การไล่ล่าในเมืองคู่ขนาน

“หยุดเดินได้แล้วริน... ถ้าเธอยังขืนก้าวต่อ อีกคนในกระจกนั่นจะไม่มีวันปล่อยเธอไป” เสียงของอาคเนย์ดังแว่วมาจากที่ไหนสักแห่งในโสตประสาท มันแหบพร่าและสั่นไหวเหมือนสัญญาณวิทยุที่ขาดช่วง รินหยุดฝีเท้าทันที รองเท้าส้นเตี้ยของเธอปะทะกับพื้นกระเบื้องลายตารางหมากรุกที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือโถงทางเดินของโรงพยาบาลที่เธอเคยทำงาน แต่ทว่า... บรรยากาศกลับผิดเพี้ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานไม่ได้กะพริบถี่ๆ แต่มันส่งเสียงครางฮึ่มในระดับความถี่ต่ำจนชวนคลื่นเหียน ผนังสีขาวสะอาดตาในความทรงจำกลับถูกแทนที่ด้วยรอยร้าวที่แตกแขนงคล้ายใยแมงมุม และที่น่าขนลุกที่สุดคือ ‘เงาสะท้อน’ บนผนังกระจกที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง มันไม่ได้ล้อเลียนท่าทางของเธอ แต่มันกำลัง ‘สวนทาง’ รินก้มมองมือตัวเองที่สั่นเทา เธอจำได้ว่าสวมนาฬิกาข้อมือสายหนังสีดำ แต่ในภาพสะท้อนที่นิ่งงันนั้น ข้อมือของเธอกลับว่างเปล่า “คุณอยู่ที่ไหนคะ อาคเนย์?” รินตะโกนออกไป เสียงของเธอแหบแห้งและแผ่วเบาเกินกว่าจะเป็นการสื่อสารจริงจัง “ฉันอยู่ข้างหลังคุณ... ในที่ที่แสงเข้าไม่ถึง” รินหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นจางๆ ของไม้สนและยาฆ่าเชื้อโชยปะทะจมูก เธอเห็นเงาร่างสูงโปร่งของอาคเนย์ยืนนิ่งอยู่ในความมืดที่ปลายโถง เขาไม่ได้หันมามองเธอโดยตรง แต่กำลังจ้องมองไปที่บานกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทางเดิน ซึ่งเงาสะท้อนในนั้นไม่ได้แสดงภาพของอาคเนย์ แต่มันกลับแสดงภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง—หญิงสาวที่สวมชุดสีขาวมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง และมีแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง นั่นไม่ใช่ริน แต่เป็น ‘ตัวเธอ’ อีกเวอร์ชันที่ดูเหมือนจะแตกสลายไปนานแล้ว “ฉันตามหา ‘คนคนนั้น’ อยู่” รินก้าวเข้าไปหาเขา ความระแวงเริ่มถูกแทนที่ด้วยความโหยหาคำตอบ “ทำไมเมืองนี้ถึงจำลองทุกอย่างออกมาเหมือนกับความทรงจำที่หายไปของฉัน แต่มันกลับบิดเบี้ยวจนน่ากลัวแบบนี้?” อาคเนย์หันมาสบตาเธอ ดวงตาของเขาเรียบเฉยจนน่ากลัว “เพราะเมืองนี้ไม่ได้สร้างขึ้นจากอิฐหรือปูนริน มันสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวของจิตใจที่เธอพยายามจะลบทิ้ง ถ้าเธอพบ ‘คนคนนั้น’ เธอจะกลายเป็นเพียงเศษเงาที่เหลือทิ้งไว้ในนี้ และตัวจริงของเธอ... จะถูกแทนที่โดยสมบูรณ์” รินนิ่งงัน ลมหายใจของเธอติดขัด เธอพยายามนึกย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอหลงเข้ามาในรอยแยกนี้ ภาพของคืนวันที่ฝนตกหนัก ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดึงรั้งลงไปในกระจกเงาบานเก่าที่บ้านพัก... ทุกอย่างดูพร่าเลือนจนเธอแทบแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง หรือนี่เป็นเพียงการบำบัดทางจิตที่ล้ำลึกเกินไปของจิตแพทย์ที่เธอกำลังหลงเชื่อกันแน่ เธอตัดสินใจก้าวข้ามผ่านอาคเนย์ไปทางบานกระจกบานใหญ่ เสียงกรีดร้องเบาๆ ดังออกมาจากหลังกระจกบานนั้น มันเป็นเสียงที่เธอจำได้แม่นยำ... เสียงที่เธอเคยได้ยินในความฝันยามค่ำคืน “อย่าเข้าไป!” อาคเนย์คว้าต้นแขนเธอไว้ แรงบีบของเขารุนแรงจนเธอรู้สึกเจ็บ “ถ้าเธอสัมผัสผิวกระจกนั้น เธอจะไม่ใช่แค่ผู้มาเยือนอีกต่อไป แต่เธอจะกลายเป็น ‘วัตถุจัดแสดง’ ในพิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี้ตลอดกาล” รินปัดมือเขาออกด้วยความเด็ดเดี่ยว แววตาสั่นระริกของเธอฉายแววแน่วแน่ขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ฉันยอมติดอยู่ในกระจก ดีกว่าต้องใช้ชีวิตอยู่บนความว่างเปล่าที่นายหยิบยื่นให้ อาคเนย์... นายรู้อยู่แล้วว่า ‘คนคนนั้น’ คือกุญแจเดียวที่จะทำให้ฉันตื่นจากฝันร้ายนี้” เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไปหาสัมผัสเย็นเยียบของกระจก ผิวสัมผัสของมันไม่ได้เรียบเนียนเหมือนแก้วทั่วไป แต่มันให้ความรู้สึกนุ่มหยุ่นคล้ายผิวหนังของมนุษย์ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พื้นที่รอบข้างก็เริ่มบิดเบี้ยวไปเหมือนภาพวาดสีน้ำที่ถูกน้ำสาดจนเลอะเลือน เงาสะท้อนในกระจกเริ่มขยับตัวตามเธออย่างช้าๆ รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวในกระจก ก่อนที่มือคู่หนึ่งจะพุ่งออกมาจากพื้นผิวของกระจกอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษ! มันไม่ได้ผลักเธอออก แต่มันคว้าข้อมือของเธอแล้วดึงกระชากอย่างแรงจนรินเสียหลักพุ่งเข้าหาบานกระจกนั้น “ริน!” เสียงอาคเนย์ร้องลั่น แต่มันกลับฟังดูไกลออกไปเหมือนอยู่คนละฟากโลก ในจังหวะที่หน้าผากของเธอเกือบจะปะทะกับพื้นผิวกระจก หญิงสาวในนั้นก็เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นจังหวะเดียวกับเธอเป๊ะราวกับก้องสะท้อน “ในที่สุด... เธอก็กลับมาหาตัวเองเสียทีนะ ริน... หรือฉันควรจะบอกว่า เราสองคนจะรวมเป็นหนึ่งในที่แห่งนี้ตลอดไป?” ร่างของรินครึ่งหนึ่งจมหายเข้าไปในบานกระจก ภาพที่เธอเห็นผ่านอีกด้านไม่ได้เป็นโถงโรงพยาบาลอีกต่อไป แต่มันคือห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดที่ถูกปิดตาย และที่มุมห้อง... มีชายคนหนึ่งนั่งหันหลังให้เธออยู่ เขากำลังถือเข็มฉีดยาที่บรรจุของเหลวสีมืดมิดเอาไว้ และที่สำคัญที่สุด ชายคนนั้น... มีใบหน้าเหมือนกับอาคเนย์ไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เขาวงกตแห่งตัวตนไปพร้อมกับดิฉันนะคะ - กระจกเงาต้องสาป