คลินิกสีขาวหม่น

“คุณกำลังพยายามจะบอกฉันว่า สิ่งที่เห็นเมื่อคืนคือภาวะจิตเภทเฉียบพลัน... หรือว่าเป็นสิ่งที่ฉันจินตนาการขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความว่างเปล่าในหัวกันแน่คะ อาคเนย์?” รินเอ่ยถามพลางกำขอบกระโปรงจนปลายนิ้วซีดเผือด เธอไม่ได้นั่งอยู่บนเก้าอี้คนไข้ที่คุ้นเคยในห้องทำงานส่วนตัว แต่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ใน ‘คลินิกสีขาวหม่น’ สถานที่ที่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นจนเกือบจะกลายเป็นกลิ่นคาวเลือด ความเงียบงันภายในห้องนี้กดทับจนหูอื้ออึง ผนังสีขาวที่ดูเหมือนจะขยับเข้าใกล้เธอขึ้นทุกขณะสะท้อนเงาของหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นผิดปกติ อาคเนย์ขยับแว่นสายตา สายตาของเขามั่นคง ทว่าลึกลงไปในนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้น รินกลับมองเห็นเพียงความเรียบเฉยที่ไร้ก้นบึ้ง เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่ค่อยๆ วางแฟ้มประวัติลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบของมันดังดุจเสียงลั่นของปืนในห้องที่ปิดตาย “ความจริงเป็นสิ่งที่เปราะบางมากนะครับริน โดยเฉพาะสำหรับคนที่มีช่องว่างในความจำอย่างคุณ” เขาเว้นจังหวะ เสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึก “สิ่งที่คุณเห็น... ร่างของผมสี่ร่าง... คุณแน่ใจเหรอว่านั่นคือภาพหลอน ไม่ใช่ ‘ความจริง’ ที่สมองของคุณพยายามปฏิเสธ?” รินสะดุ้งสุดตัว “คุณหมายความว่ายังไง? คุณเป็นหมอ หรือคุณเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องตลกวิปริตนี่กันแน่!” “ผมเป็นเพียงกระจก” อาคเนย์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งของเขาบดบังแสงไฟจนเกิดเงาทอดยาวไปตามพื้นห้องสีซีด “กระจกที่สะท้อนสิ่งที่ใจคุณอยากเห็น และสิ่งที่ใจคุณหวาดกลัวที่สุด ลองดูที่กระจกบานนั้นสิครับ” เขาชี้ไปยังกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังฝั่งตรงข้าม รินหันไปมอง ภาพที่ปรากฏทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ ในกระจกไม่ได้มีเพียงแค่เงาของเธอที่นั่งสั่นเทาอยู่คนเดียว แต่มันมีรินอีกสามคนยืนล้อมรอบเธอ แต่ละคนสวมเสื้อผ้าที่ต่างกัน คนหนึ่งดูโศกเศร้า คนหนึ่งดูโกรธเกรี้ยว และคนสุดท้าย... รินในกระจกคนนั้นกำลังยิ้มอย่างเยือกเย็น นิ้วเรียวของเธอในกระจกแตะที่ผิวสัมผัสของกระจกจากอีกด้านหนึ่ง รินผงะถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกกับพนักเตียง “นั่น... นั่นไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ยิ้มแบบนั้น!” “พวกเธอคือชิ้นส่วนที่แตกสลายไปตอนที่คุณสูญเสียความทรงจำไงครับ” อาคเนย์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมที่ดูไม่เข้ากับคลินิกแห่งนี้โชยแตะจมูกริน “คุณไม่ได้เป็นบ้าหรอกริน คุณแค่กำลังรวมร่าง... หรือบางที คุณอาจกำลังโดนบางอย่าง ‘ขโมย’ ตัวตนไปทีละชิ้น” เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือที่เย็นเฉียบของเขาสัมผัสที่ข้อมือรินอย่างแผ่วเบา แต่ในวินาทีที่ผิวหนังสัมผัสกัน รินกลับเห็นภาพซ้อนทับอีกครั้ง เธอเห็นคลินิกสีขาวหม่นแห่งนี้กลายเป็นห้องมืดมิดที่เต็มไปด้วยกระจกนับพันบาน และในทุกบานกระจก อาคเนย์ไม่ได้มีเพียงร่างเดียว แต่เขากำลังแตกตัวออกเป็นเงาดำนับไม่ถ้วนที่พยายามจะคว้าตัวเธอลงไปในรอยแยกของมิติ “ถ้าฉันเป็นส่วนหนึ่งของคุณ... แล้วอาคเนย์คนไหนคือตัวจริง?” รินถามด้วยเสียงสั่นเครือ พยายามดึงมือกลับแต่กลับถูกเขาจับไว้แน่นขึ้น “ไม่มีตัวจริงหรอกครับในโลกที่ความจริงถูกบิดเบือน” อาคเนย์กระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีเพียงเสียงเดียว แต่มันคือเสียงของคนหลายคนประสานกัน “จำได้ไหมริน วันที่คุณเดินเข้ามาที่นี่ครั้งแรก คุณไม่ได้มาคนเดียว คุณพา ‘บางอย่าง’ เข้ามาด้วย... และตอนนี้ มันกำลังเรียกร้องหาบ้านของมัน” เขาลุกขึ้นพรวดพราดพร้อมกับหมุนตัวเดินไปยังประตูห้อง แสงสว่างจ้าจากทางเดินสาดเข้ามาอีกครั้ง รินหรี่ตามองด้วยความหวาดหวั่น ทว่าคราวนี้ที่หน้าประตูไม่ได้มีเพียงอาคเนย์อีกต่อไป ร่างของอาคเนย์ยืนอยู่หน้าประตูจริง ทว่าเงาที่ทอดลงบนพื้นดินกลับไม่ได้มีเพียงร่างเดียว เงาของเขากำลังสั่นไหวและแยกออกเป็นรูปร่างของมนุษย์สี่คนที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เงาเหล่านั้นก้าวออกมาจากพื้นดินราวกับมีชีวิต พวกมันไม่ได้เดินตามอาคเนย์ แต่กำลังเดินตรงเข้ามาหาริน! รินหวีดร้องในลำคอ แต่เสียงกลับถูกดูดกลืนหายไปในความเงียบงันของห้องสีขาวหม่น เมื่อเงาทั้งสี่ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ หนึ่งในเงาที่ดูคล้ายกับตัวเธอมากที่สุดยื่นมือมาแตะที่หน้าผากของเธอ แสงสีขาวโพลนวาบขึ้นในหัวของริน และในเสี้ยววินาทีนั้น เธอเห็นความลับที่ถูกปิดตาย... อาคเนย์ไม่ได้เป็นจิตแพทย์ของเธอ แต่เขาคือ ‘ผู้คุมขัง’ ที่ถูกกักขังไว้ในกระจกตั้งแต่วันแรกที่เธอเกิดมา และเขากำลังจะใช้ร่างของเธอเพื่อหนีออกไปจากโลกแห่งกระจกเงาแห่งนี้ ประตูห้องเปิดอ้าออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ อาคเนย์คนหนึ่งหันกลับมามองเธอพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าสะพรึงกลัว “ถึงเวลาแลกเปลี่ยนตัวตนกันแล้วครับ ริน... หรือฉันควรจะเรียกชื่อเธอว่า ‘ตัวฉันในอนาคต’ ดีล่ะ?” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความดำมืดไปกับรินในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในความจริงที่บิดเบี้ยวค่ะ - กระจกเงาต้องสาป