ทางเลือกที่ยากลำบาก

"เลือกเอาสิครับ... คุณหมอศรัณย์" เสียงแหบพร่าของ 'อาจารย์ธน ์' ลอยลอดผ่านความมืดของห้องใต้ดิน กลิ่นธูปเก่าและคาวเลือดคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ตรึงหัวใจของศรัณย์ไว้ ไม่ใช่ความน่ากลัวของพิธีกรรมไสยเวทเบื้องหน้า แต่เป็นร่างของ 'ร.ต.อ.หญิง รินรดา' ที่ถูกพันธนาการไว้กับเสาไม้สักโบราณ อักขระยันต์สีเลือดแดงฉานเขียนทับลงบนผิวเนียนละเอียด ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนน่าใจหาย ดวงตาคู่นั้นปิดสนิท มีเพียงหยดน้ำตาที่ซึมผ่านแพขนตาสีเข้ม ในมือขวาของอาจารย์ธน ์ มีกริชโบราณอาคมกล้า ปลายแหลมคมจ่ออยู่ตรงชีพจรที่ลำคอระหงของรินรดา พร้อมที่จะกดลงไปทุกเมื่อ หากศรัณย์ขยับตัวเข้าใกล้เกินกว่าเส้นที่กำหนด ส่วนมือซ้ายของมัน... กำลังดึงรั้งดวงวิญญาณสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังดิ้นรนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด วิญญาณดวงนั้นกำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในหม้อดินอาคมเพื่อใช้เป็นพลังงานสุดท้ายในการเปิดประตู "นัยน์ตามรณะ" วิญญาณดวงนั้นคือเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ที่เคยหายตัวไปเมื่อสามเดือนก่อน และถ้าศรัณย์เลือกที่จะพุ่งตัวเข้าไปกระชากโซ่ตรวนเพื่อปลดปล่อยรินรดาในตอนนี้ หม้อดินอาคมก็จะปิดผนึก และดวงวิญญาณของเด็กสาวจะถูกบดขยี้จนแตกสลายกลายเป็นผุยผง ชั่วนิรันดร์ ไม่ได้ไปผุดไปเกิดอีกเลย ศรัณย์ยืนนิ่ง มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เม็ดเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ความเย็นเยียบจากพลังงานวิญญาณรอบกายกัดกินขั้วหัวใจ เขารู้ดีว่าหากเขาเลือก "หยุดยั้งฆาตกร" โดยการพุ่งเป้าไปที่อาจารย์ธน ์เพื่อช่วยเหลือดวงวิญญาณและทำลายพิธีกรรม รินรดาที่ไร้การป้องกันอาจถูกคมกริชปลิดชีพในเสี้ยววินาทีนั้นทันที แต่หากเขาเลือก "ช่วยเพื่อน" โดยการพุ่งเข้าแลกชีวิตเพื่อดึงรินรดากลับมา ฆาตกรชั่วผู้นี้ก็จะหนีรอดไปได้ พร้อมกับความลับของตระกูลที่ตายไปกับศพ และดวงวิญญาณบริสุทธิ์นับสิบดวงจะต้องติดอยู่ในวังวนแห่งความมืดมนนี้ตลอดกาล "อย่า... ศรัณย์..." เสียงกระซิบแหบพร่าเล็ดลอดริมฝีปากของรินรดา เปลือกตาของเธอลืมขึ้นมาช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว แม้ในยามที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม "อย่าสน... ฉัน..." "เงียบไปซะ ผู้กอง!" อาจารย์ธน ์คำรามลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความกระหายอำนาจ "แกไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรทั้งนั้น นอกเสียจากจะคุกเข่าลงแล้วส่งวิญญาณตระกูลหมอผีของแกมาให้ฉันแต่โดยดี!" ศรัณย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังเดือดดาล ปลายลิ้นรับรู้ถึงรสฝาดเค็มของเลือดที่กัดริมฝีปากตัวเอง ดวงตาคมกราบกรานมองสลับระหว่างร่างของหญิงสาวผู้เป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย กับดวงวิญญาณที่กำลังจะดับสลายในอีกไม่กี่อึดใจ สมองของทายาทหมอผีตระกูลดังประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขารู้จักอาคมของอาจารย์ธน ์ดี มันเป็นวิชาสายมารที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตบริสุทธิ์ หากปล่อยให้พิธีนี้ลุล่วง ผลลัพธ์จะเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการ และรินรดาก็คงไม่มีทางให้อภัยตัวเอง หากเธอกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้คนบริสุทธิ์ต้องสังเวยชีวิต "คุณเลือกเองนะ... ที่บังคับให้ผมต้องเล่นบทคนใจร้าย" ศรัณย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา จนน่าขนลุก ทว่าภายในแววตากลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่น เขาไม่ได้พุ่งตัวไปทางรินรดาตามที่ฆาตกรคาดคิด และไม่ได้ถอยหลังเพื่อยอมจำนน หากแต่ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างมั่นคง มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ด หยิบแผ่นยันต์ทองคำโบราณที่อาบด้วยเลือดสุนัขดำออกมา อาจารย์ธน ์ชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้ายับย่น "คิดจะเล่นตลกอะไร เจ้าหนู?" ศรัณย์ไม่ตอบ เขากัดนิ้วชี้ของตนเองจนเลือดสีแดงสดไหลซึม แล้วป้ายลงบนยันต์ทองคำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพึมพำคาถาโบราณที่สืบทอดกันมาในตระกูล เสียงท่องมนต์ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดิน อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีขาวจากลมหายใจ เงาดำนับร้อยตนผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบตัวอาจารย์ธน ์ไว้ทุกทิศทาง "ฉันไม่ได้มาเพื่อเลือก... ว่าจะช่วยใคร" ศรัณย์เงยหน้าขึ้นสบตาฆาตกร นัยน์ตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตาของมนุษย์ "แต่ฉันมาเพื่อส่งพวกแก... ลงนรกไปพร้อมๆ กัน" สิ้นคำพูดนั้น ศรัณย์ก็ตบยันต์ลงกับพื้นดิน เสียงคำรามกึกก้องราวกับแผ่นดินแยกดังขึ้น แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าตรึงร่างของอาจารย์ธน ์จนทรุดฮวบลงกับพื้น กริชในมือหลุดร่วง ทว่าในวินาทีที่วิกฤตกำลังจะคลี่คลาย ร่างของรินรดาที่ควรจะหมดแรงอยู่กับเสากลับสำลักเลือดออกมาคำโต ดวงตาของเธอกลับกลายเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ และริมฝีปากที่ซีดเซียวก็ยกยิ้มขึ้นอย่างน่าสยดสยอง—รอยยิ้มที่ไม่ใช่ของรินรดา... แต่เป็นของใครอีกคนที่ซ้อนทับอยู่ข้างหลังเธอมาตลอดตั้งแต่วินาทีแรกที่เราก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมมาจนถึงบทนี้นะครับ