ข้อเสนอจากยมทูต

"ถอยออกไป รินรดา" เสียงของผมแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย มือซ้ายที่กุมขมับอยู่เริ่มเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจที่รัวเร็ว ผมถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงปูนเย็นเยียบ ดวงตาของผมเบิกกว้างจับจ้องไปที่ตู้ไม้สักโบราณนั้น รอยมือสีเลือดสดที่ยังคงความชื้นราวกับเพิ่งถูกประทับไว้เมื่อครู่ มันไม่ใช่แค่รูปร่างที่เหมือน... แต่มันคือลายนิ้วมือขดก้นหอยและรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่นิ้วชี้ข้างซ้ายของผมเป๊ะๆ "ศรัณย์ คุณเป็นอะไรไป!" รินรดาคว้าแขนผมไว้ เธอไม่ได้มองเห็นสิ่งที่ผมเห็น สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงตู้ไม้สักที่ว่างเปล่ากับสีหน้าซีดเผือดเหมือนคนเห็นผีของผม "รอยนั่น..." ผมชี้มือที่สั่นเทาไปทางบานตู้ "คุณเห็นไหม" รินรดาขมวดคิ้วแน่น เธอควักปืนพกประจำกายออกมาในท่าเตรียมพร้อม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยสัญชาตญาณตำรวจมืออาชีพ "ไม่มีอะไรเลย ศรัณย์ มีแค่ตู้ไม้ฝุ่นเขรอะ... คุณกำลังประสาทหลอนเพราะพักผ่อนไม่พอ หรือนี่คือปาหี่ที่คุณจัดฉากขึ้นมา?" ผมหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าสมเพชตัวเอง "ปาหี่งั้นหรือครับ? ถ้าผมนั่งรอให้หลักฐานวิทยาศาสตร์ของคุณมาพิสูจน์รอยเลือดที่ไม่มีอยู่จริงบนโลกกายภาพนี้ เราคงได้กลายเป็นศพทั้งคู่ก่อนที่คดีฆาตกรรมช่างทำเฟอร์นิเจอร์คนนี้จะปิดแฟ้มได้" บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงฉับพลัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของคนสองคน รินรดาลดปืนลงเล็กน้อย เธอไม่ใช่คนโง่ ความลังเลฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น เธอจดจำพฤติกรรมแปลกๆ ของผมได้เสมอ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คำพูดของผมดูเหมือนคนบ้า แต่ทุกครั้งที่ผ่านมา มันกลับเป็นกุญแจสำคัญที่ไขความลับที่ไม่มีใครมองเห็น "บอกฉันมา" เธอขยับเข้าใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นดินปืน "คุณเห็นอะไรที่ฉันไม่เห็น และไอ้สิ่งที่ว่านั่น... มันเกี่ยวข้องกับศพในห้องเก็บศพที่ฉันไปตรวจเมื่อตอนบ่ายใช่ไหม?" ผมหลับตาลง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ความกดดันมหาศาลจากจิตวิญญาณที่เกาะกินอยู่รอบห้องทำให้ผมแทบหายใจไม่ออก นี่คือ 'ข้อเสนอ' ที่ยมทูตไม่เคยเอ่ยปาก แต่รอยเลือดนั้นคือคำประกาศิต หากผมไม่ทำอะไรสักอย่าง รอยมือนั้นจะไม่ใช่แค่รอยประทับ แต่มันจะเป็นรอยโซ่ตรวนที่ลากวิญญาณผมลงไปแทนที่ "ศพคนตายไม่มีรอยแผลเป็นแบบนั้น" ผมลืมตาขึ้น นัยน์ตาของผมเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีเทาขุ่นมัว "คนร้ายไม่ได้ทิ้งหลักฐานไว้ที่ร่างกายเหยื่อ แต่เขาดึง 'ส่วนหนึ่ง' ของผมไปใช้เป็นลายเซ็น เพื่อให้วิญญาณของเหยื่อตามหาผมเจอแทนที่จะเป็นฆาตกร" รินรดานิ่งค้างไป เธอสูดหายใจลึก "คุณกำลังจะบอกว่า คุณถูกตั้งโปรแกรมให้เป็นเหยื่อรายต่อไป?" "ไม่ใช่แค่เหยื่อครับ แต่เป็นทางผ่าน" ผมเดินเข้าไปใกล้ตู้ไม้สักนั้นอีกครั้ง ความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากเนื้อไม้ ผมวางมือทาบลงบนรอยเลือดที่ดูเหมือนรอยของตัวเอง ทันใดนั้น ภาพนิมิตที่บิดเบี้ยวก็กรีดผ่านม่านตาของผม... ภาพชายคนหนึ่งกำลังถากถางไม้ด้วยความโกรธแค้น เสียงเลื่อยกระทบเนื้อไม้ดังก้องในโสตประสาท ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องที่ไม่มีวันจบสิ้น ผมสะดุ้งสุดตัว มือที่แตะตู้ร้อนดั่งถูกไฟลวก "ศรัณย์!" รินรดาพุ่งเข้าประคองผมไว้ "ผมรู้แล้ว..." ผมหอบหายใจถี่ "ฆาตกรไม่ได้ทิ้งลายนิ้วมือไว้ที่ตู้ แต่มันฝังศพไว้ใต้พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นที่เขากำลังบูรณะอยู่... ใต้ผังไม้สักที่เขาบอกว่าเป็นของโบราณนั่นแหละคือหลุมศพที่ไร้ชื่อ" รินรดานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมา "นั่นมันสถานที่ราชการนะศรัณย์ ถ้าฉันทำเรื่องขอขุดโดยไม่มีหลักฐานชัดเจน ฉันโดนเด้งแน่ๆ" "เชื่อผมเถอะครับรินรดา" ผมคว้าข้อมือเธอไว้ สายตาที่มุ่งมั่นของผมสบกับเธอ "คดีนี้ไม่ใช่แค่การฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือการทำพิธีเปลี่ยนถ่ายวิญญาณ ถ้าเราไม่ขุดมันขึ้นมาคืนนี้ ก่อนที่พระจันทร์จะคล้อยต่ำลงกว่านี้... รอยเลือดบนตู้จะค่อยๆ ซึมเข้าสู่ตัวผม แล้ววันพรุ่งนี้... คุณคงต้องมาเยี่ยมผมในฐานะฆาตกรที่จำอะไรไม่ได้เลย" รินรดาจ้องมองผมนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างจรรยาบรรณวิชาชีพกับคำเตือนที่ฟังดูเหลือเชื่อ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจหยิบกุญแจรถยนต์ขึ้นมา "ฉันจะพาคุณไป... แต่ถ้าที่นั่นไม่มีอะไรนอกจากไม้ผุๆ ตามที่คุณบอก เตรียมตัวไว้เลยว่าคุณจะถูกคุมขังในฐานะคนลวงโลกไปตลอดชีวิต" เราทั้งคู่ก้าวออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและรอยเลือดบนบานตู้ไม้สักที่เริ่มจางหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะปิดประตูห้อง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู... เป็นเสียงของผมเองที่พูดออกมาจากความว่างเปล่า *“เจ้าตัดสินใจถูกแล้ว... ศรัณย์”* ผมชะงักกึก หันกลับไปมองที่ตู้บานนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้... เงาของชายร่างใหญ่ในชุดช่างไม้ไม่ได้ยืนอยู่ตรงตู้ แต่มันกำลังยืนอยู่บนเพดานเหนือศีรษะของรินรดา โดยที่เธอไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ หากมีความคิดเห็นอย่างไร สามารถแบ่งปันกันได้เสมอครับ เข็มทิศมองวิญญาณครับ