เลือดต้องล้างด้วยเลือด

กลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดสดๆ จนแทบสำลัก ในความมืดสลัวของห้องใต้ดินร้างแห่งนั้น เสียงหอบหายใจรดรินด้วยความเจ็บปวดดังแข่งกับเสียงหยดน้ำที่ซึมผ่านผนังปูนซีเมนต์ผุกร่อน *แปะ... แปะ... แปะ...* ศรัณย์ทรุดกายลงแนบพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ มือข้างหนึ่งกำมีดหมอโบราณที่สลักอักขระคาถาจนแน่นจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวซีด เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักจากบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าท้องของเขา หยดลงสู่พื้นกลายเป็นรอยด่างดวงน่าสะพรึงกลัว ดวงตาสีดำสนิทมองตรงไปยังเบื้องหน้า—ภาพของเพื่อนเก่าที่ยืนตระหง่านอยู่ใต้เงาแสงไฟกะพริบจากหลอดนีออนใกล้ขาด "มึงพลาดแล้วไอ้รศ... มึงน่าจะปล่อยให้กูจบเรื่องนี้ตั้งแต่แรก" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมของ 'กรณ์' เพื่อนสนิทผู้เคยร่วมเป็นร่วมตายในสำนักไสยเวทร่วมกันมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น ดวงตาของกรณ์บัดนี้กลายเป็นสีแดงก่ำด้วยแรงอาฆาตของไสยดำสายล่างที่มันยอมกัดฟันแลกวิญญาณเพื่อครอบครองพลังอันมืดบอด ร่างกายของกรณ์มีรอยสักยันต์โบราณปูดโปนขึ้นมาตามผิวหนังราวกับมีสิ่งมีชีวิตเลื้อยอยู่ใต้ชั้นเนื้อ "มึงไม่ได้สู้เพื่อความยุติธรรมอีกต่อไปแล้วนะกรณ์... สิ่งที่มึงทำอยู่ มันกำลังแปรเปลี่ยนมึงให้กลายเป็นสัตว์เดรัจฉานที่ไร้ความเป็นคน" ศรัณย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ความเจ็บปวดจากบาดแผลแผดเผาไปทั่วร่าง แต่ความรู้สึกผิดในใจกลับรุนแรงยิ่งกว่า เขารู้ดีว่าต้นตอของโศกนาฏกรรมครั้งนี้ส่วนหนึ่งมาจากความเพิกเฉยของเขาเองในอดีต กรณ์หัวอกรัวระรัว รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่อาบด้วยคราบเลือด "ความเป็นคนเหรอ? หึ... มันกินไม่ได้ว่ะรศ! ในโลกที่ทุกคนต่างเหยียบหัวกันเพื่อเอาตัวรอด มีแต่พลังอำนาจเท่านั้นที่จะทำให้กูไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีก!" พริบตานั้นเอง ร่างของกรณ์ก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แรงลมจากการเคลื่อนไหววูบวาบจนทำให้ฝุ่นละอองในห้องใต้ดินฟุ้งกระจาย ศรัณย์กัดฟันกรอด ฝืนสังขารที่ใกล้หมดแรงยกมีดหมอขึ้นตั้งรับ เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวประกายไฟแลบแปลบปลาบ ความรุนแรงของการปะทะทำให้ร่างของศรัณย์ไถลไปกับพื้นปูน เกิดเสียงครูดน่าเสียวไส้ "ศรัณย์! หมอบลง!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจของ ร.ต.อ.หญิง รินรดา ดังขึ้นพร้อมกับเสียงลั่นไกปืน *ปัง! ปัง!* กระสุนปืนพกขนาด .357 พุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่ไหล่และขาของกรณ์อย่างแม่นยำ ทว่าความเจ็บปวดจากกระสุนปืนกลับไม่ได้ทำให้ร่างนั้นหยุดชะงัก กรณ์หันขวับมามองรินรดาด้วยสายตาดุดันอำมหิต มันสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ไอพลังมืดสีดำทมิฬก็พุ่งทะยานออกไปกระแทกร่างของตำรวจสาวจนกระเด็นไปชนลังไม้เก่าๆ ล้มคว่ำไม่เป็นท่า "ริน!" ศรัณย์เบิกตากว้าง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมากลบความเจ็บปวดทางกาย "ห่วงตัวเองก่อนเถอะเพื่อนรัก..." เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี กรณ์โผล่มาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจล่วงรู้ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนคว้าหมับเข้าที่คอของศรัณย์แล้วยกขึ้นลอยเหนือพื้น แรงบีบมหาศาลทำให้ลมหายใจขาดห้วง ใบหน้าของศรัณย์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง นัยน์ตาของศรัณย์กลับทอประกายแสงสีทองวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง วิชาสายขาวขั้นสูงสุดที่เขาเคยปฏิเสธมาตลอดชีวิต บัดนี้ถูกเรียกขานกลับคืนมาด้วยหยดเลือดแห่งชีวิต ศรัณย์ใช้มือทั้งสองข้างจับข้อมือของกรณ์ที่บีบคอเขาไว้แน่น พร้อมกับท่องคาถาบทสุดท้ายที่พ่อเคยพร่ำสอนก่อนสิ้นลมหายใจ เสียงสวดมนต์โบราณดังสะท้อนก้องกังวานในห้วงจิตสำนึก ไม่ใช่แค่เสียงธรรมดา แต่เป็นคลื่นพลังแห่งความสัตย์จริงที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ "ถ้าเลือดของกู... จะล้างความมืดในตัวมึงได้... ก็เอาไปเลย!" ศรัณย์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายแทงมีดหมอฝังลงที่กลางอกของตนเองทะลุผ่านไปยังด้านหลัง โดยมีร่างของกรณ์ที่กอดรัดอยู่เบื้องหน้า คมมีดอาคมแผดเผาพลังงานชีวิตของทั้งสองฝ่ายพร้อมกัน แสงสว่างสีขาวเจิดจ้าพวยพุ่งทะลุตึกร้างราวกับเสาเพลิงแห่งการพิพากษา เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระคนกันระหว่างคนและภูตผีที่สิงสู่ รินรดาลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือแสงสีทองและสีดำเข้าหักล้างกันอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างของทั้งศรัณย์และกรณ์จะทรุดฮวบลงสู่พื้นพร้อมกัน ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมอีกครั้ง ความเงียบสงบแผ่ขยาย ร่างทั้งสองร่างนอนแน่นิ่งจมกองเลือด ทว่าในความมืดมิดของมุมห้องที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เงามืดรูปร่างประหลาดคล้ายเงาคนกำลังค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากเงาของศรัณย์ มันหันมามองรินรดาด้วยรอยยิ้มสยดสยอง ก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าจะดังขึ้นในหัวของเธอโดยไม่มีที่มา— *"ขอบพระคุณที่ช่วยปลดปล่อยพวกเรา... แต่เกมนี้... ยังไม่จบแค่นี้หรอกนะครับ ตำรวจน้อย"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมมาจนถึงบทนี้นะครับ