ปริศนาศพไร้วิญญาณ

“อย่าแตะต้องร่างนั้น… รินรดา” เสียงของผมดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันในห้องเก็บศพที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ ผมก้าวเท้าไปข้างหน้าขวางทางรินรดาที่กำลังเอื้อมมือจะปลดผ้าคลุมหน้าศพสีขาวบนเตียงเหล็ก สัญชาตญาณของผมไม่ได้เตือนถึงอันตรายทางกายภาพ แต่มันเตือนถึง ‘ความว่างเปล่า’ ที่แผ่ออกมาจากร่างที่นอนแน่นิ่งตรงหน้า รินรดาชะงักมือไว้กลางอากาศ เธอขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคู่นั้นที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจตามหลักนิติวิทยาศาสตร์บัดนี้ฉายแววสับสน “ศรัณย์ นี่เป็นศพที่ห้าในรอบสัปดาห์ที่ไม่มีรอยแผล ไม่มีสารพิษ ผลชันสูตรเบื้องต้นบอกแค่ว่าหัวใจหยุดเต้นกะทันหัน แต่ฉันต้องเห็นหน้าเขาก่อน เพื่อยืนยันว่าเขาคือบุคคลสูญหายคนเดียวกับที่ข้อมูลแจ้งมา” “เขาก็แค่เปลือก” ผมตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ดูที่ปลายเล็บเขาสิครับรินรดา” เธอค่อยๆ ก้มลงมองตามคำแนะนำของผม ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นสีม่วงคล้ำที่เล็บมือนั้นไม่ใช่รอยช้ำจากการขาดอากาศหายใจ แต่มันเป็นสีดำสนิทราวกับถูกหมึกจีนแต้มไว้ “นั่นมันรอยอะไร” เธอพึมพำ ผมไม่ได้ตอบในทันที ผมดึงถุงมือหนังขึ้นสวมก่อนจะค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าศพออก ภาพที่ปรากฏทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นไปอีกขั้น ชายวัยกลางคนตรงหน้ามีใบหน้าที่สงบนิ่งราวกับกำลังหลับฝันดี แต่ที่น่าสะพรึงกลัวคือ ‘นัยน์ตา’ ของเขาที่เปิดค้างอยู่ มันไม่ใช่ดวงตาของคนที่เสียชีวิต แต่มันเป็นดวงตาที่ว่างเปล่าจนดูเหมือนใครบางคนควักเอา ‘ความนึกคิด’ ออกไปจนหมดสิ้น ไม่มีดวงวิญญาณสถิตอยู่ข้างในนั้น… ไม่ใช่แค่ร่างที่ตาย แต่มันเหมือนกับถูกสูบเอาตัวตนหายไปจากโลกนี้ตั้งแต่นาทีที่ลมหายใจสุดท้ายหลุดลอย “ไม่มีอะไรเหลือเลย” ผมกระซิบพลางเบือนหน้าหนี “แม้แต่ร่องรอยของแรงอาฆาตก็ไม่มี นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา และไม่ใช่การตายตามธรรมชาติ แต่มันคือการ ‘ลบ’ ครับ” รินรดาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะคว้าแฟ้มบันทึกข้อมูลขึ้นมาแนบอก “ศรัณย์ คุณกำลังจะบอกฉันว่าคนเหล่านี้ไม่ได้ตายเพราะโรคหรือฆาตกรที่ใช้มีดใช้ปืน แต่ตายเพราะ… อะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้งั้นเหรอ?” “ผมบอกไม่ได้ว่าเป็นอะไร แต่ทุกครั้งที่ผมมองคนเหล่านี้ ผมไม่เห็นภาพสะท้อนของพวกเขาในกระจกวิญญาณ” ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตาเธออย่างจริงจัง “พ่อผมเคยสอนว่า กฎสูงสุดของไสยเวทคือ ‘ทุกชีวิตย่อมมีรอยประทับหลังความตาย’ แต่ศพเหล่านี้… พวกเขาสะอาดเกินไป ราวกับถูกใครบางคนใช้ยางลบในโลกหลังความตายลบชื่อพวกเขาออกจากบัญชีรายชื่อของยมทูต” ห้องเก็บศพตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ อยู่บนเพดาน รินรดามองดูร่างที่ไร้วิญญาณสลับกับใบหน้าของผม เธอพยายามจะค้าน แต่ในแววตาของเธอกลับมีความกลัวที่ซ่อนไม่มิด เธอเริ่มตระหนักแล้วว่าโลกที่เธอเคยเชื่อว่ามีเพียง ‘หลักฐาน’ กำลังถูกสั่นคลอนด้วยความจริงที่มืดดำยิ่งกว่า “ถ้าไม่มีดวงวิญญาณ” รินรดาเริ่มพูดด้วยเสียงที่พยายามคุมให้มั่นคง “งั้นศพพวกนี้ก็ไม่ใช่คนตาย แต่เป็น ‘ภาชนะ’ ที่ว่างเปล่า… ใครกันที่ต้องการภาชนะแบบนี้ไปทำอะไร?” “นั่นคือสิ่งที่ผมต้องหาคำตอบ ก่อนที่รายชื่อต่อไปในแฟ้มของรินรดา จะกลายเป็นพวกเราสองคนครับ” ผมเดินไปที่ประตูห้องเก็บศพ ทว่าทันทีที่มือสัมผัสลูกบิด ความรู้สึกขนลุกชันก็แล่นผ่านไขสันหลัง เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ไม่ได้มาจากตัวผมหรือรินรดา ดังขึ้นข้างหูอย่างชัดเจนจนแทบจะกลั้นหายใจ *‘เจ้ามองหาสิ่งที่หายไป... แต่เจ้าไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เจ้าเฝ้าดูอยู่... คือเงาของเจ้าเอง’* ผมกระชากประตูเปิดออกอย่างรุนแรง หวังจะพบใครบางคนที่อาจจะยืนดักรออยู่หน้าห้อง แต่ทางเดินว่างเปล่ามีเพียงแสงไฟกะพริบถี่ๆ ตามจังหวะที่หัวใจเต้นผิดปกติ ทันใดนั้น รินรดาที่เดินตามออกมาก็ร้องอุทานเมื่อเห็นรอยมือสีดำเปื้อนเลือดบนแผ่นหลังของเสื้อแจ็กเก็ตที่ผมสวมอยู่—รอยมือนั้นเล็กเท่าเด็กทารก แต่มันกำลังแผ่ไอเย็นเยียบจนผมรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซึมลึกเข้าไปในผิวหนัง “ศรัณย์... ใครบางคนเพิ่งแตะตัวคุณ” รินรดากล่าวเสียงสั่น มือของเธอชี้ไปที่หลังของผม “และรอยมือนั่น... มันไม่ได้เปื้อนอยู่บนเสื้อ แต่มันกำลังเริ่มซึมเข้าไปในผิวหนังของคุณ!” ผมก้มลงมองแขนตัวเองด้วยหัวใจที่แทบจะหยุดเต้น เส้นเลือดสีดำเริ่มปูดโปนและลุกลามราวกับเถาวัลย์มรณะจากแผ่นหลังลามขึ้นมาถึงลำคอ ในขณะที่ในห้องเก็บศพที่เพิ่งปิดลง... เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังก้าวออกมาจากด้านใน ทั้งที่ประตูนั่นถูกล็อกตายไปแล้วจากด้านนอก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาสำคัญนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หากมีความคิดเห็นอย่างไร สามารถแบ่งปันกันได้เสมอครับ เข็มทิศมองวิญญาณครับ