รอยร้าวในกำแพงเหล็ก

กลิ่นฉุนของน้ำมันจักรและเขม่าดินปืนคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่ากลิ่นอายอันดิบเถื่อนของโรงงานอุตสาหกรรมยุคใหม่กลับถูกกดทับด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัด ภายในโรงหลอมอาวุธหลวงยามวิกาล แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบโครงเหล็กกล้าสีดำสนิท ชิ้นส่วนเครื่องจักรไอน้ำรุ่นแรกที่หล่อขึ้นด้วยฝีมือช่างหลวงวางเรียงรายระเกะระกะ ทว่าหัวใจสำคัญของกลไกกลับติดขัดจนไม่สามารถเดินเครื่องได้ตามพระราชประสงค์ "เฟืองเกียร์ชุดนี้ทำจากเหล็กกล้าผสมคาร์บอนต่ำ แรงดันจากไอน้ำจึงกัดกร่อนฟันเฟืองจนสึกหรอภายในเวลาไม่ถึงชั่วยาม หากท่านยังดันทرให้มันหมุนด้วยกำลังขับเคลื่อนระดับนั้น เกรงว่าหม้อต้มไอน้ำคงได้ระเบิดคร่าชีวิตช่างฝีมือครึ่งโรงงานก่อนที่กองทัพจะทันเคลื่อนพลเสียอีกค่ะ" เสียงหวานใสแต่ราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึกเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันลงอย่างไม่ไว้หน้า หลินจื่อเวยยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ ในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆาแบบสตรีจีนโบราณ ทว่ามือเรียวบางกลับกำลังใช้ชิ้นส่วนเหล็กเขี่ยคราบเขม่าอย่างคล่องแคล่ว แววตาคู่คมกริบกวาดมองแปลนกลไกจักรกลอุตสาหกรรมที่วาดด้วยหมึกจีนบนกระดาษสาอย่างพินิจพิจารณา สวี่เฟิงที่ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กอยู่มุมห้องปรายตามองนาง นัยน์ตาคมกลาบดุจพยัคฆ์ซ่อนเร้นประกายความฉุนเฉียวระคนแปลกใจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย นายทหารหนุ่มผู้กุมอำนาจกองทัพตงเป่ยไม่เคยชินกับการถูกสตรีวิจารณ์ผลงานทางวิศวกรรมที่เขาเพียรสร้างขึ้นเพื่อคานอำนาจกับฝ่ายขุนนางเก่าในราชสำนัก ยิ่งนางเป็นเพียงสตรีที่ก้าวข้ามมิติเวลามาจากโลกอันแปลกประหลาดด้วยแล้ว เขายิ่งต้องระแวดระวัง "สตรีในห้องหออย่างเจ้า รู้จักแม้กระทั่งเหล็กกล้าผสมคาร์บอนตั้งแต่เมื่อใดกัน หลินจื่อเวย" สวี่เฟิงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอ่อนสีเข้มแผ่ไอเย็นเยียบกดดัน ทว่าหญิงสาวกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว "ความรู้ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่ตำราสี่ตำหนับแปดสำนักหรอกนะคะ ท่านอ๋อง" จื่อเวยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากแฝงความเย้ยหยันอันงดงาม "ในโลกที่หม่อมฉันจากมา เหล็กกล้าเหล่านี้ถูกใช้ขับเคลื่อนพาหนะที่เร็วกว่าม้าเร็วพันลี้ และสร้างตึกสูงเทียมฟ้า หากท่านยังยึดติดกับวิธีการถลุงแร่แบบโบราณที่ใช้แรงคนและถ่านไม้ ต่อให้ท่านทุ่มงบประมาณคลังหลวงจนหมดสิ้น แคว้นของเราก็ยังคงเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือของแคว้นรอบด้านอยู่ดี" คำพูดนั้นเฉียบคมดั่งคมกระบี่ที่กรีดลงบนอีโก้ของแม่ทัพผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ สวี่เฟิงนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบพิจารณาร่างระหงตรงหน้าอย่างลึกซึ้งเป็นครั้งแรก เขาเห็นประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวและสติปัญญาที่เหนือล้ำกว่าบุรุษใดในราชสำนักซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้น ภายใต้ชุดโบราณที่นางสวมใส่ หัวใจของเธอกลับโลดแล่นอยู่ในยุคสมัยที่เขาเองก็จินตนาการตามไม่ถึง "ปากคอเราะร้ายนัก..." สวี่เฟิงยื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าคางบางให้เงยขึ้นรับฟังคำตักเตือน ทว่าจื่อเวยกลับเบี่ยงกายหลบอย่างแนบเนียน พร้อมกับหยิบชิ้นส่วนกลไกชิ้นเล็กยัดใส่มือเขาแทน "ถ้ามีเวลามาต่อ A ปากกับหม่อมฉัน สู้เอาเวลาไปปรับแก้สัดส่วนฟันเฟืองตามที่หม่อมฉันร่างไว้ในกระดาษนี้เสียจะดีกว่านะคะ" นางเอ่ยเสียงเรียบ พรางหมุนตัวเดินไปหยิบแผนผังอีกแผ่นขึ้นมาตรวจดู "รอยร้าวในกำแพงเหล็กที่ท่านสร้างขึ้นเพื่อปกป้องบ้านเมือง กำลังจะพังทลายลงจากภายใน... ไม่ใช่เพราะข้าศึก แต่เพราะความดื้อรั้นของท่านเอง" บรรยากาศภายในโรงหลอมพลቋเงียบงัดลงอีกครั้ง เสียงคกครามของเตาหลอมด้านนอกกลายเป็นเพียงฉากหลัง ขณะที่สายตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ความเยือกเย็นดุร้ายของท่านอ๋องผู้กุมกองทัพเริ่มสั่นคลอน พ่ายแพ้ต่อความลุ่มลึกและสติปัญญาอันเฉียบคมของยอดกุนซือหญิงทีละน้อย ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังถักทอความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองให้แน่นแฟ้นขึ้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังแว่วมาจากทางประตูด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกanรายงานด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์ประจำตัว "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... พระราชโองการลับด่วนจากท้องพระโรง... ส่งตรงถึงมือท่านแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" สวี่เฟิงชะงัก นัยน์ตาคมกริบละสายตาจากใบหน้าของหลินจื่อเวยชั่วขณะ ก่อนที่มือหนจะยื่นไปรับม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองประทับตราหยกจากมือองครักษ์ที่คุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า เมื่อเขาคลี่ม้วนกระดาษออกอ่าน แสงไฟจากตะเกียงวูบไหวรุนแรงราวกับรับรู้ถึงคลื่นลมแห่งอำนาจที่กำลังจะซัดสาดเข้ามาในราตรีนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามเวลามาสู่วังวนแห่งเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ