สมุดบันทึกสีดำของอาคเนย์

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในอากาศนั้นฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน มันไม่ใช่กลิ่นสะอาดของโรงพยาบาลที่ควรจะเป็น แต่มันคือกลิ่นของสารเคมีที่พยายามปกปิดกลิ่นเน่าเฟะบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พรม รินขยับตัวผ่านช่องแคบระหว่างตู้เก็บเอกสารเหล็ก กล้ามเนื้อหัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่นหลัง มือที่สั่นเทาของเธอควานหาไฟฉายขนาดจิ๋วขึ้นมากดเปิด ลำแสงสีขาวนวลวาดผ่านความมืดมิดในห้องเก็บประวัติคนไข้ของคลินิกจิตเวชอาคเนย์... สถานที่ที่ควรจะเป็นเขตหวงห้ามสำหรับคนไข้อย่างเธอ "ห้ามเข้า... ห้ามออก... ห้ามรับรู้" เธอกระซิบกับตัวเอง เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงแมลงปีกแข็งที่พยายามดิ้นรนอยู่ในโหลแก้ว ความทรงจำที่ขาดวิ่นของรินไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันถูก 'ศัลยกรรม' ออกไปโดยฝีมือใครบางคนที่เรียกตัวเองว่าหมอ นิ้วของรินไล่ไปตามแฟ้มประวัติที่เรียงรายเหมือนสุสานตัวอักษร ลิ้นชักถูกดึงออกอย่างแผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนกระทั่งปลายนิ้วของเธอหยุดชะงักที่แฟ้มแฟ้มหนึ่ง... แฟ้มสีดำสนิทที่ไม่มีแม้แต่รหัสกำกับ แต่มันกลับแผ่รังสีแห่งความอัปยศออกมาอย่างประหลาด เธอดึงแฟ้มนั้นออกมา วางมันลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่น แสงไฟฉายสั่นไหวไปมาเมื่อเธอเปิดปกแฟ้มออก หน้าแรกไม่ใช่ประวัติคนไข้ธรรมดา แต่มันคือภาพถ่ายสองใบที่แปะคู่กัน ภาพใบซ้ายคือริน... รินที่เธอรู้จัก ใบหน้าซีดเซียว แววตาว่างเปล่า ภาพใบขวาคือริน... แต่รินคนนี้กลับดูมีชีวิตชีวากว่า สวมชุดเดรสสีแดงสด และรอยยิ้มของเธอนั้นกว้างเกินกว่าจะเป็นรอยยิ้มของมนุษย์ปกติ *รินภัทร นรินทร์รักษ์ (สถานะ: คงอยู่)* *รินภัทร นรินทร์รักษ์ (สถานะ: ลบเลือน)* “เป็นไปไม่ได้...” รินพึมพำ เสียงนั้นสั่นพร่าจนเกือบขาดห้วง เธอพลิกหน้าถัดไป ลายมือที่คุ้นตาปรากฏอยู่บนเอกสารวินิจฉัย ลายมือของอาคเนย์ที่เคยเขียนสั่งยาให้เธอ ลายมือที่หนักแน่น ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความลับ *‘การทดลองที่ 402: การแบ่งแยกตัวตนผ่านกระจกเงา ผลลัพธ์คือความล้มเหลวที่งดงาม รินภัทรคนแรกเริ่มตั้งคำถาม แต่รินภัทรคนที่สอง... กำลังจะเริ่มมองเห็นข้าพเจ้าจากภายในกระจก’* หัวใจของรินหยุดเต้นไปครู่หนึ่ง คำว่า ‘รินภัทรคนที่สอง’ ตอกย้ำความผิดปกติที่เธอรู้สึกมาตลอด รอยแยกในความทรงจำที่เธอเคยคิดว่าเป็นความป่วยไข้ แท้จริงแล้วคือรอยร้าวของตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นมาทับซ้อนกัน ขณะที่เธอกำลังจะคว้าแฟ้มนั้นเพื่อหลบหนี เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่จังหวะการเดินสม่ำเสมอจนน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน เสียงนั้นหยุดลงหน้าประตูห้องเก็บเอกสาร รินรีบดับไฟฉายและมุดตัวกลับเข้าไปในมุมมืดระหว่างตู้เหล็ก กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก... กลิ่นของอาคเนย์ ประตูห้องค่อยๆ แง้มออก แสงไฟจากโถงทางเดินทอดผ่านเข้ามาเป็นเส้นตรง ตัดกับเงาของร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น "ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ริน" เสียงของอาคเนย์ทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าประหลาด มันไม่มีความโกรธ ไม่มีโทสะ มีเพียงความสมเพชที่แฝงมากับความกระหายใคร่รู้ "การที่คุณอยากรู้อดีตของตัวเอง มันเป็นสัญชาตญาณที่น่าสนใจ... แต่น่าเสียดายที่คุณเลือกเปิดแฟ้มที่ผมตั้งใจจะให้คุณเห็นในตอนที่ผมพร้อมเท่านั้น" รินแทบไม่กล้าหายใจ เธอพยายามหดตัวให้เล็กลงที่สุด แต่แล้วเสียงกริ๊กเบาๆ ของการปลดล็อกกลอนประตูด้านในห้องก็ดังขึ้น อาคเนย์ไม่ได้เดินเข้ามา แต่เขากำลังปิดล็อกห้องนี้จากด้านนอก "คุณกำลังทำอะไร!" รินตะโกนออกมาอย่างลืมตัว ความกลัวเปลี่ยนเป็นความโกรธขึ้ง "ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ริน" อาคเนย์พูดผ่านบานประตูที่ปิดสนิท "ผมแค่กำลังให้เวลาคุณทำความรู้จักกับสิ่งที่อยู่ข้างหลังคุณ ในตู้ใบที่คุณกำลังหลบอยู่... คุณลองหันไปมองสิ ว่ารินภัทรคนที่สามที่ผมไม่ได้เขียนไว้ในแฟ้ม กำลังทำอะไรอยู่" ความเย็นวาบวิ่งพล่านไปตามกระดูกสันหลัง รินค่อยๆ หันหน้าไปหาตู้เหล็กที่เธอพิงอยู่ เสียงขูดขีดเบาๆ เหมือนเล็บที่พยายามตะกุยเหล็กจากด้านในตู้ดังขึ้นอย่างชัดเจน พร้อมกับรอยนิ้วมือที่ค่อยๆ ประทับออกมาจากด้านในของบานตู้ที่เป็นกระจกเงาขุ่นมัว สิ่งที่ปรากฏขึ้นในกระจกไม่ใช่เงาสะท้อนของเธอ แต่มันคือใบหน้าของหญิงสาวอีกคนที่ยิ้มกว้างจนเห็นถึงลำคอ และดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ไม่มีม่านตาของรินภัทรคนนั้นจ้องมองตรงมาที่รินด้วยความหิวกระหาย มือที่เย็นเฉียบทะลุผ่านออกมาจากรอยแยกของกระจกเงาในบานตู้ คว้าเข้าที่ลำคอของรินอย่างแรงจนร่างของเธอถูกดึงเข้าหาความมืดมิดที่ซ่อนอยู่หลังตู้เอกสารใบนั้น ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เขาวงกตแห่งตัวตนไปพร้อมกับดิฉันนะคะ - กระจกเงาต้องสาป