ความแค้นที่สั่งสม

กลิ่นอายความชื้นของดินและคราบเขม่าควันธูปยังคงลอยวนเวียนอยู่ในห้องสอบสวนแคบๆ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างความกระวนกระวายใจให้กับผู้ที่อยู่เบื้องล่าง ร.ต.อ.หญิง รินรดา ขยับแฟ้มเอกสารในมือด้วยความรู้สึกอึดอัดที่ไม่อาจหาคำอธิบาย เบื้องหน้าของเธอคือหลักฐานชิ้นใหม่จากคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เชื่อมโยงกับพิธีกรรมไสยเวทโบราณ แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าร่องรอยของอาคมมืด คือการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ศรัณย์ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรมาเกือบสิบนาทีแล้ว ทายาทตระกูลหมอผีผู้เคยสงบนิ่งและเยือกเย็นเสมอ บัดนี้ดวงตาทั้งสองข้างกลับแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบตามจังหวะชีพจรที่เร่งเร้า ออร่าความเย็นยะเยือกที่เคยแผ่ออกมาจากตัวเขา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่สุมอก "ศรัณย์... คุณไหวไหม" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง สายตาของเธอบ่งบอกถึงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้มาดของนายตำรวจผู้แข็งกร้าว เธอรู้ดีว่าเขากำลังแบกรับความทรงจำอันเจ็บปวดเกี่ยวกับการตายของพ่อแม่ แต่ครั้งนี้... มันลึกซึ้งและดุดันเกินกว่าที่เธอเคยเห็น ศรัณย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน มันไม่ใช่รอยยิ้มของศรัณย์คนเดิมที่เธอรู้จัก แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ถูกความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำจนหมดสิ้นความเป็นมนุษย์ "ไหวหรือครับ ผู้กอง..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศภายในห้องลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบ "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่ากฎหมายของพวกคุณ จะชำระล้างความอยุติธรรมที่พวกมันทำไว้ได้ทั้งหมด? คนพวกนั้น... พรากทุกอย่างไปจากผม และพวกมันยังลอยนวลอยู่บนความทุกข์ระทคมของวิญญาณผู้บริสุทธิ์" "แต่สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ มันไม่ใช่การทวงความยุติธรรม มันคือการแก้แค้น!" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะสอบสวน มือเรียววางทับลงบนเอกสารเพื่อแสดงออกถึงความเด็ดขาด "ถ้าคุณใช้วิชาไสยเวทพวกนั้นจัดการกับพวกมัน คุณก็ไม่ต่างอะไรกับฆาตกรที่เรากำลังตามล่าตัวหรอกนะศรัณย์" คำพูดของรินรดาราวกับเป็นการเติมเชื้อเพลิงลงในกองเพลิง ศรัณย์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงกระแทกทำให้เก้าอี้ล้มคว่ำลงไปกับพื้นเสียงดังสนั่น เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบจะชิดตัวนายตำรวจสาว ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความกราดเกรี้ยว ไอร้อนแผ่ออกจากร่างกายของเขาจนรินรดาต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณไม่เข้าใจหรอก... ผู้กอง" ศรัณย์กัดฟันกรวด เสียงของเขาต่ำลึกจนน่ากลัว "คุณมองเห็นแค่พยานหลักฐาน รอยนิ้วมือ และคราบเลือด แต่คุณไม่เคยได้ยินเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกฆ่าอย่างทรมานในทุกๆ ค่ำคืนเหมือนที่ผมได้ยิน! พวกมันสมควรได้รับความตายที่เจ็บปวดนับร้อยเท่าพันทวี!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เงาดำแปลกประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นตามมุมห้องราวกับรับรู้ถึงความโกรธแค้นอันไร้ขีดจำกัดของผู้เป็นนาย กลิ่นอายของอาคมสายดำแผ่ซ่านจนขนหัวลุก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เธอจะเป็นคนที่ไม่เชื่อเรื่องเร้นลับ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกำลังบอกเธอว่า ชายหนุ่มตรงหน้าในนาทีนี้อันตรายยิ่งกว่าอาวุธปืนในซองพกของเธอเสียอีก ก่อนที่รินรดาจะได้กล่าวเตือนสติอะไรเพิ่มเติม ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหอบหายใจของเจ้าหน้าที่นายหนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" นายตำรวจชั้นประทวนละล่ำละลักรายงานด้วยความตกใจ "ศพของเหยื่อรายล่าสุดที่เก็บไว้ในห้องชันสูตร... จู่ๆ ก็ลุกขึ้นนั่ง และกำลังท่องคาถาวิชาอาคมบางอย่างด้วยเสียงที่ไม่ใช่เสียงของเขาเองครับ!" ศรัณย์นิ่งงัดไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำมหิต เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ดูเหมือนว่า... เจ้าพวกนั้นจะรีบมาให้ผมชำระหนี้แค้นเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะครับ ผู้กอง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมมาจนถึงบทนี้นะครับ