้นในอก “คุณแค่ต้องการเปลี่ยน ‘รอยแยก’ ในกระจกให้กลายเป็นทางผ่าน... เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องติดอยู่ในสถานะ ‘เงา’ ของใครอีกต่อไป” อาคเนย์ชะงัก มีดผ่าตัดในมือที่สั่นไหวเพียงเล็กน้อยเปิดเผยให้เห็นว่าเขาก็คือ ‘ผลผลิต’ ของความบิดเบี้ยวนี้เช่นกัน เขาก้มหน้าลงใกล้ใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกทำให้รินขนลุกชัน “ฉลาดดีนี่... แต่รู้ไหมว่าคนที่ตายไปแล้วก่อนหน้าเธอ เขาเรียกที่นี่ว่าอะไร?” รินหลับตาแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองที่กำลังจะแตก แต่ทว่า... วินาทีที่อาคเนย์กำลังจะกดคมมีดลงไป เสียงเคาะผนังกระจกจาก ‘ด้านหลัง’ ก็ดังขึ้น จังหวะการเคาะนั้นไม่ได้มาจากความบังเอิญ แต่มันคือรหัสมอร์สที่เธอเคยเรียนรู้จากบันทึกที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำที่หายไป *สามสั้น สามยาว สามสั้น... สัญญาณขอความช่วยเหลือ* “มีคนอื่นอยู่หลังนั้น...” รินพึมพำ ดวงตาเบิกโพลง “คุณไม่ใช่คนเดียวที่ติดอยู่ที่นี่ และคุณก็ไม่ได้คุมเกมนี้คนเดียวด้วย” อาคเนย์ผงะ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากนักล่าเป็นเหยื่อที่กำลังหวาดระแวงทันที “เป็นไปไม่ได้! ฉันปิดตายส่วนที่เชื่อมต่อกับเหยื่อรายเก่าหมดแล้ว!” ในขณะที่อาคเนย์หันไปจ้องมองกระจกที่กำลังสั่นสะเทือน รินใช้จังหวะที่เขาสับสนคว้าถาดเครื่องมือแพทย์บนข้างเตียงเหวี่ยงเข้าใส่กระจกเงาด้านหลังของเขาด้วยสุดแรงเกิด เสียงกระจกแตกละเอียดดังก้องไปทั่วห้อง พื้นที่ว่างเปล่าหลังกระจกปรากฏร่างของชายชราคนหนึ่ง—เหยื่อรายแรกที่ถูกขังอยู่ในระบบนี้มานานนับทศวรรษ ชายคนนั้นไม่มีแม้แต่ดวงตา ทว่าเขากลับพุ่งเข้าจู่โจมอาคเนย์ราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่า “ริน! อย่ามัวแต่ยืนอึ้ง!” ชายชราตะโกน เสียงของเขาเหมือนลมที่ลอดผ่านรูรั่ว “ระบบนี้ขับเคลื่อนด้วย ‘ความปรารถนา’ ของผู้คุม ถ้าเราทำลายศูนย์กลางของกระจกบานใหญ่ในห้องใต้ดินได้ ทุกเงาที่ถูกขังจะได้รับอิสระ... หรือไม่ก็หายไปตลอดกาล!” รินลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้ขาจะอ่อนแรงแต่ความมุ่งมั่นกลับแน่วแน่ เธอคว้าเศษกระจกคมกริบที่ตกอยู่บนพื้น แววตาของเธอสะท้อนภาพตัวเองที่เริ่มกลับมามีสีสันอีกครั้ง นี่ไม่ใช่เวลามานั่งวิตกกังวล แต่คือการเลือกว่าจะดับไปพร้อมกับกรงขัง หรือจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อทำลายวังวนที่ไม่มีวันจบสิ้นนี้ “แผนคืออะไรคะ?” รินถามเสียงเข้ม “เราต้องทำให้กระจกที่นี่สะท้อน ‘ความว่างเปล่า’ ของอาคเนย์จนมันรับไม่ไหว” ชายชราขยับเข้ามาใกล้ “ฉันจะล่อมันไปที่จุดเชื่อมต่อ ส่วนเธอ... ต้องแทงมีดนั่นเข้าไปในจุดที่ ‘เงา’ ของเธอควรจะอยู่ ถ้าเธอทำสำเร็จ รอยแยกจะเปิดออก!” รินมองไปที่อาคเนย์ที่กำลังดิ้นรนต่อสู้กับชายชรา ความเห็นอกเห็นใจที่เคยมีต่อหมอหนุ่มเลือนหายไปจนหมดสิ้น ในโลกของกระจกนี้ หากไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่า และเธอก็ยังไม่อยากตายในที่ที่แม้แต่ชื่อของเธอก็ไม่มีใครจดจำ เธอวิ่งตรงไปหาอาคเนย์ แต่ทว่า... ทันทีที่เธอเงื้อมมือขึ้นหมายจะปักเศษกระจก ท้องฟ้าจำลองบนเพดานกระจกกลับเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างหยุดนิ่งเหมือนเวลาถูกแช่แข็ง อาคเนย์หยุดดิ้น รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขามองไปที่ด้านหลังของรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสยดสยอง “เธอยังไม่เข้าใจสินะ ริน...” อาคเนย์กระซิบเสียงสั่น “สิ่งที่เธอจะทำลาย... มันไม่ใช่แค่กระจก แต่เป็น ‘ตัวเธอเอง’ อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คนที่กุมกุญแจทุกอย่างเอาไว้” รินค่อยๆ หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเงาของเธอที่ไร้ร่าง—ร่างหญิงสาวอีกคนที่มีหน้าตาเหมือนเธอทุกประการ แต่ในมือของหญิงคนนั้นกลับถือ ‘หัวใจ’ ที่กำลังเต้นตุบๆ ของเธอเองเอาไว้ และหญิงสาวคนนั้นก็ยิ้มให้เธอ... เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในกระจกบานไหนเลย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยแยกไปกับรินในตอนนี้นะคะ กระจกเงาต้องสาป