ถอดรหัสยันต์มรณะ

"เก็บปืนของคุณซะรินรดา ก่อนที่อาคมในยันต์นั่นจะเปลี่ยนกระสุนของคุณให้กลายเป็นเศษเหล็กไร้น้ำหนัก" น้ำเสียงของศรัณย์ราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนรินรดาที่กำลังเล็งปากกระบอกปืนไปยังแผ่นหนังมนุษย์ที่แปะอยู่บนผนังห้องเก็บของใต้ดินต้องชะงัก เธอหายใจหอบถี่ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้า กลิ่นสาบสางของเลือดผสมกับกลิ่นธูปไหม้ที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้นัยน์ตาของตำรวจสาวสั่นไหวด้วยความสับสน "คุณกำลังจะบอกฉันว่า... ไอ้รอยสักประหลาดพวกนี้ มันบังคับวิถีกระสุนได้งั้นเหรอ?" รินรดาถามเสียงสั่น แม้ความเชื่อทางวิทยาศาสตร์ในหัวจะร่ำร้องว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหล แต่ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เธอเห็นกับตา—กระสุนปืนที่เธอยิงออกไปแล้วกลับหักเหทิศทางราวกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น—มันกัดกินความมั่นใจของเธอจนหมดสิ้น ศรัณย์ก้าวเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้ใช้ปืน แต่ใช้เพียงนิ้วชี้ที่แตะลงบนรอยหมึกสีชาดบนแผ่นหนังนั้นเบาๆ ทันใดนั้น เงาดำวูบไหวราวกับมีชีวิตพุ่งปราดออกมาจากตัวยันต์ เสียงกรีดร้องแหลมเล็กบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของรินรดาจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดหู "วิทยาศาสตร์อธิบายเรื่องคลื่นความถี่ได้ แต่มันอธิบายเรื่อง 'เจตจำนงของความตาย' ไม่ได้ครับ" ศรัณย์หันมามองเธอ แววตาของเขาเย็นเยียบแต่แฝงไว้ด้วยความเวทนา "ยันต์นี้ไม่ได้ทำขึ้นเพื่อฆ่าคน แต่มันทำขึ้นเพื่อ 'กักขัง' จิตวิญญาณของผู้ที่ตายอย่างไม่เป็นธรรมเอาไว้ให้เป็นเครื่องมือ หากคุณเหนี่ยวไกใส่ตอนนี้ สิ่งที่ออกมาไม่ใช่ผลลัพธ์ทางคดี แต่มันคือคำสาปที่จะติดตามตัวคุณไปจนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง" รินรดาลดปืนลงช้าๆ มือของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอจ้องมองศรัณย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของตำรวจที่มองผู้ต้องสงสัย แต่เป็นสายตาของคนที่เพิ่งมองเห็นขอบเหวของโลกอีกใบที่เธอไม่เคยคิดว่ามีอยู่จริง "ฉันเคยคิดว่าคุณมันพวกงมงาย... บ้าคลั่งในไสยศาสตร์เพื่อกลบเกลื่อนปมในอดีต" รินรดากล่าว พลางกวาดสายตาไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยอักขระแปลกประหลาดที่ค่อยๆ เรืองแสงสีนวลตาในความมืด "แต่สิ่งที่ฉันเห็น... มันไม่สามารถอธิบายด้วยกฎฟิสิกส์ใดๆ ได้เลย คุณเป็นใครกันแน่ ศรัณย์? และพวกคุณ... กำลังทำอะไรกับคนตาย?" ศรัณย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหยิบด้ายสายสิญจน์ขึ้นมาพันรอบข้อมืออย่างชำนาญ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ "ผมเป็นเพียงคนบาปที่พยายามชดใช้แทนพ่อแม่ครับ การที่ผมมองเห็นพวกเขาก็เหมือนกับคำสาปที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ผมไม่ได้ต้องการทำอะไรกับคนตาย แต่ผมต้องการให้คนที่ฆ่าพวกเขาได้รับผลกรรมในแบบที่กฎหมายทำไม่ได้" "ถ้าอย่างนั้น... การถอดรหัสยันต์นี้ คือกุญแจสำคัญที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรตัวจริงใช่ไหม?" รินรดาถาม เธอเริ่มยอมรับความจริงที่ว่า หลักฐานในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่ลายนิ้วมือหรือดีเอ็นเอ แต่อยู่ที่การตีความ 'รอยสัก' บนร่างกายเหยื่อ "ใช่ครับ แต่มันมีราคาที่ต้องจ่าย" ศรัณย์หยิบมีดอาคมขึ้นมาจ่อที่ปลายนิ้วตัวเอง "การถอดรหัสยันต์มรณะ คือการเปิดประตูให้ดวงวิญญาณที่ถูกกักขังเข้าถึงตัวเรา... หากเราไม่แกร่งพอ ร่างกายนี้จะเป็นภาชนะให้พวกมันสิงสู่แทน" รินรดาจ้องมองมีดเล่มนั้น ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้เขา เธอวางมือลงบนแผ่นหลังของศรัณย์ ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นปราดไปทั่วร่าง แต่นั่นกลับทำให้เธอรู้สึกถึงตัวตนของ 'บางอย่าง' ที่อยู่รอบตัวเธอจริงๆ "ถ้าคุณต้องจ่ายราคา... ฉันจะเป็นคนถือโล่ให้คุณเอง" รินรดาเอ่ยเสียงหนักแน่น "ในฐานะตำรวจ ฉันอาจจะจับวิญญาณไม่ได้ แต่ฉันมีกฎหมายและกระสุนในมือที่จะปกป้องคนเป็น... เริ่มถอดรหัสนั่นเสียที ก่อนที่ใครบางคนจะย้อนกลับมาเก็บกวาดร่องรอยพวกนี้" ศรัณย์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขากรีดนิ้วลงบนแผ่นยันต์ เลือดสดๆ หยดลงบนรอยหมึกสีชาด ทันใดนั้น อักขระทั้งหมดบนผนังก็เริ่มหมุนวนราวกับพายุทอร์นาโด เสียงสวดมนต์ภาษาขอมโบราณดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องเก็บของจนกำแพงเริ่มร้าว ทว่า ในวินาทีที่ความจริงเริ่มถูกเปิดเผย เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บของ เป็นจังหวะการเดินที่หนักแน่นและเชื่องช้า... เสียงที่ศรัณย์จำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต ประตูกระแทกเปิดออก ร่างชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือไม้เท้าหัวกะโหลกที่สั่นไหวด้วยไอพลังสีดำทมิฬ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดขวาง "รินรดา... ถอยออกห่างจากมันเดี๋ยวนี้!" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของตำรวจหรือใครที่รินรดารู้จัก แต่มันคือเสียงของคนที่เธอเพิ่งพบในรายงานคดีฆาตกรรมเมื่อเช้านี้... ชายที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน ศรัณย์เบิกตากว้าง จ้องมองร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความตื่นตะลึง "พ่อ... เป็นไปไม่ได้ พ่อตายไปต่อหน้าต่อตาผมแล้ว!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในทุกๆ ตอนนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณครับ