การเผชิญหน้ากับความตาย

"หยุดเถอะค่ะ... คุณไม่ใช่ฉัน และไม่มีวันจะแทนที่ฉันได้" เสียงของรินสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับบานกระจกเย็นเฉียบในห้องโถงร้าง อาคเนย์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขามีเพียงรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเล็กน้อยที่มุมปาก ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความกระหาย—ความกระหายที่จะช่วงชิง 'ตัวตน' ไปจากริน เงาที่ทอดยาวบนพื้นผนังบิดเบี้ยวผิดรูป มันไม่ได้เคลื่อนไหวตามจังหวะการเดินของเขา แต่มันยืดขยายราวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย รินกำเศษกระจกในมือแน่นจนเลือดซึมออกมาเป็นหยดเล็กๆ บนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ผุพัง "เธอคิดว่าตัวเองเป็น 'ต้นฉบับ' งั้นหรือริน?" อาคเนย์ก้าวเข้ามาใกล้ ความเงียบในห้องกดดันจนหูอื้ออึง "ความจำที่แหว่งวิ่นของเธอ... จิตใจที่แตกสลายจนเกือบจะแหลกละเอียดนั่น... เธอแน่ใจหรือว่านั่นคือชีวิตของคนจริงๆ ไม่ใช่แค่เศษเสี้ยวของโปรแกรมที่ผิดพลาด?" รินหอบหายใจถี่ เธอจำไม่ได้ว่าเริ่มวิ่งหนีมาตั้งแต่ตอนไหน หรือเหตุใดความทรงจำก่อนหน้านี้ถึงเป็นเพียงภาพเบลอสีเทาที่ไร้ที่มา แต่ความรู้สึกเจ็บปวดในอกนั้นเป็นของจริง—มันคือความกลัวที่หยั่งรากลึกจนเหมือนถูกกรีดผ่านขั้วหัวใจ "ฉันอาจจะลืมอดีตไปบ้าง แต่ฉันรู้ดีว่าตัวตนของฉันไม่ได้สร้างขึ้นจากความว่างเปล่าเหมือนคุณ" รินกัดฟันพูด ดวงตาของเธอจดจ้องที่อาคเนย์อย่างไม่ลดละ แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอกลับสังเกตเห็นสิ่งที่น่าขนลุก... อาคเนย์ไม่มีเงาบนพื้น แต่เงาที่ขยับเขยื้อนนั่น กลับเป็นเงาของ 'เธอ' "ตัวจริงหรือตัวปลอม... โลกใบนี้ไม่ได้วัดกันที่จิตวิญญาณหรอกนะริน แต่วัดกันว่า 'ใครจะอยู่รอดจนจบเรื่อง' ต่างหาก" อาคเนย์พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วเกินกว่ามนุษย์จะทำได้ รินเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณ แรงลมจากการเหวี่ยงแขนของเขาทำให้เส้นผมของเธอปลิวไสว เธออาศัยจังหวะนี้พุ่งตัวเข้าหาประตูทางออก แต่ก่อนที่นิ้วของเธอจะสัมผัสกับลูกบิด เงาที่พื้นก็พุ่งขึ้นมารัดข้อเท้าของเธอไว้ราวกับเถาวัลย์ทมิฬ รินล้มลงกระแทกพื้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง เธอพยายามตะเกียกตะกาย เงาของเธอเองกำลังจะกลืนกินร่างเธอเข้าไป รินมองเห็นมือของตัวเองเริ่มจางหาย กลายเป็นเพียงละอองสีเทาที่กระจายตัวในอากาศ "คุณต้องการอะไรกันแน่! ถ้าจะฆ่าฉัน ทำไมไม่ทำตั้งแต่แรก!" รินตะโกนสุดเสียง น้ำตาไหลพรากด้วยความคับแค้นใจ อาคเนย์ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเขาเอื้อมมือมาแตะคางของเธอ นิ้วมือของเขาสัมผัสเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "เพราะถ้าฉันฆ่าเธอตอนนี้ 'เงา' ของเธอก็จะไร้เจ้าของ และฉันเองก็จะไม่มีที่อยู่อาศัยในโลกความจริงน่ะสิ... ฉันไม่ได้ต้องการฆ่าเธอหรอกริน ฉันแค่ต้องการ 'สลับที่' กับเธอต่างหาก" เขากดนิ้วลงบนขมับของเธอ ความเย็นแล่นเข้าสู่สมองจนรินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ภาพความทรงจำที่หายไปเริ่มตีกลับมา—ภาพของห้องสีขาว ห้องแล็บที่เต็มไปด้วยเครื่องมือแพทย์ และตัวเธอเองที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงคนไข้มานานนับปี โดยมีใครบางคนเฝ้ามองอยู่หลังกระจกเงาบานใหญ่ นั่นไม่ใช่โรงพยาบาล... แต่มันคือห้องทดลองดัดแปลงจิตสำนึก ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในห้องนั้น มันไม่ใช่เสียงของอาคเนย์ แต่เป็นเสียงของ 'เธอ' อีกคนหนึ่งที่กำลังหัวเราะร่า "ริน... เธอรู้ไหมว่าใครเป็นคนส่งฉันมาที่นี่?" ประตูห้องที่เคยปิดตายกลับเปิดออกช้าๆ ร่างของหญิงสาวอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนรินราวกับแกะ แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพก้าวเข้ามาพร้อมกับถือกระบอกฉีดยาไว้ในมือ รินเบิกตากว้าง เธอไม่ได้สู้กับอาคเนย์เพียงลำพัง... นี่คือแผนการรุมเร้าเพื่อกำจัดเธอให้สิ้นซากจากโลกใบนี้ รินรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กระชากเท้าออกจากเงาที่รัดแน่นจนรองเท้าหลุดกระเด็น เธอพุ่งตัวไปที่กระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องและตัดสินใจทำในสิ่งที่อันตรายที่สุด เธอไม่ได้วิ่งหนี แต่เธอกลับเอาเศษกระจกในมือกรีดลงบนกระจกบานยักษ์นั้นจนเกิดรอยร้าวใจกลางร่างของอาคเนย์ที่กำลังยืนนิ่ง เสียงกระจกแตกกระจายดังกึกก้องไปทั่วห้อง ทว่าสิ่งที่ปรากฏหลังรอยแตกนั้นกลับไม่ใช่ผนังปูน แต่เป็นโลกอีกใบที่สว่างไสวผิดปกติ และมีร่างของ 'ตัวเธอเอง' นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงในนั้นจริงๆ รินชะงักงัน หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวบนเตียงนั้น... กำลังลืมตาขึ้นมาสบตากับเธอ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่รอยแยกของความเป็นจริงไปกับรินในบทนี้ด้วยกันนะคะ กระจกเงาต้องสาปจะรอคุณอยู่ในตอนถัดไปค่ะ