กลิ่นธูปในห้องสอบสวน

"คุณกำลังจะบอกผมว่า หลักฐานที่ผมเห็นกับตาบนพื้นห้องสอบสวนนี้ มันคือภาพหลอนที่ผมสร้างขึ้นเองงั้นหรือครับ ผู้กองรินรดา?" ศรัณย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ขณะจ้องมองไปยังรอยคราบสีดำจางๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นบนพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดตาของสถานีตำรวจ ในยามที่ดึกสงัดจนได้ยินเพียงเสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อยๆ ดังครืดคราดเป็นจังหวะ รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอวางแฟ้มคดีลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะขยับแว่นสายตาแล้วถอนหายใจยาว "ศรัณย์... เราตกลงกันแล้วนะ เรื่องไสยศาสตร์หรือวิญญาณน่ะ ผมยอมให้คุณช่วยในฐานะที่ปรึกษาพิเศษ แต่ไม่ใช่การเอาความกลัวส่วนตัวมาปั่นหัวคนทั้งโรงพักแบบนี้ นี่มันสำนักงานตำรวจ ไม่ใช่สำนักทรง" "ถ้าอย่างนั้น คุณอธิบายกลิ่นนี่ให้ผมฟังหน่อยสิครับ" ศรัณย์ก้มลงต่ำ สูดยมดมกลิ่นอากาศที่อบอวลไปด้วยควันธูปไม้กฤษณาและกลิ่นคาวเลือดที่ผสมปนเปกันจนชวนสะอิดสะเอียน "กลิ่นธูปที่จุดเพื่อปลอบประโลมคนตาย แต่มันกลับตลบอบอวลอยู่ในห้องสอบสวนที่ไม่มีใครจุดธูปสักก้าน... กลิ่นแบบเดียวกับที่ติดตัวเหยื่อคนล่าสุดของคุณมา" รินรดาชะงัก เธอเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติเมื่อขนอ่อนที่ต้นคอของเธอตั้งชันขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ อุณหภูมิในห้องที่ควรจะอบอ้าวกลับลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ "นั่นใคร!" รินรดาชักปืนประจำกายออกมาโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงความว่างเปล่าและมุมมืดของห้องขังที่ไร้นักโทษ ทว่าศรัณย์กลับไม่ได้มองไปที่ความว่างเปล่า สายตาของเขามุ่งตรงไปที่มุมหนึ่งของห้อง ตรงที่เงาของตู้เก็บเอกสารทอดตัวยาวผิดปกติ ที่นั่น... ร่างโปร่งแสงกึ่งทึบแสงของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวเปรอะเปื้อนคราบดินโคลนกำลังยืนก้มหน้า เส้นผมเปียกชื้นลู่ลงมาปิดบังใบหน้า แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือนิ้วมือที่ขาดหายไปทั้งห้านิ้วบนมือข้างขวาของเธอ "เธอยังไม่ไปไหน..." ศรัณย์กระซิบ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความสงสารอย่างสุดซึ้ง "และเธอกำลังบอกใบ้บางอย่าง" วิญญาณหญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่กลวงโบ๋ราวกับถูกควักออกไป แต่ปากที่ฉีกขาดของเธอกลับขยับซ้ำๆ เป็นคำพูดที่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ศรัณย์อ่านริมฝีปากนั้นอย่างใจจดใจจ่อ *‘คนใกล้ตัว... กุญแจ... ดอกสุดท้าย...’* ทันใดนั้น ไฟในห้องสอบสวนก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงจากไฟฉายของรินรดาที่ฉายกราดไปมาอย่างตื่นตระหนก "ศรัณย์! เกิดอะไรขึ้น! ทำไมไฟดับ" "อย่าขยับครับ!" ศรัณย์ตะโกนเตือน แต่ดูเหมือนจะช้าไป เมื่อจู่ๆ ร่างของวิญญาณหญิงสาวก็พุ่งผ่านร่างของรินรดาไปอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดแรงปะทะที่ทำให้รินรดาเซไปปะทะกับกำแพงจนหน้ามืด "โอ๊ย!" รินรดาร้องลั่น มือของเธอเผลอปัดไปโดนตู้เก็บของจนเอกสารคดีคดีฆาตกรรมปริศนาที่กำลังเป็นข่าวครึกโครมกระจายเกลื่อนพื้น สิ่งหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากซองเอกสารลับ คือพวงกุญแจที่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาด รูปดวงตาที่ถูกกากบาททับ ศรัณย์รีบคว้ากุญแจนั้นขึ้นมา แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้เขาเห็นรอยเลือดแห้งกรังที่ยังคงติดอยู่บนโลหะเย็นเฉียบนั้น มันไม่ใช่เลือดของเหยื่อ... แต่เป็นเลือดของคนที่เขาเพิ่งคุยด้วยเมื่อชั่วโมงก่อน "รินรดา..." ศรัณย์เสียงสั่น ขณะที่รินรดาเริ่มลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่แปลกไป ดวงตาของเธอไม่ได้มองเขาด้วยความเด็ดเดี่ยวเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเหม่อลอยและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ศรัณย์... ช่วยฉันด้วย" เสียงของรินรดาเปลี่ยนไปเป็นเสียงแหบพร่าของหญิงสาวที่เพิ่งเสียชีวิตไป "เขาไม่ได้ฆ่าฉันเพราะเรื่องเงิน... แต่เขาฆ่าฉันเพราะฉันเจอ 'บัญชีรายชื่อ' ที่ส่งตรงถึงโต๊ะของสารวัตรใหญ่" ศรัณย์หัวใจหล่นวูบ เขาตระหนักได้ทันทีว่าคดีนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องเหนือธรรมชาติ แต่มันคือการพัวพันกับอำนาจมืดในรั้วตำรวจที่ใหญ่เกินกว่าที่เขาจะรับมือได้เพียงลำพัง ขณะที่ศรัณย์กำลังจะก้าวเข้าไปหาเพื่อพยุงรินรดา ประตูกระจกของห้องสอบสวนก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายในเครื่องแบบที่เขาจำได้ดีว่าเป็นหน่วยจู่โจมพิเศษที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลาเที่ยงคืน "วางอาวุธลง... คุณศรัณย์" สารวัตรใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "เราได้รับรายงานว่ามีผู้บุกรุกกำลังใช้เล่ห์เพทุบายขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ และที่สำคัญที่สุด... นายกำลังครอบครองหลักฐานชิ้นสำคัญที่นายไม่มีสิทธิ์แตะต้อง" ศรัณย์มองไปที่กุญแจในมือ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเงาของหญิงสาวคนเดิมที่ยืนยิ้มแสยะอยู่ข้างหลังสารวัตรใหญ่ เธอไม่ได้พยายามจะบอกใบ้ถึงฆาตกรเพียงอย่างเดียว... แต่เธอกำลังพยายามจะบอกศรัณย์ว่า ฆาตกรตัวจริง กำลังยืนยิ้มให้เขาอยู่ตรงนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาสำคัญนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หากมีความคิดเห็นอย่างไร สามารถแบ่งปันกันได้เสมอครับ เข็มทิศมองวิญญาณครับ