เล่ห์กลการเมืองระดับท้องถิ่น

"หากใต้เท้าหวังจะใช้ 'ความเงียบ' เป็นเกราะคุ้มกันความโลภ ข้าเกรงว่าท่านคงคำนวณรากเหง้าของกฎหมายบ้านเมืองพลาดไปถนัดใจแล้วเจ้าค่ะ" สุ้มเสียงนุ่มนวลทว่าเยียบเย็นราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู ดังขึ้นก้องกังวานท่ามกลางห้องโถงรับรองของอำเภอหนานเจียง กลิ่นอายของชาผู่เอ๋อร์ชั้นดีลอยกรุ่นผสมผสานกับบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหยดเป็นน้ำ หลินจื่อเวย ในอาภรณ์ปักลายเบญจมาศสีครามเข้ม ทรวดทรงสง่างามราวกับเทพเซียนลงมา นางไม่ได้แม้แต่จะชายตามองถ้วยชาที่ถูกผลักมาตรงหน้า ดวงตาคู่คมปลาบดั่งหยกสลักจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนร่างท้วมผู้สวมหมวกขุนนางขั้นเจ็ด นามว่า 'หวังจื้อเฉิง' ผู้ทรงอิทธิพลคับฟ้าประจำท้องถิ่นแห่งนี้ ผู้ซึ่งกำลังพยายามขัดขวางการวางศิลาฤกษ์โรงงานอุตสาหกรรมเครื่องจักรไอน้ำตามพระราชโองการปฏิรูปทุกวิถีทาง หวังจื้อเฉิงแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าอูมสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสตรีอายุน้อยกว่าหักหน้ากลางที่ประชุมกำนันผู้ใหญ่บ้าน เมื่อครู่เขาส่งสัญญาณให้ลิ่วล้อขู่ขวัญนางด้วยการทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น แต่หลินจื่อเวยกลับจิบชาอย่างใจเย็น ราวกับเสียงคำรามเหล่านั้นเป็นเพียงเสียงจิ้งหรีดไร้ค่า "ท่านกุนซือหลิน... ท่านเป็นเพียงสตรีที่อาศัยบารมีของท่านอ๋องก้าวขึ้นมามีอำนาจ อย่าได้บังอาจมากำหนดกฎเกณฑ์ในดินแดนที่พวกข้าบรรพบุรุษสั่งสมอิทธิพลมานับร้อยปีเลย!" หwangจื้อเฉิงกระแทกเสียงต่ำ ขู่ขวัญด้วยสายตาคุกคาม "โรงงานพ่นควันดำของท่าน ทำลายฮวงจุ้ย ทำลายนาข้าว และที่สำคัญ... มันกำลังทำลาย 'ความสงบสุข' ที่พวกเราสร้างไว้!" "ความสงบสุข?" หลินจื่อเวยทวนคำ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่าสะพรึงกลัว "ความสงบสุขบนคราบน้ำตาของชาวบ้านที่ถูกพวกท่านรีดนาทาเร้นภาษีเกินอัตราถึงสามเท่า งั้นหรือเจ้าค่ะ? หรือความสงบสุขที่ท่านแอบลักลอบนำเข้าแร่เหล็กเถื่อนเพื่อหลีกเลี่ยงภาษีคลังหลวง?" เพล้ง! จอกชาในมือของหวังจื้อเฉิงแตกละเอียดคาอุ้งมือ เลือดสีสดไหลซึมผ่านรอยแยกแต่นัยน์ตาของเขากลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ข้อมูลลับระดับนี้... สตรีผู้นี้ล่วงรู้มาได้อย่างไร! "ท่าน... ท่านพูดจาเหลวไหล!" "เหลวไหลหรือไม่ ใต้เท้าหวังย่อมรู้แก่ใจดีที่สุด" หลินจื่อเวยผุดลุกขึ้นยืน ชายผ้าไหมยาวลากพื้นส่งเสียงเสียดสีกับแผ่นไม้กระดานแผ่วเบา แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่ขุนนางท้องถิ่นผู้นี้ นางก้าวเข้าไปใกล้ชิดทีละก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยwinter sweet ปะทะนาสิก แต่มันช่างเยือกเย็นเสียจนหวังจื้อเฉิงต้องผถอยหลังรูด "จำไว้เถอะเจ้าค่ะ ว่ายุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว... กฎหมายอุตสาหกรรมไม่ได้มีไว้ประดับพระราชวัง แต่มีไว้สับคอผู้ที่ขัดขวางความเจริญของแผ่นดิน" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเดือดดาลถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดั่งเสียงกลองศึกก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำสนิทของ 'สวี่เฟิง' นายทหารหนุ่มผู้มีรัศมีอำนาจแผ่ซ่านจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ สวี่เฟิงกวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีมองสำรวจความเสียหาย ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ร่างระหงของหญิงสาวที่ยืนเผชิญหน้ากับเสือร้ายอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาคู่ดุของท่านแม่ทัพฉายแววพึงพอใจและห่วงใยระคนกันในเสี้ยววินาที "จื่อเวย..." สวี่เฟิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้ามาเคียงข้างพร้อมวางมือหนาลงบนไหลอบอุ่นของนางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของและปกป้อง "ทางฝั่งคลังสินค้าเถื่อนของตระกูลหวัง ถูกกองกำลังพิทักษ์อุตสาหกรรมเข้ายึดไว้ทั้งหมดแล้ว... หลักฐานการทุจริตและการซ่อนอาวุธ ครบถ้วนสมบูรณ์" สีหน้าของหวังจื้อเฉิงซีดเผือกราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อต้านอีกต่อไป เขาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นห้องด้วยความสิ้นหวัง ทว่า... ในวินาทีที่ชัยชนะดูเหมือนจะตกเป็นของฝั่งหลินจื่อเวยอย่างเบ็ดเสร็จ จู่ๆ ลมพายุลูกใหญ่ก็พัดโหมกระหน่ำหน้าต่างห้องโจนจนเปิดผาง เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเกือกม้าจำนวนนับไม่ถ้วนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกกำแพงเมือง ไม่ใช่กองกำลังของทางการ... และไม่ใช่คนของตระกูลหวัง! มหาขันทีเฒ่าผู้ไม่ควรจะปรากฏตัว ณ ดินแดนห่างไกลเช่นนี้ ก้าวเท้าเข้ามาท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย พร้อมกับราชโองการสีทองอร่ามที่สะท้อนแสงไฟวับวับ ใบหน้าของขันทีเฒ่าแย้มยิ้มประหลาดไร้ความรู้สึก ขณะเอ่ยประกาศด้วยเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู "พระราชโองการ... ให้จับกุมกุนซือหลินจื่อเวยและแม่ทัพสวี่เฟิง ในข้อหากบฏต่อแผ่นดินและใช้อำนาจเกินขอบเขต!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ